«Λιμάνι των Τουρκοκυπρίων η Τουρκία», δηλώνει ο Ακιντζί.
Ποιο λιμάνι έχουν οι Ελληνοκύπριοι;

«Δεινό διαπραγματευτή και εξόχως πατριώτη» χαρακτήρισε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη ο εκ των βουλευτών του Δημοκρατικού Συναγερμού Ανδρέας Κυπριανού.

Αλλά «δεινός διαπραγματευτής» δεν υπήρξε ποτέ ο Νίκος Αναστασιάδης. Δεινός κομματάρχης, ναι. Δεινός διαπραγματευτής, ουδέποτε. Όταν πήγε στις Βρυξέλλες και με την επίδειξη του πρώτου πιστολιού παραδόθηκε αμαχητί στους εταίρους του, αποδεχόμενος το κούρεμα καταθέσεων, παραδεχόμενος πως «έφυγε αξιόπιστος και επέστρεψε αναξιόπιστος», το λιγότερο που όφειλε να κάμει ο κ. Κυπριανού είναι να αποφύγει τα γλειψίματα στον μάστρο του.

Ούτε ένας «δεινός διαπραγματευτής» αποδέχεται με τόσο πάθος ένα καταστροφικό σχέδιο, όπως το σχέδιο Ανάν. Ούτε αποδέχεται να τον παίζει στα πέντε δάκτυλά του ο Μουσταφά Ακιντζί και να τον καθιστά θλιβερό ουραγό των αποφάσεών του.

Ο Νίκος Αναστασιάδης είναι ακατάλληλος διαπραγματευτής. Όπως όλοι οι προκάτοχοί του και όσοι Ελληνοκύπριοι διετέλεσαν διαπραγματευτές. Όλοι τους, μπροστά στους Τουρκοκύπριους διαπραγματευτές, γίνονται χαλί να τους πατήσουν. Κανένας δεν είχε την ευφυΐα του Ραούφ Ντενκτάς. Τους ενέπαιξε όλους, τους υποχρέωσε σε συμφωνίες και ανακοινωθέντα που εξυπηρετούσαν τους τουρκικούς στόχους και οδήγησε το Κυπριακό στη σημερινή θέση του. Ένα βήμα πριν από την τουρκοποίηση της Κύπρου.

Όλοι τους νάνοι ήταν μπροστά στον Ντενκτάς, στον Ταλάτ, στον Έρογλου και στον Ακιντζί. Όλοι τους δεν διαπραγματεύοντο. Παραδίδοντο. Και ελάχιστοι διέθεταν το θάρρος, να αρθρώσουν ένα «όχι» μπροστά στις υπερφίαλες τουρκικές αξιώσεις και να υπερασπιστούν με ορθές πολιτικές τα ελληνοκυπριακά συμφέροντα.

Αυτή είναι η αλήθεια. Μία αλήθεια, την οποία προσπαθεί να δικαιολογήσει με κλαυθμυρισμούς ο σημερινός Πρόεδρος για να καλύψει και τη δική του ανεπάρκεια. Πότε τα ρίχνει στον χρόνο, πότε στα τετελεσμένα που έχουν παγιωθεί, πότε στην «αφροσύνη των Ελλήνων που ευθύνεται για τα δεινά του Ελληνισμού» (ομιλία στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως), πότε στον Χατζηπετρή. Ποτέ δεν μας μίλησε για τα δικά του ολέθρια λάθη και τα ολεθριότερα λάθη της παράταξής του.

Όσο αφορά τον «εξόχως πατριώτη», ο πατριωτισμός δεν μετριέται με τα γλειψίματα του κάθε ημετέρου. Όλοι είναι πατριώτες. Αλλά η πατριωτική ή η ελλειμματική πολιτική κρίνεται από τα έργα του καθενός. Κρίνεται από το πόσο μεγάλωσαν την πατρίδα τους, ή πόσο τη μίκραναν. Πόσο αύξησαν το κόστος για την κατοχική δύναμη, ή πόσο την αποενοχοποίησαν. Πόσο δικαίωσαν τις προσδοκίες του λαού τους, ή πόσο τις διέψευσαν.

Πόση διορατικότητα είχαν να αντιληφθούν τα σχέδια του εχθρού, ή πόσο τα υποτίμησαν. Πόσο εργάστηκαν να θεμελιώσουν ενότητα μεταξύ του λαού, ή πόσο την εκθεμελίωσαν. Πόσο ανάστημα διαθέτει ο καθένας να υπεραμυνθεί των δικαίων του λαού του και πόσο μικρός αποδεικνύεται, ώστε να μιλά για ανύπαρκτες ανησυχίες του αντιπάλου, προκειμένου να καλύψει τις δικές του παραχωρήσεις.

Έτσι μετριέται ο πατριωτισμός του κάθε πολιτικού. Όχι με λόγια, όχι με δικαιολογίες κάλυψης των λαθών και παραχωρήσεών του, όχι με συνηγορίες υπέρ των ανύπαρκτων δικαίων του αντιπάλου, όχι με δημιουργία ψευδαισθήσεων για να προωθηθούν καταστροφικές λύσεις.

Πατριώτης και ευθύς είναι ο Μουσταφά Ακιντζί. Βροντοφωνάζει. «Λιμάνι των Τουρκοκυπρίων είναι η Τουρκία».
Πότε ο Αναστασιάδης αντιφώνησε «λιμάνι των Ελληνοκυπρίων είναι η Ελλάδα»; Έτσι θα απαντούσε ένας Ελληνοκύπριος πατριώτης στον Ακιντζί. Αλλά εάν σήμερα τολμήσει Ελληνοκύπριος να απαντήσει πως λιμάνι του είναι η Ελλάδα, θα τον περιλούσουν με κάθε είδους χαρακτηρισμό. «Εθνικιστής», «σοβινιστής», «ρατσιστής», «ελαμίτης», «οπαδός της διχοτόμησης» και άλλα πολλά θα ακούσει.

Οι Τουρκοκύπριοι έχουν λιμάνι την Τουρκία. Οι Ελληνοκύπριοι ποιο λιμάνι έχουν; Οι ηγέτες τους με τον ψοφοδεϊσμό, τον ανθελληνισμό, τον νεοκυπριανισμό τους, μας άφησαν χωρίς λιμάνι. Πεντάρφανους στη μέση του ωκεανού. Περιτριγυρισμένους από καρχαρίες, τους οποίους ο Νίκος Αναστασιάδης αποκαλεί «σύγχρονους προοδευτικούς ηγέτες που θέλουν λύση του Κυπριακού».

Αλλά ένας πραγματικός πατριώτης δεν σταματά έως εδώ. Διερωτάται ποια λύση θέλει ο εχθρός. Και ο εχθρός μόλις προχθές ενέταξε στα «σύνορα της καρδιάς του» τη Θεσσαλονίκη, εκεί όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Νίκος Αναστασιάδης πήγε όμως στην Κωνσταντινούπολη και αντί τουλάχιστον να έχει μέσα στα σύνορα της καρδιάς του την Πόλη, αναφώνησε: «Για τα δεινά του Ελληνισμού ευθύνεται η αφροσύνη των Ελλήνων».

Γι' αυτό οι Τούρκοι θα θριαμβεύσουν στην Κύπρο...