Έγκαιρα είχαμε επισημάνει, από τη στήλη αυτή, πως η απόφαση του Προέδρου Αναστασιάδη, να συζητήσει με τον Μουσταφά Ακιντζί θέματα εγγυήσεων, αποχώρησης στρατευμάτων και εδαφικού αποτελεί, στην καλύτερη περίπτωση, αφελή πολιτική κίνηση και, στη χειρότερη, προσπάθεια αποενοχοποίησης της Τουρκίας.

Ερωτούσαμε τότε: Είναι ο Ακιντζί εγγυητής για να αποφασίσει, αν θα αποδεχθεί ακύρωση εγγυήσεων, ή συνέχισή τους; Είναι ο Ακιντζί που κατέχει κυπριακό έδαφος, για να αποφασίσει τι θα επιστρέψει και τι θα αφήσει υπό την κατοχή του; Είναι ο Ακιντζί Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Τουρκίας, για να αποφασίσει, αν θα αποσύρει στρατεύματα από την Κύπρο;

Και καλούσαμε τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, είτε να ζητήσει από την Τουρκία να συζητήσει μαζί του αυτά τα κεφαλαιώδη κεφάλαια, για τα οποία αυτή και μόνο δύναται να αποφασίσει, αφού ήταν αποτέλεσμα της εισβολής της, είτε, εφόσον η Τουρκία αρνηθεί να προσέλθει σε συνομιλίες μαζί του, να ζητήσει αμέσως τη σύγκληση διεθνούς διάσκεψης, για να ξεκαθαρίσει εκεί η Άγκυρα, ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, τις προθέσεις και αποφάσεις της. Και να δοθεί τέλος στα αφελέστατα ερωτήματα της Κυβέρνησης, για το τι θέλει η Τουρκία. Και για να αντιληφθούν, επιτέλους, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και οι ηγεσίες ΔΗΣΑΚΕΛ πως η Τουρκία θέλει όλη την Κύπρο, από το Προεδρικό μέχρι τον Ακάμα.

Αλλά, αν η πολιτική της κυπριακής ηγεσίας είναι τόσο βλακώδης, ώστε να ζητεί απαντήσεις από τον Ακιντζί (έναν ηγέτη ο οποίος δεν μπορεί να ελέγξει ούτε την ψευδοκυβέρνησή του), αν θα τερματισθούν οι τουρκικές εγγυήσεις, αν θα αποχωρήσει ο τουρκικός στρατός και πόσο έδαφος θα επιστραφεί, διερωτόμαστε αν το ίδιο βλακώδης είναι και η αμερικανική πολιτική, να πράττει ακριβώς το ίδιο. Να ζητεί απαντήσεις από τον Ακιντζί, όταν δεν τολμά να απευθυνθεί στην Τουρκία.

Γιατί η Βικτώρια Νούναλντ δεν πήρε το αεροπλάνο και να κατευθυνθεί στην Άγκυρα, για να ζητήσει απαντήσεις από τον Ταγίπ Ερντογάν και ήλθε στην Κύπρο, για να ζητήσει από τον υποτελή του αυτές τις απαντήσεις; Γιατί, ακόμη, και ο μεγάλος φίλος μας Μπάιντεν, αντί να έλθει στην Κύπρο πριν από τέσσερα χρόνια και να ικετεύει τον Έρογλου να επιστρέψει την Αμμόχωστο, δεν πήγε κατευθείαν στην Άγκυρα για να συναντήσει τον Ερντογάν ή τον Τούρκο αρχιστράτηγο, υπό την κατοχή των οποίων βρίσκεται η Αμμόχωστος, και να ζητήσει επιστροφή της πόλης;

Αν και η αμερικανική πολιτική έχει αποδείξει πολλές φορές, σε πολλά διεθνή προβλήματα, πόσο βλακώδης είναι και πόσο τελικά στρέφεται κατά των αμερικανικών συμφερόντων, δεν νομίζουμε ότι υπάρχει τόση αφέλεια στα αμερικανικά κέντρα αποφάσεων, ώστε να μη γνωρίζουν τις απαντήσεις της Άγκυρας στα θέματα στα οποία ζητούν απαντήσεις. Συνεπώς, τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν:

1. Γνωρίζουν ότι, εάν εμφανισθούν ενώπιον του Ερντογάν με αιτήματα ή προτάσεις για ακύρωση των τουρκικών εγγυήσεων, αποχώρηση του κατοχικού στρατού και επιστροφή εδαφών, θα φύγουν με κλοτσιές από το παλάτι του σουλτάνου.

2. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν να εμπλέξουν την Τουρκία, επειδή θέλουν να την αποενοχοποιήσουν. Και,

3. Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες δέχονται τερματισμό των τουρκικών εγγυήσεων και αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων, επειδή ουδέποτε για τους Αμερικανούς το Κυπριακό ήταν πρόβλημα δικαίου, αλλά πρόβλημα ασφάλειας. Και η ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών διασφαλίζεται με τη διχοτόμηση της Κύπρου και την παραμονή της υπό τον πλήρη έλεγχο της Τουρκίας.

Η αφελής πολιτική αντίληψη η οποία επικρατεί εδώ, πως οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συμβάλουν σε δίκαιη λύση του Κυπριακού, είναι εκτός πραγματικότητας. Όταν διαπιστώσουν οι πολιτικοί ηγέτες μας ότι η λύση του Κυπριακού περνά μέσα από τη διασφάλιση των αμερικανο-τουρκικών συμφερόντων στην περιοχή, και πως έχει περάσει ανεπιστρεπτί ο καιρός που οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούσαν να πιέσουν την Τουρκία, τότε ίσως να υπάρξει ορθότερη και ρεαλιστικότερη κυπριακή πολιτική...

Ώς τότε, μπορεί να αρκούμεθα στα περιπαίξιματα του κάθε Μπάιντεν και της κάθε Νούλαντ...