Η Ιστορία δεν γράφεται με μισές αλήθειες, φίλε Αβέρωφ. Και όντως λίγη σεμνότητα δεν βλάπτει...

Ουδέποτε οι θιασώτες της ανανικής λύσης απέκρυψαν την εχθρότητα και το πολιτικό μίσος που έτρεφαν για τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Αισθήματα τα οποία δημιούργησε μία πολυετής αντι-συναγερμική στάση του Τάσσου Παπαδόπουλου, έναντι της ενδοτικής πολιτικής που ασκούσε το κόμμα αυτό στο εθνικό θέμα, αλλά, κυρίως, επειδή ο Τάσσος ήταν ο πολιτικός ηγέτης ο οποίος ανέτρεψε τα καταχθόνια σχέδια καταστροφής, η οποία θα επήρχετο με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν.

Ήταν, ακόμη, ο πολιτικός ηγέτης ο οποίος είχε κάνει «κόσκινο» το δήθεν σιδεροκέφαλο του Δημοκρατικού Συναγερμού, με το 66% των ψηφοφόρων του κόμματος να απαξιούν την ηγεσία τους και να αποστασιοποιούνται από τις καταστροφικές επιλογές της, καταψηφίζοντας το σχέδιο Ανάν.

Στην πολεμική που ασκείται κατά του αποθανόντος Προέδρου, ακόμη και σήμερα, όταν δεν βρίσκεται στη ζωή για να απαντήσει, χρησιμοποιούνται διαστρεβλώσεις, παραπλανήσεις, ακόμη και παραποίηση των ιστορικών γεγονότων, προκειμένου να προσβληθεί η μνήμη του.

Φαίνεται ότι καθώς πλησιάζει η ώρα νέου δημοψηφίσματος, στο οποίο θα κληθεί ο λαός να απαντήσει εάν αποδέχεται ή απορρίπτει ένα σχέδιο Ανάν Β, χειρότερο του Ανάν Α, ακόμη και νεκρός ο Τάσσος θεωρείται επικίνδυνος αντίπαλος, και πρέπει να πληγεί και να απομυθοποιηθεί ενώπιον του λαού.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, ο Αβέρωφ Νεοφύτου επέλεξε να απαντήσει σε όσους υποστηρίζουν ότι οδεύουμε προς νέα επιδιαιτησία, δηλώνοντας πως «είναι πίσω 12 χρόνια, ένα Φλεβάρη, που με άλλον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επέστρεψε η αποστολή με τις βαλίτσες φορτωμένες με την επιδιαιτησία. Λίγη σεμνότητα δεν βλάπτει». Η αναφορά, χωρίς την απαραίτητη τόλμη να κατονομάσει τον «άλλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας», αφορά τον Τάσσο Παπαδόπουλο.

Δεν υποστηρίζω ότι επειδή κάποιος ηγέτης αποδήμησε εις Κύριον, δεν πρέπει οι ζώντες επίγονοί του να τον κρίνουν αυστηρά για λάθη που διέπραξε. Αλλά η κρίση πρέπει να βασίζεται στα γεγονότα και στην ιστορική αλήθεια. Και η ιστορική αλήθεια λέγει ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος αποδέχθηκε την επιδιαιτησία, ύστερα από αφόρητες πιέσεις που άσκησαν οι ξένοι, ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Δημήτρης Χριστόφιας.

Αυτοί είναι που γέμισαν τις βαλίτσες της αποστολής με επιδιαιτησίες, και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος σήμερα που δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στο ΑΚΕΛ, ότι θα παραμείνουν σταθεροί στη δέσμευσή τους ότι θα απορρίψουν την επιδιαιτησία.

Αυτό, βεβαίως, δεν μειώνει ούτε κατ' ελάχιστον τις τεράστιες ευθύνες του Τάσσου Παπαδόπουλου. Αυτός ήταν ο Πρόεδρος τον οποίο ο λαός εξουσιοδότησε να διαπραγματευθεί το εθνικό του θέμα, αυτός έπαιρνε τις αποφάσεις, αυτός είχε τη στήριξη των υπολοίπων κομμάτων και χρέος του ήταν να απορρίψει τις πιέσεις και να πράξει εκείνο το οποίο ήταν συμφερότερο για τον κυπριακό Ελληνισμό. Δεν το έπραξε, άκουσε τι του είπαν εκπρόσωποι κομμάτων με την πολιτική των οποίων βρισκόταν σε διαχρονική αντιπαράθεση και, στο τέλος, έβλαψε καίρια το εθνικό θέμα.

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν έπρεπε να μείνει στη μισή αλήθεια, απλώς για να εκθέσει τον Τάσσο και να καλύψει τον Αναστασιάδη. Ναι, ο Τάσσος αποδέχθηκε την επιδιαιτησία, αλλά όφειλε ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ να κατονομάσει και ποίοι τον πίεσαν να την αποδεχθεί. Η αλήθεια δεν αθωώνει τον Τάσσο, αλλά ούτε απαλλάσσει τον Αναστασιάδη και τον Χριστόφια...
Η Ιστορία δεν γράφεται με μισές αλήθειες. Είναι έγκυρη, όταν καταγράφει όλην την αλήθεια.

Απ' εκεί και πέρα, να μη μακαρίζουμε και να μην αφορίζουμε κανέναν πριν δούμε το τέλος.
Μακάρι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να έχει αντιληφθεί το ολίσθημα που διέπραξε το 2004, πιέζοντας τον Τάσσο να αποδεχθεί την επιδιαιτησία, και να έχει συνειδητοποιήσει τα ολέθρια αποτελέσματα εκείνης της αποδοχής, ώστε να παραμείνει δεσμευμένος στην υπόσχεσή του ότι δεν θα αποδεχθεί να συντάσσουν τους όρους της λύσης, οι ξένοι. Να μην ακούσουμε, ξανά, πως του έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο...