Επιχείρηση διαφυγής εμπλεκομένων, υπόπτων και ασκώντων εξουσία
Εδώ, υπάρχει μία ύποπτη επιχείρηση διαφυγής εμπλεκομένων, υπόπτων, γνωριζόντων παρασκήνια για το έγκλημα οικονομικής καταστροφής και πολλών άλλων. Μία αλυσίδα διαφυγής, χωρίς να κληθούν είτε να δώσουν λόγο, είτε να καταθέσουν στοιχεία, είτε να κατηγορηθούν για το έγκλημα.
Ο πρώην Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας Αθανάσιος Ορφανίδης, αντί να στείλει στον Εισαγγελέα τον Ανδρέα Βγενόπουλο, τον αφήνει να φύγει.
Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, αντί να στείλει τον Αθανάσιο Ορφανίδη στον Εισαγγελέα για όσα του καταλογίζει σήμερα, τον αφήνει να φύγει, παίρνοντας μαζί του και τον σκληρό δίσκο του ηλεκτρονικού υπολογιστή του.
Ο νυν Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, αντί να στείλει στον Εισαγγελέα τον Πανίκο Δημητριάδη, για όσα του καταλόγισε μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, του προσφέρει 300 χιλιάδες ευρώ και τον αφήνει να φύγει στο εξωτερικό.
Νομική Υπηρεσία επί Χριστόφια, Νομική Υπηρεσία επί Αναστασιάδη, Αστυνομία επί Χριστόφια, Αστυνομία επί Αναστασιάδη, κλείνουν τα μάτια μπροστά σε όσα συμβαίνουν και μέχρι σήμερα, έξι χρόνια μετά την έναρξη του τραπεζικού οργίου, δεν έχουν καλέσει κανέναν εμπλεκόμενο για ανάκριση.
Επί εποπτείας τραπεζών υπό Αθανάσιου Ορφανίδη διεπράχθησαν μεγάλα τραπεζικά εγκλήματα. Έκθεση σε τοξικά ελληνικά προϊόντα, ληστεία αξιογράφων, Uniastrum, κούρεμα ελληνικού χρέους. Και αντί να δώσει εξηγήσεις, απαντά περίπου: «Εγώ, εν τζιαι... τα θέματα χειρίστηκαν υφιστάμενοί μου».
Παρά τις διαφωνίες του με τον Δημήτρη Χριστόφια, ουδέποτε υπέβαλε παραίτηση και ουδέποτε εξήγησε στον λαό ότι η Κύπρος όδευε προς την οικονομική καταστροφή. Σιωπούσε και ανέμενε επαναδιορισμό. Και όταν ο Χριστόφιας τον εκπαραθύρωσε, αποφάσισε να μιλήσει, για εκείνα που δεν είπε, την ώρα που έπρεπε να τα πει.
Επί εποπτείας Τραπεζών υπό Πανίκου Δημητριάδη, διεπράχθησαν άλλα εγκλήματα. ELA, αναπνευστήρας, ξεπούλημα κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, υπόθεση PIMCO και άλλα. Και αντί η κυβέρνηση Αναστασιάδη να τον στείλει στον ανακριτή, τον χρύσωσε και έφυγε.
Ο Αθανάσιος Ορφανίδης είχε δηλώσει ενώπιον της Βουλής: «Με βάση το αμερικανικό δίκαιο, όλα όσα έγιναν στην Κύπρο συνιστούν μία καθαρή υπόθεση απάτης». Αλλά δεν χρειάζεται το αμερικανικό δίκαιο για να μας υποδείξει τι έγινε εδώ.
Όλα τα δίκαια του κόσμου και όλα τα γεγονότα αποδεικνύουν, με αποδείξεις και χαρτόσημα, ότι εδώ έγινε η ληστεία του αιώνα, η ληστεία όχι μόνο των πολιτών, αλλά η ληστεία που οδήγησε μία ευημερούσα οικονομία κράτους στη χρεοκοπία.
Και όμως, τίποτε δεν έγινε για να υπάρξει κάθαρση και τιμωρία.
Ένα έγκλημα το οποίο ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται ώς σήμερα, παραμένει όχι απλώς χωρίς τιμωρία, αλλά ούτε καν την παραμικρή διερεύνηση.
Τι όφειλαν να πράξουν πρώην και νυν Γενικοί Εισαγγελείς και πρώην και νυν Υπουργοί Δημόσιας Τάξης και Αρχηγοί Αστυνομίας;
Όφειλαν, από την πρώτη στιγμή, να στείλουν σε ποινικούς ανακριτές τον πρώην και τον νυν Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τους Υπουργούς Οικονομικών τους, τους πρώην και τέως Διοικητές της Κεντρικής Τράπεζας και τους αξιωματούχους της Κεντρικής Τράπεζας, όλους τους διατελέσαντες αξιωματούχους του τραπεζικού και συνεργατικού συστήματος, κάθε κατονομαζόμενο ως γνωρίζοντα, εμπλεκόμενο και ύποπτο, ώστε να υπάρξει μία γιγαντιαία επιχείρηση διαλεύκανσης του εγκλήματος, και προσαγωγή στη δικαιοσύνη όσων, αποδεδειγμένα, με πράξεις, ή παραλείψεις, συμμετέσχαν, ή συνέβαλαν στην οικονομική καταστροφή.
Εάν αυτό το κράτος ήθελε να επιφέρει κάθαρση και να επιβάλει τιμωρία, όφειλε να προχωρήσει σε μαζικές ανακρίσεις ανωτάτων αρχόντων, αξιωματούχων, τραπεζιτών, πολιτικών, κεντρικών τραπεζιτών. Και εναντίον όσων προέκυπταν στοιχεία, να σταλούν στη δικαιοσύνη.
Τι συμβαίνει σήμερα; Οκτώ χρόνια μετά το έγκλημα, ουδείς μεγαλοσχήμονας ανακρίθηκε, ουδείς τιμωρήθηκε. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά εμφανίζονται εμπλεκόμενοι και καταλογίζουν εκατέρωθεν ευθύνες, και αρνούνται τις δικές τους. Εμπαίζεται, αποπροσανατολίζεται και συγχύζεται ο πολίτης-θύμα των μεγαλοσχημόνων, και ζητείται από τα θύματα να καταβάλουν το κόστος των εγκλημάτων αυτών που τα διέπραξαν.
Και ενώ ο πολίτης πεινά, ταλαιπωρείται, οδηγείται στην έσχατη ταπείνωση των κοινωνικών παντοπωλείων και στην οικονομική χρεοκοπία, μεταναστεύει, οι έχοντες πρώτη ευθύνη για όσα συνέβησαν αγορεύουν, καταλογίζουν ευθύνες, κυβερνούν τον τόπο.
Ούτε κάθαρση θα επέλθει, ούτε τιμωρία θα επιβληθεί. Γιατί το κύκλωμα είναι τόσο μεγάλο, και οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες αγγίζουν πανίσχυρα κατεστημένα, ώστε η αλυσίδα διαφυγής, αντί να αποκόπτεται, συνεχώς και περισσότερο θα διευρύνεται...
