Ο οικονομικός Αρμαγεδδώνας του Μαρτίου 2013 και η υποχρέωση της Κυβέρνησης να επιστρέψει στον λαό τα ληστευθέντα
«Δώστε πίσω στον κόσμο όσα του ληστέψατε», εγράφαμε σε άρθρο μας την περασμένη Τρίτη, με αφορμή δηλώσεις του Χάρη Γεωργιάδη, περί «αφορήτων πιέσεων» που δέχεται, για προσλήψεις και μισθολογικές αυξήσεις.
Ο Υπουργός Οικονομικών βγήκε, επιτέλους, από τον κρυψώνα του και άρχισε να σεργιανίζει πάλιν στους τηλεοπτικούς σταθμούς, στον «Πολίτη» και στην «Αλήθεια», δίνοντας συνεντεύξεις εφ' όλης της ύλης, αλλά ούτε λέξη αρθρώνει για τον Φαλτσιανί. Άλλωστε, ούτε καν ερωτάται από δημοσιογράφους, προφανώς για να μην ενοχληθεί και θυμώσει...
Τέλος πάντων. Το θέμα είναι άλλο, και αφορά την επιστροφή των κλαπέντων στους ιδιοκτήτες τους. Την περασμένη εβδομάδα, ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ έθεσε το θέμα, τονίζοντας ότι το ΔΗΚΟ θα εισηγηθεί την αποζημίωση αυτών που πλήρωσαν την κρίση του 2013, με τη χρησιμοποίηση του 10% του πλεονάσματος του κρατικού προϋπολογισμού, τα επόμενα 20 χρόνια. Μίλησε για «συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών που πλήρωσαν δυσανάλογα τα βάρη και τα λάθη άλλων επιλογών».
Συμφωνούμε με την πρόταση του Νικόλα Παπαδόπουλου, αλλά φαίνεται ότι το Υπουργείο Οικονομικών δεν βλέπει με θετικό μάτι την εισήγηση του ΔΗΚΟ. Ο Υπουργός Οικονομικών, εθισμένος στη συντηρητικότητα και στις αγκυλώσεις του, καθώς και στις γνωστές φοβίες του, να μην πράττει τίποτε που θα ανατρέψει το σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόζει εδώ και τέσσερα χρόνια, δεν αναμένεται να κάνει τα αναγκαία τολμηρά βήματα για να υλοποιήσει την πρόταση του ΔΗΚΟ.
Αλλά, το θέμα δεν βρίσκεται στα χέρια του Υπουργού. Είναι περισσότερο στα χέρια της Βουλής και των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Τα οποία, εάν είναι συνεπή με τις διακηρύξεις τους, θα πρέπει να στηρίξουν την πρόταση του ΔΗΚΟ. Ιδιαίτερα το ΑΚΕΛ, το οποίο το «παίζει» τώρα υπέρμαχος φιλολαϊκών μέτρων.
Έχουν ιδιαίτερη σημασία οι θέσεις που διατύπωσε ο Νικόλας Παπαδόπουλος, μετά τη συνάντηση που είχε με κλιμάκιο της ΟΕΒ. Και, κυρίως, η σκληρή κριτική που άσκησε στην Κυβέρνηση για τις αποφάσεις που πήρε τον Μάρτιο του 2013 και τις οποίες χαρακτήρισε καταστροφικές.
«Θεωρούμε τις αποφάσεις του 2013 καταστροφικές για την κυπριακή οικονομία», είπε. «Δεν βοήθησαν, δεν ήταν μία ιστορία επιτυχίας (success story), αλλά, αντίθετα, προκάλεσαν τεράστια προβλήματα, τόσο στις κυπριακές επιχειρήσεις, αλλά και στην οικονομία γενικότερα. Μας πήραν τα χρήματα, μας άφησαν τα χρέη, μετέφεραν τεράστια κεφάλαια από την Κύπρο στην Ελλάδα, με εκείνες τις αποφάσεις».
Έκανε επίσης λόγο για «κενά κεφαλαίων που σήμερα δυστυχώς λειτουργούν εις βάρος της κυπριακής οικονομίας και έχουν οδηγήσει στο μεγαλύτερο ποσοστό μη εξυπηρετούμενων δανείων στην παγκόσμια ιστορία των τραπεζών».
Διερωτόμαστε, εάν αυτές οι καταστροφικές αποφάσεις του Μαρτίου του 2013 αποτελούν απλώς αποτέλεσμα αμελών πολιτικών πράξεων, ή συνιστούν και ποινικά αδικήματα;
Εν πάση περιπτώσει, τέσσερα ολόκληρα χρόνια μετά από εκείνον τον οικονομικό Αρμαγεδδώνα, και καθώς γίνεται λόγος για οικονομία που στέκει πια στα πόδια της και για ανάπτυξη, είναι καιρός να αρχίσει η Κυβέρνηση, η οποία είναι αυτή που αποφάσισε να προχωρήσει σε ληστεία του κόσμου, να αισθανθεί κάποιες ενοχές και να αρχίσει να επιστρέφει στους πολίτες τα ληστευθέντα.
Εμείς είμαστε βέβαιοι ότι κυβέρνηση, η οποία θεωρεί το κούρεμα καταθέσεων «ευλογία» και success story, η οποία αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες τής πλέον αποκρουστικής και βάρβαρης πράξης εις βάρος του λαού, θα προσπαθήσει να διορθώσει, έστω και μερικώς, τις εφιαλτικές αποφάσεις της, και να αρχίσει να επιστρέφει στους πολίτες τα ληστευθέντα.
Πρέπει να υποχρεωθεί να το πράξει. Και αυτό δεν είναι στα χέρια της. Είναι στα χέρια της Βουλής και των αντιπολιτευομένων κομμάτων.
Ώρα να συνασπισθούν και να δράσουν. Χωρίς σκοπιμότητες και άλλους υπολογισμούς στο πίσω μέρος της κεφαλής τους...
