Όλα έχουν ένα μέτρο, αλλά οι υπεύθυνοι έχουν υπερφαλαγγίσει το μέτρο και προκαλούν

Ο χώρος των Φυλακών δεν αποτελεί τόπο βασανιστηρίων, αλλά ούτε μπορεί να μετατραπεί σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων. Και ο Υπουργός Δικαιοσύνης και η Διευθύντρια των Φυλακών φαίνεται να έχασαν το μέτρο. Και από το ένα άκρο μεταπηδούν στο άλλο.

Από τις πρώτες, κατά συρροήν, αυτοκτονίες καταδίκων έχουν μεταπηδήσει στη μετατροπή των Φυλακών σε τόπο ψυχαγωγίας βαρυποινιτών, βαρυνόμενων με απεχθή εγκλήματα, είτε αφαίρεσης ζωών, είτε κλοπής δημοσίου χρήματος, είτε διάπραξης άλλων κακουργημάτων.

Πρόσφατα είδαμε φωτογραφίες, από εκδήλωση στις Φυλακές, με γνωστούς βαρυποινίτες να παίζουν μπουζούκι και ισοβίτες να παρουσιάζουν εκδηλώσεις, να απαγγέλλουν ποιήματα και να τραγουδούν. Αφόρητη πρόκληση προς τον πόνο όσων έχασαν δικούς τους ανθρώπους, αφόρητη πρόκληση για τους πολίτες τους οποίους κατέκλεψαν, αφόρητη πρόκληση, γενικά, για τους νομοταγείς πολίτες.

Χθες, δημοσιεύθηκε άλλη μία είδηση, η οποία προκαλεί ακόμη περισσότερο. Όπως γράφει ο ικανός συνάδελφος Μιχάλης Χατζηστυλιανού στον «Φιλελεύθερο», φουσκωτή πισίνα μεγάλων διαστάσεων τοποθετήθηκε στη γυναικεία πτέρυγα των Κεντρικών Φυλακών και βρίσκεται ήδη στη διάθεση των γυναικών της πτέρυγας για κολύμπι.

Την είδηση επιβεβαίωσε και η Διευθύντρια των Φυλακών, η οποία υποστήριξε ότι η τοποθέτησή της εντάσσεται στο πλαίσιο της προσπάθειας που καταβάλλεται για απασχόληση γυναικών κρατουμένων σε διάφορες δραστηριότητες, που λόγω κτηριακών εγκαταστάσεων είναι πολύ περιορισμένες.

Πέραν όμως τούτου, στην πτέρυγα των γυναικείων φυλακών λειτουργούν σύγχρονο γυμναστήριο, τάξεις για ζούμπα και γιόγκα, όπως και body combat, που αποτελεί συνδυασμό πολεμικών τεχνών με αερόμπικ και χορό. Παραδίδονται, μάλιστα, σύμφωνα πάντοτε με τη Διευθύντρια, μαθήματα γραφικών τεχνών, τραγουδιού, γραμματειακής υποστήριξης, αισθητικής και μακιγιάζ, διατροφολογίας, κ.ά.

Ο Μιχάλης Χατζηστυλιανού αναφέρει στο ρεπορτάζ του ότι φωτογραφίες από τη μεγάλη φουσκωτή πισίνα στις γυναικείες φυλακές είδαν το φως της δημοσιότητας από μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις για τη ζωή που διαβιούν στις φυλακές κρατούμενες που καταδικάστηκαν σε διά βίου φυλάκιση για φόνο εκ προμελέτης». Και καταλήγει:

«Υπάρχουν και πολίτες που αντέδρασαν με χιούμορ, υποστηρίζοντας ότι η τοποθέτηση πισίνας, όπως και άλλες χλιδάτες παροχές, κρίνονται απαραίτητες για την ομαλή μετάβαση των πολιτικών-αξιωματούχων που λεηλατούν το δημόσιο χρήμα, από τα τζακούζι στης φυλακής τα σίδερα».

Δεν είμαστε εξ εκείνων οι οποίοι αντιτίθενται στην παροχή εκπαίδευσης σε κατάδικους, ιδιαίτερα νέους, οι οποίοι έσφαλαν και διέπραξαν πταίσματα. Αλλά έκαστος κατάδικος πρέπει να τυγχάνει της μεταχείρισης που αναλογεί στο αδίκημα που διέπραξε.

Αυτές οι χλιδάτες μεταχειρίσεις καταδίκων και μάλιστα βαρυποινιτών, όχι μόνο δεν συμβάλλουν στον σωφρονισμό τους, όχι μόνο δεν τους υποχρεώνει να προβληματισθούν για τις εγκληματικές ενέργειές τους και να αναλογισθούν πόσους αθώους έβλαψαν και βύθισαν στο πένθος, αλλά τους καθιστά ακόμη περισσότερο θρασύτερους και αμετανόητους.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Αυτή η «ζωή και κότα» που προσφέρεται σε καταδίκους, και κυρίως βαρυποινίτες, πιθανόν να αποτελεί και ώθηση σε άλλους έξω από τις φυλακές να διαπράξουν εγκλήματα, όταν γνωρίζουν ότι τελικά, αντί ανάλογης τιμωρίας, θα ζήσουν καλύτερα εντός των Φυλακών.

Υπάρχουν όρια στη μεταχείριση των φυλακισμένων, πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε καταδίκους οι οποίοι διέπραξαν πταίσματα και σ' εκείνους οι οποίοι διέπραξαν εγκλήματα. Και πρέπει να υπάρξει, ακόμη, κι ο ανάλογος προβληματισμός για το τι γίνεται έξω.

Υπάρχουν παιδιά και νομοταγείς πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν ευκαιρίες και πόρους να απολαύσουν όσα βαρυποινίτες απολαμβάνουν στους χώρους εγκλεισμού τους. Που δεν έχουν την ευκαιρία και τους πόρους να έχουν στη διάθεσή τους γυμναστήρια, ούτε να παρακολουθήσουν ζούμπα, γιόγκα, να διδαχθούν πολεμικές τέχνες, χορό και άλλα όσα προσφέρονται εντός Φυλακών. Είναι άδικο να υποθέσει κανείς ότι κάποιοι θα ωθηθούν σε παράνομες ενέργειες, έχοντας κατά νουν ότι η ζωή έξω από τις Φυλακές είναι δυστυχέστερη από τη ζωή που προσφέρεται εντός Φυλακών, σε βαρυποινίτες;

Αλλά υπάρχει και το άλλο. Είναι η πρόκληση προς όσους βίωσαν εγκλήματα, έχασαν δικούς τους ανθρώπους, εληστεύθησαν ή υπέφεραν, κατά διάφορους τρόπους, από εκείνους που σήμερα βρίσκονται εντός Φυλακών. Δεν είναι σύνδρομα εκδικητικότητας που τους χαρακτηρίζουν. Αλλά με τέτοια φαινόμενα ο πόνος τους γίνεται ακόμη μεγαλύτερος, το αίσθημα δικαιοσύνης συρρικνώνεται και αισθάνονται, πλέον, ότι απουσιάζει και ο στοιχειώδης σεβασμός προς τον πόνο και τη θλίψη τους.

Ποιοι τελικά έπταισαν και πληρώνουν; Οι θύτες ή τα θύματα;