Οι πράξεις των κομματικών ηγεσιών δικαιώνουν απόλυτα όσους τήρησαν αποχή

Αισθάνομαι ότι οι πολίτες, οι οποίοι τήρησαν αποχή και γύρισαν την πλάτη στην κάλπη και τα κόμματα, είναι δικαιωμένοι για την επιλογή τους. Παρακολουθώντας σήμερα όλα τα κόμματα, μηδενός σχεδόν εξαιρουμένου, να ασχολούνται με το ποιος θα καθίσει στον "θρόνο" του Προέδρου της Βουλής, δικαιώνεται η αντίληψη ότι όλοι είναι οι ίδιοι και όλοι ενδιαφέρονται για τα αξιώματα, την καρέκλα και το κομματικό συμφέρον.

Σήμερα, όμως, αυτή είναι η προτεραιότητα;

Σήμερα, αυτό που έπρεπε να συζητείται στα κομματικά όργανα, είναι η απαξίωση του πολίτη, η μεγάλη αποχή και πώς τα κόμματα αναζητούν τρόπους και μέτρα για μία επαναπροσέγγιση με την κοινωνία. Πώς αποκαθιστούν τις ανατιναχθείσες γέφυρες επικοινωνίας με τον πολίτη. Πώς εκσυγχρονίζονται και πώς εκδημοκρατικοποιούνται, προκειμένου να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι είναι έτοιμα ν' ανταποκριθούν στις απαιτήσεις τους. Πώς εγκαταλείπουν παλαιοκομματικές συμπεριφορές, πώς αποκόπτουν τον ομφάλιο λώρο με τη διαπλοκή, τη διαφθορά και όλα όσα τους απομάκρυναν από τους πολίτες.

Αυτά έπρεπε να ήταν σήμερα οι προτεραιότητες των κομμάτων. Προτεραιότητες που αφορούν πρωτίστως τους πολίτες, την απαξίωση και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Αλλά αντί το πολιτικό σύστημα να ασχοληθεί με τους πολίτες, ασχολείται με την κατάληψη αξιωμάτων. Οι κεντρώοι αγωνιούν ποιος θα προλάβει πρώτος τους άλλους του χώρου και οι δύο μεγάλοι πώς θα προσεταιρισθούν κόμματα του Κέντρου, ή ποιον κεντρώο υποψήφιο θα υποστηρίξουν, ο οποίος βρίσκεται πιο κοντά στα δικά τους πιστεύω.

Αυτές είναι οι προτεραιότητες των κομμάτων μας, αυτό είναι το πολιτικό σύστημα της Μπανανίας. Και ύστερα από αυτήν την πρώτη διαπίστωση, δεν μπορώ παρά να συγχαρώ εκ βάθους καρδίας εκείνους τους ψηφοφόρους, οι οποίοι δεν προσήλθαν στην κάλπη να ψηφίσουν, αποδοκιμάζοντες και απορρίπτοντες όλους τους πολιτικάντηδες. Είναι πέρα για πέρα δικαιωμένοι όσοι απείχαν, επειδή κρίνουν πως όλα τα κόμματα είναι τα ίδια. Δεν έχουν μπέσα, δεν τους ενδιαφέρει ο πολίτης και το μόνο στο οποίο επικεντρώνονται είναι η εξασφάλιση καρέκλας...

Κάποτε, πριν από χρόνια, παραμονές προεδρικών εκλογών του 1993, είχα ραντεβού με τον Γλαύκο Κληρίδη, Πρόεδρο του Δημοκρατικού Συναγερμού. Περίμενα υπομονετικά έξω από το γραφείο του για να ολοκληρωθεί η προηγούμενη συνάντησή του και να εισέλθω στο γραφείο του. Σε κάποια στιγμή, με φώναξε ο Παντελής Κούρος: "Κωστάκη, επικαλούμαι την υπομονή σου και απολογούμαι, αλλά θα καθυστερήσει ακόμη λίγο το ραντεβού σας, επειδή αυτήν τη στιγμή ο Πρόεδρος δέχθηκε τηλεφώνημα από τον Σπύρο Κυπριανού και μιλά μαζί του", μου είπε.

Το τηλεφώνημα ήταν σύντομο, και σε λίγο μπήκα στο γραφείο του Γλαύκου Κληρίδη. Δεν χρειαζόταν καν να ερωτήσω τον αείμνηστο Πρόεδρο για το τι συζήτησε με τον Κυπριανού. Πρώτος ανέλαβε να με ενημερώσει. "Συμφωνήσαμε με τον Σπύρο να υποστηρίξουμε τον Αλέξη Γαλανό για Πρόεδρο της Βουλής", με ενημέρωσε. Σημειώνω πως η υποστήριξη του ΔΗΣΥ για εκλογή αξιωματούχου του ΔΗΚΟ, ως Προέδρου της Βουλής, περιλαμβανόταν μέσα στα ανταλλάγματα τα οποία ο ΔΗΣΥ εκαλείτο να δώσει, προκειμένου το ΔΗΚΟ να στηρίξει την υποψηφιότητα Κληρίδη στις επικείμενες προεδρικές εκλογές.

Ερώτησα γιατί η επιλογή του Αλέξη Γαλανού, και ο Γλαύκος Κληρίδης μού απάντησε: "Γιατί υπερτιμάτε τον ρόλο του Προέδρου της Βουλής; Το μόνο που κάμνει ο Πρόεδρος της Βουλής, είναι να αντικαθιστά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν απουσιάζει".

Πιθανόν, αυτός ο ορισμός να ήταν μία υπεραπλουστευμένη αντίληψη του Γλαύκου Κληρίδη. Πιθανότατα, όμως, να αντανακλά την πραγματικότητα. Πέραν του προσχηματικού δεύτερου ιεραρχικά ρόλου στο κράτος, ο Πρόεδρος της Βουλής δεν διαθέτει ουσιώδη εξουσία, και δεν αποφασίζει πάνω σε σημαντικά θέματα του κράτους. Απλώς διασφαλίζει τις ισορροπίες και την ομαλότητα στη διεξαγωγή των κοινοβουλευτικών λειτουργιών.

Συνεπώς, προς τι αυτός ο αγωνιώδης ανταγωνισμός των κομμάτων, για την κατάληψη της Προεδρίας της Βουλής; Γιατί διασπάται ο κεντρώος χώρος χάριν της προεδρίας της Βουλής; Και γιατί άγχεται ο χώρος των δύο μεγάλων κομμάτων; Γιατί πάντοτε οι αρχηγοί των κομμάτων προβάλλουν αποκλειστική υποψηφιότητα και δεν καταθέτουν υποψηφιότητες στελεχών τους, ακόμη και νέων;

Τι θα έλεγε ο ΔΗΣΥ αν προτείναμε, για παράδειγμα, τη νεαρή Αννίτα Δημητρίου, έναν νέο άνθρωπο, με νηφάλιο και μεστό λόγο, καταξιωμένη στην κοινωνία της Λάρνακας, ως υποψήφια Πρόεδρο της Βουλής; Γιατί φέρελπεις νέοι, σε όλα τα κόμματα, θυσιάζονται χάριν του αρχηγού, ή των παλαιοτέρων συναδέλφων τους;