Η κωμική κούρσα «φτου πρώτος» στον ενδιάμεσο χώρο

Αυτήν τη στιγμή, και κυρίως μετά τις εκλογές, οι πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στον ενδιάμεσο χώρο μπορούν να μιλούν από θέση ισχύος στα δύο μεγάλα κόμματα. Και οι λόγοι είναι πασιφανείς:

* ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ συρρικνώθηκαν σε ποσοστά, δεν αποτελούν πλέον το 70% του εκλογικού σώματος και οι πολιτικές τους απερρίφθησαν και αποδοκιμάστηκαν από τον λαό.

Αντίθετα οι κεντρώες δυνάμεις αύξησαν την αριθμητική συμμετοχή τους στη Βουλή, ενίσχυσαν τα εκλογικά ποσοστά τους, άντλησαν από τη δεξαμενή των δύο μεγάλων κομμάτων και το εκλογικό σώμα απέρριψε αφενός το success story στην οικονομία αλλά και το success story στο εθνικό θέμα.

Τίποτε πλέον δεν μπορεί να περάσει στη Βουλή, από το ένα ή το άλλο μεγάλο κόμμα, ούτε στην οικονομία, ούτε σε άλλα θέματα, εάν δεν εξασφαλισθεί η στήριξη κόμματος ή κομμάτων του κεντρώου χώρου.

Οι ηγέτες των κομμάτων του κεντρώου χώρου δεν συνέλαβαν το μήνυμα της κάλπης και δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη πως η επιτυχία της Κυριακής των εκλογών θα πάει χαμένη, εάν δεν αναζητήσουν τρόπους συνεργασίας και κοινής πολιτικής.

Μέσα, και έξω, από τη Βουλή. Και εξηγούμεθα: Από την επομένη των εκλογών, οι ηγεσίες των κομμάτων του κέντρου έπρεπε να ευρίσκονται κλεισμένες σε μία αίθουσα και να αναζητούν κοινό υποψήφιο για την προεδρία της Βουλής.

Ως απόδειξη της ανταπόκρισής τους προς την επιθυμία των πολιτών και ως απόδειξη της θέλησής τους να συνεργασθούν, ώστε ο χώρος που εκπροσωπούν να αποκτήσει διαφορετική δυναμική, έναντι των δύο πόλων.

Τι παρατηρείται, όμως; Αντί συνεργασίας και υπόδειξης κοινού υποψηφίου για την προεδρία της Βουλής, εκδηλώνεται πεισματική εμμονή στην καρέκλα και ο κάθε αρχηγός τρέχει να προλάβει τον άλλο στην εξαγγελία υπηψηφιότητας. Το κάθε κόμμα συγκαλεί τα κομματικά όργανα, για να εξαγγείλουν άρον-άρον την υποψηφιότητα του αρχηγού, σε μια κωμική κούρσα «φτου πρώτος»!

Δεν υπάρχει χειρότερη επίδειξη αλαζονείας, κομματικής υστεροβουλίας και άρνησης συνεργασίας, από αυτήν που παρατηρείται σήμερα στον λεγόμενο ενδιάμεσο χώρο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόρριψη της ουσίας του μηνύματος που έστειλαν οι κεντρώοι ψηφοφόροι, από τις βιαστικές διεκδικήσεις καρεκλών και αξιωμάτων.

Η επιτυχία της Κυριακής, 22 Μαΐου, σκιάζεται από αυτήν την ανεκδιήγητη συμπεριφορά, η οποία παραπέμπει στο «όποιος προλάβει, πρόλαβε». Αύριο, εάν δουν στην προεδρία της Βουλής εκπρόσωπο του ενός ή του άλλου μεγάλου κόμματος, ας μη μέμφονται κανέναν για την εξέλιξη. Την προετοίμασε και την έφερε η αρχηγική τάση ηγετών των κομμάτων του κέντρου.

Η συνένωση, ή η μίνιμουμ συνεργασία του ενδιάμεσου χώρου, τουλάχιστον σε κεφαλαιώδη θέματα, υπονομεύθηκε επανειλημμένα από τις αθεράπευτες αρχηγικές τάσεις κάποιων εκ των ηγετών του, από τις φιλοδοξίες τους και από τη λατρεία της καρέκλας.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός και το ΑΚΕΛ δεν θα έβλεπαν ποτέ διακυβέρνηση, εάν δεν υπήρχε στον ενδιάμεσο χώρο άρνηση αποδοχής άλλου κεντρώου ηγέτη, ή δεν εκδηλώνετο πρωτοφανής εμμονή απόκτησης πρωτοκαθεδρίας ή διαμοιρασμού της εξουσίας, με τους δύο ακραίους πόλους.

Το τελευταίο φιάσκο, παραμονές των προεδρικών εκλογών του 2013, είναι ενδεικτικό της απόλυτης άρνησης και της αρχομανίας που διέκρινε τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου. Δαπάνησαν άσκοπα χρόνο, ερίζοντας το καθένα για τον υποψήφιο που πρότεινε, και στο τέλος διαφώνησαν και τράβηξε το καθένα τον δρόμο του.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το ΔΗΚΟ του Μάριου Καρογιάν να προσφέρει δεκανίκια στον ΔΗΣΥ και να εκλέξει τον Νίκο Αναστασιάδη Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Σήμερα, επαναλαμβάνεται σε διαφορετική έκδοση, η ίδια ιστορία. Ο κεντρώος χώρος, με ταυτόσημη πολιτική στο Κυπριακό και σχεδόν ταυτόσημη, ή παραπλήσια, στην οικονομία, αρνείται να συνεργασθεί και να αναδείξει κεντρώο Πρόεδρο της Βουλής. Ο κάθε αρχηγός θέλει για δικό του λογαριασμό την προεδρία. Και ούτε καν μπαίνουν στον κόπο, τουλάχιστον να διαβουλευθούν, προτού αποφασίσουν.

Απογοήτευση και δυσφορία προκαλεί αυτή η συμπεριφορά και η νοοτροπία. Σε μια περίοδο, μάλιστα, που διακυβεύονται πολλά στο εθνικό θέμα και μια ένωση δυνάμεων του κεντρώου χώρου θα έστελλε εγκαρδιωτικά μηνύματα στον λαό.

Δυστυχώς, επρυτάνευσε και πάλιν η αλαζονεία, η αρχομανία και η άρνηση, ακόμη και της συνδιαβούλευσης. Και ενώ τα κόμματα του κέντρου απαιτούν από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να συνθέσει απόψεις, να συνδιαβουλευθεί και να συμβιβαστεί, αρνούνται να πράξουν το ίδιο με κόμματα των ιδίων αντιλήψεων και θέσεων.

Να μη λησμονούν τούτο: Η ψήφος είναι δανεική. Και αν θα παραμείνει δική τους, θα εξαρτηθεί πρωτίστως από τη δική τους συμπεριφορά. Προτού εκπνεύσει εβδομάδα από τις εκλογές, απογοητεύουν και εξοργίζουν...