Ο πρώτος διδάξας την αναβάθμιση του Ακιντζί είναι ο Πρόεδρος. Τελικά έφυγε... μένοντας

Αντί ως Κυβέρνηση και ως πολιτικά κόμματα, αλλά και ως κοινωνία, να οικτίρουμε τη μωρία των ηγετών μας, τον εφησυχασμό, την απουσία διορατικότητας και την άγνοια των τακτικών του εχθρού και των συμμάχων του, επιλέγουμε να κλαυθμυρίζουμε εκ των υστέρων, επειδή ο Ερντογάν, ο Ακιντζί και ο Μπαν Κι Μουν, με «μπαγαποντιές», ξεγέλασαν τον Πρόεδρό μας.

Και αντί ο Πρόεδρος να κάμει μία νηφάλια αυτοκριτική, να παραδεχθεί ότι αυτός με τις πολιτικές μωρίες του και την ανάδειξη του Ακιντζί ως ισότιμου ηγέτη είναι ο πρώτος διδάξας την αναβάθμιση του κατοχικού ηγέτη, εξοργίζεται, λένε οι πληροφορίες, και είναι έξω φρενών, επειδή ενεπαίχθη από τον φίλο του, τον Έιντε, τον κοινό οραματιστή Ακιντζί και τον «σύγχρονο προοδευτικό ηγέτη» Ερντογάν.

Αλλά οι ηγέτες ούτε εξοργίζονται, ούτε λαμβάνουν αποφάσεις σε στιγμές έκρηξης, ούτε βρίσκονται σε κατάσταση «έξω φρενών». Οι πραγματικοί ηγέτες προβλέπουν, εκτιμούν σωστά, προλαμβάνουν, αποφασίζουν έγκαιρα και προτού κάνουν την παραμικρή κίνηση, μελετούν ποιες επιπτώσεις θα έχει και αν θα πληγεί, ή θα επωφεληθεί ο εχθρός.

Όταν λοιπόν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης περιέφερε τον Ακιντζί στο Νταβός, σε μία σύναξη στην οποία προσκεκλημένοι ήταν μόνο αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, όταν τον κουβαλούσε σε συνάντηση με τον Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, και παρουσιαζόταν μαζί του σε συνέδρια και σε ξένα ΜΜΕ, δεν αντιλαμβανόταν πως αναβάθμιζε τον κατοχικό ηγέτη στα μάτια της διεθνούς κοινότητας;

Όταν περπατούσε μαζί του στα σοκάκια της ελεύθερης και κατεχόμενης Λευκωσίας, και παρακολουθούσε μαζί του θεατρικές παραστάσεις είτε στα ελεύθερα θέατρα είτε στα κατεχόμενα αρχαία θέατρα, δεν αντιλαμβανόταν πως ο Ερντογάν και ο Ακιντζί έτριβαν τα χέρια τους από ικανοποίηση, επειδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τούς άνοιγε δρόμους;

Όταν αποδεχόταν να μεταβαίνει στο «προεδρικό» ολόκληρος αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, υπουργοί Εξωτερικών και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να διαβουλευθούν με τους κατοχικούς ηγέτες, δεν συνεργούσε σε αναβάθμιση του ψευδοκράτους;

Όταν αποδεχόταν να στήνει ο Έιντε ολόκληρο σκηνικό, με κόκκινα χαλιά, στρατιωτικά αποσπάσματα που απέδιδαν τιμές στον κατοχικό ηγέτη, δεν αντιλαμβανόταν ο Νίκος Αναστασιάδης ότι ο Ακιντζί γινόταν αποδεκτός από τα Ηνωμένα Έθνη, ως συναρχηγός κράτους;

Όταν θώπευε τον Έιντε, ο οποίος εντέχνως προωθούσε τις τουρκικές θέσεις, δεν αντιλαμβανόταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ότι θα ερχόταν η στιγμή που ο Νορβηγός θα τον παγίδευε και θα τον εξέθετε ως Πρόεδρο κράτους;

Τώρα, λοιπόν, γιατί οργίζεται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, επειδή ο Έιντε, ο Ερντογάν και ο Μπαν Κι Μουν πράττουν στην Πόλη όσα ο ίδιος έπραξε στο Νταβός; Τους άνοιξε δρόμους. Τους πρόσφερε ανέλπιστες ευκαιρίες. Όσα έλεγε και έπραττε χάριν του Ακιντζί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, απέβησαν μπούμερανγκ για τον Πρόεδρο. Ερεζιλεύθη ο Πρόεδρος. Και όσο και αν η μη παρουσία του στο δείπνο μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη αξιοπρέπειας, σε κάποιους άλλους κύκλους μπορεί να χαρακτηρίζεται άγγρισμα και καμώματα. Δεν μπορεί ο Νίκος Αναστασιάδης να αγγρίζεται κάθε τόσο, από τα δικά του λάθη. Η φυγή από μόνη της δεν αποτελεί λύση. Πρέπει να συνοδεύεται και με πολλά άλλα, και κυρίως με την αλλαγή πολιτικής.

Έφυγε από τις συνομιλίες, μετά την εισβολή του «Μπαρμπαρός». Τι κέρδισε; Επέστρεψε με την ουρά στα σκέλια. Έφυγε από το δείπνο και την Κωνσταντινούπολη; Τι κέρδισε; Άφησε τον Ακιντζί να εκπροσωπεί την Κυπριακή Δημοκρατία! Αύριο όταν του περάσει το άγγρισμα θα επιστρέψει και μαζί με τον Ακιντζί και τον Έιντε θα ψάχνει λύση. Ακόμη δεν κατάλαβε τι λύση αναζητεί και ποια λύση θα επιβάλει μαζί τους στον κυπριακό Ελληνισμό.

Οι ηγέτες δεν μπορούν να επιλέγουν τη φυγή, κάθε φορά που τους στήνουν παγίδες και πιάνονται στα τουρκικά ξόβεργα, τα οποία στήθηκαν διά χειρών Ηνωμένων Εθνών. Δεν φεύγουν μένοντας. Δεν αγγρίζονται και δεν εξοργίζονται. Φεύγουν και υποβάλλουν προϋποθέσεις, προκειμένου να επιστρέψουν. Διαφοροποιούν πολιτικές, όταν αντιλαμβάνονται ότι εξυπηρετούν τον εχθρό.

Ο Νίκος Αναστασιάδης τι απαιτήσεις προέβαλε, προκειμένου να επιστρέψει στις συνομιλίες; Καμία. Θα σταματήσει να θωπεύει την Τουρκία και τον Ακιντζί; Θα απαιτήσει αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Θα ζητήσει αντικατάσταση του Έιντε; Θα διαφοροποιήσει την πολιτική, η οποία αποδείχθηκε καταστροφική; Ή τίποτε δεν θα πράξει πέραν της φυγής; Τι επιτέλους θα πράξει για να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία;

Απλώς έφυγε για να επιστρέψει. Όταν παρέλθει η οργή και το άγγρισμα, θα επανέλθει στα παλιά. Γυρό γυρό του μπάκαρη, μέχρι να φθάσουμε στην καταστροφική λύση. Για άλλη μία φορά, οι μπαγαπόντηδες επικράτησαν των μωρών...