Η αδιόρθωτη ηγεσία του ΑΚΕΛ, η οποία αγνοεί το DNA του ψηφοφόρου της. Τα μηνύματα από την απόρριψη του Τουμάζου Τσιελεπή  και τον θρίαμβο της Ειρήνης Χαραλαμπίδου

Πού είναι εκείνο το 70% ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ, το οποίο επικαλείτο κατά καιρούς ο Άντρος Κυπριανού για να αποδείξει την έγκριση της πολιτικής της διζωνικής ομοσπονδίας από τον λαό; Ή να το επικαλούνται ο Χρήστος Πουργουρίδης, ο Μιχάλης Παπαπέτρου και άλλοι, για να καλούν σε πολιτική συνεργασία των δύο κομμάτων, ώστε να λύσουν το Κυπριακό στη λογική της δικής τους φιλοσοφίας;

Εξανεμίστηκε εν μία νυκτί. Και έχει συρρικνωθεί στο χαμηλότερο ποσοστό όλων των εποχών. Σε ένα ποσοστό περίπου στο 56%. Οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ, κυρίως, απαξίωσαν την πολιτική του κόμματος στο Κυπριακό, για δεύτερη φορά, έστειλαν το μήνυμα στην ηγεσία ότι δεν εγκρίνουν συνεργασίες με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, ούτε την επιλογή του κόμματος να στηρίξει την πολιτική Αναστασιάδη, με στόχο μία καταστροφική λύση, η οποία θα εξαφανίσει την τουρκοκυπριακή κοινότητα και θα δημιουργήσει, νομίμως πλέον, μία μικρή Τουρκία, μέσα στην καρδιά της Κύπρου. Με τελικό στόχο την εξαφάνιση του κυπριακού Ελληνισμού.

Η σημερινή ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν πήρε, δυστυχώς, μαθήματα από το 1986. Την είχαμε προειδοποιήσει επανειλημμένα, ότι εάν συνέχιζε τη συμπόρευση με την πολιτική Αναστασιάδη το κόμμα θα υφίστατο νέο κομματικό σοκ. Δεν μας άκουσε. Και σήμερα, βρίσκεται και πάλιν ενώπιον ενός κομματικού ολέθρου. Τότε, για να υπενθυμίσουμε τους αμνήμονες, η ηγεσία του κόμματος συνέπηξε άτυπη συμμαχία με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, με στόχο τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Σπύρου Κυπριανού και την επικράτηση της πολιτικής των δύο κομμάτων. Οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ αντέδρασαν, άλλοι αποστασιοποιήθηκαν και άλλοι ψήφισαν ΔΗΚΟ, το ΑΚΕΛ συρρικνώθηκε και από δεύτερη πολιτική δύναμη κατέστη τρίτη.

Τότε, η ηγεσία του ΑΚΕΛ φόρτωσε όλες τις ευθύνες στη «φιλοκληριδική πτέρυγα» του κόμματος. Σήμερα σε ποιους θα επιρρίψουν ευθύνες; «Φιλοκληριδική πτέρυγα» δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο φιλοδιζωνική ηγεσία, η οποία ασπάζεται πλήρως τη φιλοσοφία Αναστασιάδη και στηρίζει την πολιτική του. Αυτή και μόνο φέρει την ευθύνη της νέας συρρίκνωσης του κόμματος. Συρρίκνωση η οποία δεν σταμάτησε... προψές. Αν η ηγεσία δεν μεταβάλει πολιτικές, αν δεν άρει τη στήριξή της στην πολιτική Αναστασιάδη στο Κυπριακό, αν δεν αναγνωρίσει -αντί να επαινεί- τα τεράστια λάθη που διεπράχθησαν από το κόμμα στην οικονομία κατά την περίοδο της διακυβέρνησής του, η συρρίκνωση θα συνεχιστεί.

Είναι άξιο απορίας, πώς η ηγεσία του ΑΚΕΛ, η οποία διατηρεί τις καλύτερες προσβάσεις και την καλύτερη επικοινωνία με τις βάσεις της, αδυνατεί να συλλάβει τα αισθήματα, τις επιθυμίες και τις αντιδράσεις της βάσης. Είτε πλέον οι προσβάσεις και η επικοινωνία έχουν διαταραχθεί, είτε η ηγεσία, αποφάσισε, ανεξαρτήτως των επιλογών της βάσης, να συνεχίσει στις δικές της διαφορετικές πολιτικές.

Ακόμη και ο πλέον αδαής και έξω από τον χώρο του ΑΚΕΛ γνωρίζει ότι ο ψηφοφόρος του κόμματος παθαίνει αλλεργία όταν ακούει περί συνεργασίας με τον ΔΗΣΥ. Ότι η βάση του ΑΚΕΛ -και το απέδειξε στην περίπτωση του δημοψηφίσματος του 2004- θέλει γνήσια λύση, θέλει δικαίωση της Κύπρου, πραγματική επανένωση και πραγματική απαλλαγή από την τουρκική κατοχή. Δεν πείθεται από ψευδο-επανενώσεις που του σερβίρει η ηγεσία. Και δεν επιθυμεί να ξαναζήσει τις εφιαλτικές στιγμές της πτώσης της Ζυρίχης και τις ακόμη εφιαλτικότερες στιγμές που θα ακολουθήσουν με την κατάρρευση της νέας τρισχειρότερης Ζυρίχης.

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ αποδείχθηκε ανίκανη να συλλάβει ακόμη και τις πιο αυτονόητες επιθυμίες της βάσης της. Δεν αντελήφθη ακόμη και τους λόγους για τους οποίους οι ψηφοφόροι της απέρριψαν και την υποψηφιότητα του θεωρητικού του κόμματος στο Κυπριακό Τουμάζου Τσιελεπή, ο οποίος απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Ούτε κατανόησαν γιατί η Ειρήνη Χαραλαμπίδου, η οποία δεν ανεδείχθη μέσα από την ΕΔΟΝ ή άλλες παραφυάδες του κόμματος, κι ούτε υπήρξε ποτέ κομμουνίστρια, έλαβε τις περισσότερες ψήφους παγκύπρια από όλους τους εκλεγέντες.

Διότι η Ειρήνη εκφράζει τον δυναμισμό και το αντισυναγερμικό σύνδρομο της πλειοψηφίας του ακελικού ψηφοφόρου. Ούτε κατάλαβε, ούτε θα καταλάβει γιατί οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ, είτε καταφεύγουν στην αποχή, είτε διαρρέουν προς άλλα κόμματα, εξαιτίας της οικονομικής πολιτικής του κόμματος, η οποία πρώτα και κύρια έπληξε τη σπονδυλική στήλη των ψηφοφόρων του κόμματος.

Ο τόπος έχει ανάγκη μίας ισχυρής Αριστεράς. Αλλά αγωνιστικής και διεκδικητικής στο εθνικό θέμα. Όχι Αριστεράς που θα οδηγεί στον κρημνό το εθνικό θέμα και τον λαό στην κατακρεούργηση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών του...