Οι εκπαραθυρώσεις των σκληρών και η ανάδειξη των «μετριοπαθών», ευφυής κίνηση της Άγκυρας- ΑΚΕΛ και Αναστασιάδης αποδεικνύονται οι καλύτεροι πρεσβευτές αποενοχοποίησης της Τουρκίας

Ο συνάδελφος Αλέκος Κωνσταντινίδης, σε τελευταία άρθρα του στην «Αλήθεια», προσπαθεί να μειώσει τον ρόλο του Σερντάρ Ντενκτάς, μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ηγείται ενός κομματιδίου με ελάχιστα ποσοστά και επιρροή ανάμεσα στους Τουρκοκυπρίους, γράφει. Έχει δίκαιο, αλλά λησμονεί μία πρόσφατη εξέλιξη. Ο Σερντάρ Ντενκτάς είναι σήμερα «αναπληρωτής πρωθυπουργός» και «υπουργός οικονομικών» του ψευδοκράτους.

Κατόπιν υποδείξεων και παρεμβάσεων της Άγκυρας, φυσικά. Διαδραματίζει, πλέον, σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις στα κατεχόμενα και βεβαίως στο Κυπριακό. Και επιπλέον, στις τελευταίες δηλώσεις του προσφέρει αμέριστη υποστήριξη στην πολιτική Μουσταφά Ακιντζί. Μπορεί ο Σερντάρ να είναι «γνήσιο τέκνο του πατέρα του», όπως τον παραλλήλισε ο Άντρος Κυπριανού, αλλά δεν έχει καμία διαφορετική πολιτική από τον «μετριοπαθή» Ακιντζί.

Μπορεί να υπάρχουν κάποιες αποχρώσεις μεταξύ των Τουρκοκυπρίων ηγετών, μπορεί η πολιτική τους να προσαρμόζεται ανάλογα με τις κομματικές επιδιώξεις τους, αλλά στα βασικά δεν διαφέρει ο ένας από τον άλλον. Ο ένας γκρεμίζει τον τοίχο χρησιμοποιώντας μπουλντόζα και ο άλλος τον κατεδαφίζει αργά, χρησιμοποιώντας φτυάρι. Όλοι τους, τις τουρκικές επεκτατικές βλέψεις εξυπηρετούν και όλοι, εκόντες άκοντες, την πολιτική της Τουρκίας προωθούν. Θα μπορούσε να λεχθεί μάλιστα, ότι οι λεγόμενοι «μετριοπαθείς» είναι περισσότερο επικίνδυνοι από τους λεγόμενους σκληρούς και αδιάλλακτους.

Τους δεύτερους τους γνωρίζουμε και έχουμε πλήρη αντίληψη ποια πολιτική υπηρετούν. Τους μειλίχιους και τους δήθεν «μετριοπαθείς», οι ηγεσίες μας τους εξιδανικεύουν, τους περιβάλλουν με φωτοστέφανα και δημιουργούν μία κατάσταση αποδοχής τους μέσα στους Ελληνοκυπρίους, μέχρι που να αποδειχθούν στην πράξη οι πραγματικές προθέσεις τους. Αλλά, εν τω μεταξύ, η ζημία που προκαλείται είναι μη αναστρέψιμη.

Ο Ραούφ Ντενκτάς συνέβαλε, με την αδιαλλαξία του, τον εθνικισμό, τον σοβινισμό και τις ακραίες θέσεις του, να αποδειχθεί ενώπιον της διεθνούς κοινότητας η αδιαλλαξία και η ευθύνη της Τουρκίας για τη μη λύση. Ο Ταλάτ και σήμερα ο Ακιντζί συνέβαλαν, με τη «μετριοπάθεια», την εξιδανίκευσή τους, την ωραιοποίησή τους από δικές μας κυβερνήσεις και κόμματα, στην αποενοχοποίηση της Τουρκίας, στη συγκάλυψη των εγκλημάτων της και στην αποδέσμευσή της από κάθε ευθύνη για τη μη λύση του Κυπριακού.

Ας αναλογιστεί ο καθένας τις βολές που δεχόταν η Τουρκία, ακόμη και από παραδοσιακούς συμμάχους της, την περίοδο κατά την οποία την εκπροσωπούσε ο Ραούφ Ντενκτάς. Και ας συγκρίνει τις θωπείες, την αποδέσμευση από τις ευθύνες της και τους επαίνους που δέχεται για την «καλή της θέληση» να λύσει το Κυπριακό σήμερα επί Ακιντζί και, προηγουμένως, όταν βρισκόταν στην εξουσία των Τουρκοκυπρίων ο Ταλάτ.

Ούτε η εκπαραθύρωση των Ντενκτάς-Έρογλου ήταν τυχαία, ούτε η ανάδειξη των Ταλάτ-Ακινζί αποτελούσε νίκη της μετριοπαθούς πτέρυγας των Τουρκοκυπρίων. Όλα, και οι εκπαραθυρώσεις και οι αναδείξεις, ήταν αποτέλεσμα των παρεμβάσεων της Τουρκίας. Σε συγκεκριμένες περιόδους, εκρίθη ότι η αδιαλλαξία των Ντενκτάς-Έρογλου αποτελούσε παθητικό για την Τουρκία. Έπρεπε να απέλθουν και στη θέση τους να αναδειχθούν «μετριοπαθέστερες» πολιτικές προσωπικότητες στην τουρκοκυπριακή πλευρά.

Αυτές οι προσωπικότητες θα αφαιρούσαν από την Τουρκία το κακό και αδιάλλακτο πρόσωπο, θα βελτίωναν το προφίλ της τουρκικής πολιτικής ενώπιον της διεθνούς κοινότητας, και θα αφαιρούσαν κάθε επιχείρημα της ελληνοκυπριακής πλευράς, ότι η μη λύση οφείλεται στην αδιάλλακτη Άγκυρα. Ούτω και εγένετο.
Η Τουρκία επέτυχε πλήρως στις επιδιώξεις της. Και η δική μας ηγεσία, ανίκανη να συλλάβει τις μεθοδεύσεις της τουρκικής διπλωματίας, έχυσε νερό στον μύλο των τουρκικών σχεδίων.

Το ΑΚΕΛ περιέβαλε με φωτοστέφανο τη «συντροφικότητα» Ταλάτ, και ο Νίκος Αναστασιάδης εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την προσήλωση και την υποστήριξη του Ακιντζί στο σχέδιο Ανάν, ώστε οδηγήθηκε στο σημείο: Να τον αναδεικνύει ως συμπρόεδρο, να μιλά για «κοινά οράματα» μαζί του, να θωπεύει την Τουρκία, να τη διευκολύνει προφητεύοντας για λύση μέσα στο 2016 και να φθάνει στην έσχατη πλάνη να ζητά κατάργηση της «Ελληνοκυπριακής Δημοκρατίας», δηλαδή της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Θα πληρώσει πανάκριβα η εθνική υπόθεση την πολιτική των τελευταίων οκτώ χρόνων. Η Τουρκία, με τις επιλογές της, βρήκε πολύτιμο συμμέτοχο στην υποβοήθηση των σχεδίων της τις κυβερνήσεις ΑΚΕΛ και Νίκου Αναστασιάδη. Όλες οι επιλογές των δύο κυβερνήσεων, όλες οι πολιτικές τους, όλες οι δηλώσεις και οι μεθοδεύσεις τους, υποβοηθούν στην προώθηση των τακτικών της τουρκικής διπλωματίας.
Η Τουρκία δεν μπορούσε να αποκτήσει καλύτερο προφίλ χωρίς τους Ταλάτ- Ακιντζί και πολυτιμότερο και πιο αξιόπιστο συνήγορο από το ΑΚΕΛ και τον Νίκο Αναστασιάδη...