Προσφυγικά σωματεία: Στηρίζουν Κουτσοκούμνη
Προσφυγικοί δήμοι: Επικροτούν, ή σιωπούν έναντι όσων τεκταίνονται

Υπάρχουν προσφυγικά σωματεία, και κυρίως ηγεσίες τους, που να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις και στα δίκαια του προσφυγικού κόσμου; Να σέβονται και να τιμούν τη μνήμη των ηρώων συγχωριανών τους, να συμπεριφέρονται έχοντας πάντα κατά νουν τον χαμό των αγνοουμένων των κατεχομένων χωριών και πόλεών τους; Να έχουν συνείδηση τι εκπροσωπούν, τι πρέπει να διεκδικούν, και ποιους να θέτουν στο περιθώριο, όταν εκτρέπονται και διαφημίζουν κατοχικά σύμβολα;

Ερωτούμε. Και ιδού γιατί:
Ο Πρόεδρος της ΚΟΠ πήγε στην Τουρκία, φόρεσε τη φανέλα της εθνικής ποδοσφαιρικής ομάδας της κατοχικής δύναμης με το μισοφέγγαρο, και επέστρεψε στην Κύπρο. Ούτε Κυβέρνηση, ούτε ΚΟΑ, ούτε προσφυγικό σωματείο, πλην της τιμητικής εξαίρεσης της Ανόρθωσης, τον υποχρέωσαν να παραιτηθεί. Ούτε καν του το ζήτησαν.

Αντίθετα μάλιστα. Ο Πρόεδρος του Εθνικού Άσσιας τον στήριξε. Προκλητικά δήλωσε: «Οι περισσότεροι βιάστηκαν να τον καταδικάσουν, χωρίς να τον ακούσουν. Εμείς δεν είμαστε έτσι και πανηγύρια δεν δεχόμαστε από τον κάθε ψευτοπατριώτη. Ο Πρόεδρος της ΚΟΠ, διαχρονικά, στηρίζει τα προσφυγικά σωματεία. Αν δεν ήταν ο κ. Κουτσοκούμνης, πολλά σωματεία θα ήταν κλειστά».

Εν πρώτοις: Από την τσέπη του κ. Κουτσοκούμνη βγαίνουν τα λεφτά που κρατούν σε ζωή, ή ακριβέστερα, σε ημιθανή κατάσταση, τα περισσότερα των προσφυγικών σωματείων; Ή από την τσέπη του φορολογούμενου λαού;

Αλλά αυτό αποτελεί παρωνυχίδα. Η πρόκληση πηγάζει από την ένθερμη υποστήριξη ενός πρόσφυγα, προς τον άνθρωπο που ενεδύθη το κατοχικό σύμβολο, το έμβλημα της χώρας η οποία κατέλαβε την Άσσια διά πυρός και σιδήρου, δολοφόνησε Ασσιώτες, κατέστησε αγνοουμένους 84 Ασσιώτες. Από τα 23 παιδιά κάτω των 18 ετών, των οποίων αγνοείται η τύχη, τα οκτώ κατάγονται από το χωριό του Προέδρου της Άσσιας. Πολύ σωστά, αθλητική εφημερίδα ερωτά τον Πρόεδρο του προσφυγικού σωματείου: «Τους νεκρούς και τους αγνοούμενους του Εθνικού Άσσιας τους ρώτησες, πριν εκστομίσεις την υποτακτική σου δήλωση;».

Το θλιβερότερο, όμως, δεν είναι η συμπεριφορά του Προέδρου του Εθνικού. Το θλιβερότερο είναι η απουσία κάθε αντίδρασης από τα μέλη του Εθνικού. Επιτέλους, δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος με στοιχειώδη τόλμη, στο μητρώο μελών του σωματείου, να ζητήσει την παραίτηση του Προέδρου; Δεν υπάρχει ένα μέλος να διαμαρτυρηθεί για την πρωτοφανή συμπεριφορά ενός ηγέτη προσφυγικού σωματείου; Και οι συγγενείς των νεκρών και αγνοουμένων Ασσιωτών; Ούτε αυτοί αντέδρασαν.

Πάμε σε άλλο ένα προσφυγικό σωματείο. Τον Διγενή Ακρίτα Μόρφου, ο οποίος γιόρτασε πριν από μερικές μέρες τα 85χρονά του. Και μεταξύ εκείνων που προσκάλεσε ήταν και ο κ. Κουτσοκούμνης! Ο οποίος μάλιστα ήταν εκ των ομιλητών της εκδήλωσης.

Ενόψει αυτής της συμπεριφοράς προσφύγων, ηγετών τους, συγγενών νεκρών και αγνοουμένων, διερωτώμαι πώς μπορεί να ευοδωθεί αγώνας κατά της κατοχής, με ένα λαό που είτε επαινεί όσους προβάλλουν κατοχικά σύμβολα, είτε δεν αντιδρούν σε αυτά τα φαινόμενα, είτε συναινούν διά της σιωπής τους. Φαίνεται ότι όσοι ασκούν πολιτική σύμφωνη με αυτά τα φαινόμενα γνωρίζουν καλύτερα, παντός άλλου, την έφεση του λαού στην παράδοση...

Ανάλογη παθητική συμπεριφορά επιδεικνύουν οι προσφυγικοί δήμοι και οι ηγεσίες τους. Εδώ παίζεται η τύχη της πατρίδας τους, των χωριών και των πόλεών τους, της αξιοπρέπειας του προσφυγικού κόσμου. Δεν αντιλαμβάνονται οι δήμαρχοι των προσφυγικών πόλεων και κωμοπόλεων τι πάει να γίνει; Συμφωνούν με την πολιτική που ακολουθείται; Συμφωνούν με όσα λέγουν και όσα πράττουν οι πολιτικοί ηγέτες; Ουδείς γνωρίζει, επειδή κανένας δήμαρχος και κανένα δημοτικό συμβούλιο δεν μιλά.

Δεν αντιδρά. Παρακολουθούν απαθώς. Ίσως περιμένουν πως μεταξύ των ολίγων που θα επιστρέψουν είναι και οι δικές τους περιοχές. Ο καθένας το δικό του συμφέρον κοιτάζει. Όχι το γενικότερο εθνικό συμφέρον. Όχι πώς θα είναι ο κυπριακός Ελληνισμός μετά τη λύση που συζητείται, όχι ποια θα είναι η τύχη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν μέσα στις περιοχές που θα επιστρέψουν περιλαμβάνεται και το δικό τους χωριό, θα ψηφίσουν με τα είκοσι τη λύση. Αν δεν είναι μέσα στους λίγους «τυχερούς», θα αντιδράσουν εκ των υστέρων.

Αλλά μετά τη λύση, μετά την υπογραφή της, μετά την έγκρισή μας, καμία μετάνοια και καμία αντίδραση δεν θα μπορέσει να σώσει τον κυπριακό Ελληνισμό. Πρόσφυγες και μη πρόσφυγες...