Τα τελεσίγραφα στους νοσηλευτές, η ανικανότητα της Κυβέρνησης, οι εκβιασμοί και η δημιουργία κυκλωμάτων από φίλιες ηγεσίες για να συντρίψουν απεργούς
Από την πρώτη στιγμή της απεργίας τους, οι νοσηλευτές της ΠΑΣΥΝΟ ευρέθησαν σε κλοιό απαράδεκτων πιέσεων και εκβιασμών, πρωτοφανών για τα κυπριακά εργασιακά πράγματα. Η Κυβέρνηση, ο Υπουργός Υγείας, ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, με απειλές, και προτροπές «αν δεν τους αρέσει, να παραιτηθούν και να βρουν αλλού δουλειά», ακόμη και μερίδα των ΜΜΕ, έσπευσαν να καταγγείλουν τους απεργούς, ότι εκθεμελιώνουν την Υγεία και θέτουν σε κίνδυνο τους ασθενείς. Η Κυβέρνηση κατηγορούσε τους νοσηλευτές για όσα η ίδια διέπραξε!
Παρά τις απειλές, οι νοσηλευτές δεν ενέδωσαν. Συνέχισαν απτόητοι τον απεργιακό αγώνα τους γι' αναγνώριση της πανεπιστημιακής κατάρτισής τους. Δεν ζητούμε τώρα χρήματα, αλλά αναγνώριση, τόνισαν. Και δικαίως. Ο κάθε πολίτης απαιτεί να αναγνωρίζονται και να ανταμείβονται οι κόποι και τα λεφτά που δίνει γι' απόκτηση ακαδημαϊκών προσόντων.
Η Κυβέρνηση, η οποία καθηκόντως είχε την ευθύνη να προτείνει συμβιβαστικές λύσεις και να υποβάλει προτάσεις οι οποίες να προσφέρουν ευκαιρία διαλόγου, φάνηκε γι' άλλη μία φορά ανίκανη να επιτελέσει το αυτονόητο καθήκον της. Αντί προτάσεων, περιχαρακώθηκε στις αρνήσεις. Αντί επίδειξης συνδιαλλαγής, επέλεξε την τακτική των εκβιασμών και των απειλών. Και αντί διαλόγου, επέμενε να καλεί τους νοσηλευτές σε μονόλογο. Η μόνη πρόταση που είχε ήταν, «ελάτε να υπογράψετε τους όρους παράδοσης στην κυβερνητική μαγκιά».
Εσχάτως, όμως, η Κυβέρνηση επέλεξε ακόμη μίαν ανεπίτρεπτη και μη ηθική εργασιακά μέθοδο. Σχημάτισε κύκλωμα οργανώσεων, φιλικών προς τον ΔΗΣΥ, με στόχο να προκαλέσει μεγαλύτερη πίεση επί των απεργών.
Στην απεργία των λιμενικών, επεστράτευσε τους πατατοπαραγωγούς. Και στην απεργία των νοσηλευτών, πέραν της κρατικής φραστικής τρομοκρατίας, επεστράτευσε φίλιες οργανώσεις, όπως την ΠΑΣΥΔΥ, την οργάνωση των νοσηλευτών της, και μόλις πρόσφατα φίλιες οργανώσεις ασθενών, ακόμη και τον Αρχιεπίσκοπο, για να πνίξουν τους απεργούς και να τους υποχρεώσουν σε παράδοση.
Ιδιαίτερα θλιβερή είναι η στάση των ηγεσιών των οργανώσεων ασθενών, οι οποίες έσπευσαν να γίνουν συνεργοί και σύμμαχοι στην κατάπνιξη των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Αυτές οι ηγεσίες, οι οποίες όφειλαν να γνωρίζουν ποιοι προκαλούν τα προβλήματα των ασθενών και ποιοι θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους, συνετάχθησαν με την Κυβέρνηση στον εκβιαστικό πόλεμο κατά των νοσηλευτών.
Ενώ ώς προχθές, για παράδειγμα, η ηγεσία των πασχόντων από σπάνια νοσήματα φώναζαν για την έλλειψη φαρμάκων, η οποία θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των ασθενών, ενώ γνωρίζουν ότι κονδύλι 5,5. εκ. ευρώ, το οποίο έπρεπε να διατεθεί από τις Φαρμακευτικές Υπηρεσίες για την αγορά φαρμάκων, παρέμενε αδιάθετο, και επεστράφη στα κρατικά ταμεία. Αντί να ζητήσουν επιτακτικά τη διεξαγωγή έρευνας για τον εντοπισμό και την τιμωρία των υπευθύνων, κατάπιαν τη γλώσσα τους και καταγγέλλουν τους νοσηλευτές ότι θέτουν σε κίνδυνο την υγεία των ασθενών. Ντροπή!
Αλλά τη σκυτάλη των εκβιασμών παρέλαβε, στο τέλος, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και αντί να πάρει από το αφτί τους υπουργούς του, οι οποίοι δεν κατάφεραν να βρουν συμβιβαστικές λύσεις, ανέλαβε με μία μαγκίστικη και γεμάτη τσαμπουκά παρέμβαση, να λύσει διά πυρός και σιδήρου το πρόβλημα. Απέστειλε τελεσίγραφο, λέει, στους νοσηλευτές να ενδώσουν, άλλως θα μετατρέψει τους πυροσβέστες και τους αστυνομικούς σε... νοσηλευτές, θα αναζητήσει νοσηλευτές από τον ιδιωτικό τομέα (πού θα τους βρει;) και θα αυξήσει τη μεταφορά περιστατικών στα ιδιωτικά νοσηλευτήρια. Δεν μας λέει... Πόσα θα στοιχίσουν αυτές οι μεσοβέζικες λύσεις, στον φορολογούμενο πολίτη;
Δυστυχέστατα, αυτή είναι η πολιτική και η νοοτροπία της Κυβέρνησης. Με μαγκίστικες συμπεριφορές και με αυθαίρετους τσαμπουκάδες, με τελεσίγραφα παρωχημένων εποχών, και με επιστράτευση ημετέρων ηγεσιών στο συντεχνιακό και κοινωνικό κίνημα, αντικαθιστά τη σοβαρότητα, τον διάλογο, την υπευθυνότητα. Τα έχει κάνει θάλασσα και έχει οδηγήσει τη Δημόσια Υγεία σε κατάρρευση. Υπόσχεται ΓΕΣΥ και στο τέλος καταλήγει σε μίνι ΓΕΣΥ. Ούτε αυτό θα κάνει. Ούτε αυτονόμηση νοσηλευτηρίων θα επιτύχει. Και ενώπιον της πλήρους αποτυχίας της και της πλήρους ανικανότητάς της να βοηθήσει τους ασθενείς, έψαξε και βρήκε εξιλαστήριο θέμα την ΠΑΣΥΝΟ. Της φόρτωσε όλες τις δικές της αμαρτίες, και επιστράτευσε φίλιες δυνάμεις στις συντεχνίες και στην κοινωνία, για να υποχρεώσει τους απεργούς να ενδώσουν.
Υ.Γ.: Η λήξη των απεργιακών μέτρων από την ΠΑΣΥΝΟ δεν διαφοροποιεί ούτε ένα ιώτα από την απαράδεκτη και συνωμοτική πολιτική που άσκησαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Υπουργοί, ΔΗΣΥ και φιλοσυναγερμικές ηγεσίες στο συνδικαλιστικό και κοινωνικό τίμημα, στην προσπάθειά τους να καταπνίξουν τον αγώνα των νοσηλευτών.
