Οι τρεις υπουργοί που πανηγύριζαν επειδή συνέλαβαν έναν ερωτύλο άνδρα και η ασυνεννοησία και η άγνοια των αρμοδίων υπηρεσιών

Στ' αλήθεια, γιατί επικρίνεται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επειδή έδωσε, από την πρώτη στιγμή, το στίγμα της τελευταίας χαζο-αεροπειρατείας, δηλώνοντας πως "πάντα υπάρχει μία γυναίκα"; Αυτό ήταν το περιεχόμενο της γελοίας ιστορίας, η οποία "συντάραξε", τελικά, την Κύπρο, το κράτος, τα κυπριακά ΜΜΕ, ακόμη και τα διεθνή ΜΜΕ. Όλοι αυτοί συνέπραξαν στην κατασκευή μιας ιστορίας "τρόμου", όπως την αποκάλεσαν, και μετέτρεψαν μια αστεία ιστορία, σε μια κωμική επίδειξη της αχαμπαροσύνης και της αυτοπροβολής τους.

Όλοι οι προαναφερθέντες, όφειλαν να γνωρίζουν ότι οι αεροπειρατείες έχουν καταντήσει "ντεμοντέ" για τους τρομοκράτες. Τώρα υπάρχουν πιο εύκολα και πολύ πιο θανατηφόρα πλήγματα. Ζώνονται εκρηκτικά και, με το πάτημα ενός κουμπιού, σκοτώνουν εκατοντάδες αθώους ανθρώπους. Οι αεροπειρατείες κατήντησαν πλέον ενασχόληση για ερωτύλους, ψυχολογικά άρρωστους ανθρώπους και γραφικούς χαρακτήρες.

Αλλά εδώ, στη νήσο των κορόιδων και των αφελών, στήθηκε ολόκληρο σκηνικό αυτοπροβολής ανθρώπων των ΜΜΕ και, φυσικά, της ίδιας της Κυβέρνησης, η οποία γελοιοποιήθηκε κυριολεκτικά, ανάγοντας μια χαζο-περιπέτεια ενός ερωτύλου και ψυχικά διαταραγμένου ανθρώπου, σε θρίαμβο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για άλλη μια φορά, η Κυβέρνηση αποδείχθηκε επιστήμονας στο επικοινωνιακό παιγνίδι. Αλλά, όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από την πρώτη στιγμή, διαπιστώνει ότι όλα έγιναν για τα μάτια μιας γυναίκας, πώς στήνεται ολόκληρο σκηνικό δημιουργίας εντυπώσεων, πως περίπου η Κύπρος κατήγαγε περιφανή θρίαμβο κατά της τρομοκρατίας;

Δεν εμπλέκουμε σε αυτά τα επικοινωνιακά κόλπα τους ανθρώπους, οι οποίοι συνέβαλαν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, στη σύλληψη του ψευδο-τρομοκράτη. Υπεύθυνη για όλο εκείνο το γελοίο σκηνικό αυτοπροβολής και θριαμβολογιών, που μόνον ένας πολιτικός άριστος γνώστης της επικοινωνιακής πολιτικής μπορούσε να στήσει, είναι η Κυβέρνηση.

Είδαμε τρεις υπουργούς να στέκουν κορδωτοί και να θριαμβολογούν για τη μεγάλη "επιτυχία" της Κυβέρνησής τους. Ενημέρωναν το κοινό πώς εξουδετερώθηκε ο "επικίνδυνος τρομοκράτης". Όταν πρόκειται να θριαμβολογήσουν οι κυβερνώντες, κάνουν την γη πηγή για να βγουν στις κάμερες και να ενημερώσουν, τάχατες, τους πολίτες. Όταν όμως πρόκειται να ενημερώσουν τον κόσμο για την πορεία του εθνικού του θέματος, κρύβονται στα πολιτικά τους κρησφύγετα και δεν εμφανίζονται.

Αλλά ενδεικτικό της σύγχυσης, που προκάλεσε στην ίδια την Κυβέρνηση η χαζο-αεροπειρατεία, είναι οι συνεχείς αντιφατικές δηλώσεις των επισήμων. Από τη μια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή πως η αεροπειρατεία δεν έχει σχέση με την τρομοκρατία, αλλά έγινε χάριν μίας γυναίκας, και από την άλλη, άλλοι επίσημοι του κράτους, μιλούσαν για εκρηκτικά που κρατούσε ο αεροπειρατής. Και ενώ στο τέλος αποδεικνύεται ότι ο Αιγύπτιος έφερε αυτοσχέδια ραμμένη λαστιχένια ζώνη, η οποία εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται να περιέχει εκρηκτική ύλη, η Αστυνομία προσάπτει εναντίον του κατηγορία για παράνομη κατοχή εκρηκτικών υλών! Όταν ο ίδιος ο Αρχηγός Αστυνομίας δηλώνει πως ο "αεροπειρατής" δεν ήταν ζωσμένος με πραγματικές εκρηκτικές ύλες. Πλήρης, δηλαδή, ασυνεννοησία των υπηρεσιών του κράτους, πλήρης αντιφατικότητα και καθυστερημένη αντίληψη τού τι αντιμετώπιζαν. Για όλα αυτά, έπρεπε να επικρίνεται η Κυβέρνηση και όχι να διεκδικεί δάφνες πάταξης της τρομοκρατίας.

Από την πρώτη στιγμή διεφάνη το γελοίο σε αυτήν την υπόθεση. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση ενός των επιβατών του αεροπλάνου. "Δεν καταλάβαμε ότι έγινε αεροπειρατεία, απλώς προσέξαμε ότι η πτήση διαρκούσε περισσότερο απ' ό,τι συνήθως", ανέφερε. Άλλος επιβάτης δήλωσε πως ο "αεροπειρατής" δέχθηκε να φωτογραφηθεί μαζί του! Ποιος πραγματικός τρομοκράτης δέχεται να απελευθερώνει τον έναν μετά τον άλλο τους ομήρους του και να παρακολουθεί ατάραχος επιβάτες να φεύγουν σαν κύριοι από το αεροπλάνο;

Τελικά, τι απέμεινε να "ποθαμμάσουμε" απ' όλην αυτήν την ιστορία; Την ασυνεννοησία και τις αντιφατικές δηλώσεις επισήμων της Κυβέρνησης; Την απουσία έγκαιρης αντίληψης για το κωμικό της ιστορίας; Τα άριστα επικοινωνικά τεχνάσματα της Κυβέρνησης; Την κωμική θριαμβολογία πως η Κύπρος πάταξε την τρομοκρατία, σε ώρες που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και οι ευρωπαϊκές διωκτικές Αρχές και μυστικές υπηρεσίες δέχονται το ένα μετά το άλλο τα τρομοκρατικά κτυπήματα; Ή ανυπαρξία σοβαρότητας των κυπριακών ΜΜΕ, τα οποία, μέσα από μια κωμωδία, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ταινία τρόμου;
Διαλέγετε και παίρνετε...