Κλειστός ο δρόμος της αλλαγής και της αναγέννησης
Όλες οι ομογάλακτες, προς τον ΔΗΣΥ, νεοφιλελεύθερες τροϊκανές κυβερνήσεις της Ευρώπης συρρικνώνονται και εκπίπτουν της εξουσίας. Αυτό συνέβη στην Πορτογαλία, και επανελήφθη πριν από μερικές ημέρες στην Ισπανία. Η κυβέρνηση Ραχόι έχασε την αυτοδυναμία και κανένα πολιτικό κόμμα δεν επιθυμεί συνεργασία μαζί της, για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Ο συνασπισμός αριστερών κομμάτων είναι κυρίαρχος στην Πορτογαλία και το νεοσύστατο κόμμα των Ποδέμος στην Ισπανία αναδείχθηκε τρίτο σε δύναμη πολιτικό κόμμα στη χώρα.
Οι κυβερνήσεις λιτότητας, οι οποίες έσυραν τους πολίτες τους στη φτώχια και στη δυστυχία, σιγά αλλά σταθερά, μπαίνουν στο περιθώριο και στο μουσείο της πολιτικής ιστορίας. Νεοσύστατα αριστερά κόμματα αναδεικνύονται και κερδίζουν έδαφος, με λάβαρο την αντι-μνημονιακή πολιτική. Μονάχα εδώ, στην Μπανανία της Ευρώπης, η νεοφιλελεύθερη Κυβέρνηση του Νίκου Αναστασιάδη παραμένει, προς το παρόν, αλώβητη. Παρά το γεγονός ότι έχει βυθίσει την κυπριακή κοινωνία σε τέτοια εξαθλίωση, ώστε ακόμη και νεογέννητα να παραμένουν αβάφτιστα, επειδή δεν έχουν τα λεφτά να τα βαφτίσουν οι άνεργοι γονείς τους. Ποτέ η κυπριακή κοινωνία δεν είχε φθάσει σε τόσο αναξιοπρεπή, μίζερη κατάσταση, όσο επί της σημερινής Κυβέρνησης.
Ας μην αναμένουμε, όμως, να έλθει σύντομα το τέλος των βρικολάκων, όπως προσφυώς τους χαρακτήρισε ο δυστυχής εργάτης Παναγιώτης Παναγιώτου, με την οργισμένη κραυγή απόγνωσης «ήπιετε το γιαίμα μας». Εδώ είναι Μπανανία, όπου ευδοκιμούν, διαχρονικά, οι πάσης φύσεως βρικόλακες, και πλην ελαχίστων περιπτώσεων τα θύματά τους αρέσκονται να προσφέρουν το αίμα τους.
Απροβλημάτιστος, αδιάβαστος, αχάμπαρος για ό,τι συμβαίνει γύρω του και πολιτικά μαντρισμένος, ο Κύπριος ψηφοφόρος δεν μπορεί να εκφύγει της εντολής του παππού και της γιαγιάς, «γιε μου, ψήφιζε το κόμμα μας, το κόμμα τζιαι τα μμάδκια σου».
Αλλά δεν είναι μόνο το μάντρισμα και η απουσία πολιτικής ωριμότητας που αποβαίνουν καταλύτης στην υπερψήφιση ανικάνων, επικινδύνων και βρικολάκων. Είναι και η ανυπαρξία ηγετών με όραμα, στον πέρα του νεοφιλελεύθερου χώρου πολιτικών κομμάτων. Είναι και η χρεοκοπημένη Αριστερά του ΑΚΕΛ, η οποία αδυνατεί να προσαρμοσθεί στα σύγχρονα δεδομένα, να ξεφύγει από τις παλαιολιθικές κομμουνιστικές αγκυλώσεις και ιδεοληψίες της και να προσφέρει στον λαό διέξοδο, μέσω ενός σύγχρονου πολιτικού κινήματος, το οποίο θα συμβαδίζει με την εποχή του και τις ανάγκες του λαού.
Εδοκιμάσθη το ΑΚΕΛ στην εξουσία και απέτυχε οικτρά, αφήνοντας πίσω του ερείπια σε όλους γενικά τους τομείς. Και αφού διέλυσε τα πάντα, άνοιξε τον δρόμο στον νεοφιλευθερισμό. Έστρωσε χαλί στον ΔΗΣΥ και του παρέδωσε τη σκυτάλη της αφαίμαξης της κοινωνίας.
Σήμερα ο λαός ευρίσκεται μεταξύ νεοφιλελεύθερων βρικολάκων, οι οποίοι, εκτός από το αίμα αμπελοπουλιών, πίνουν και το αίμα της κοινωνίας, και μεταξύ μίας Δεξιάς ψευδοαριστεράς, η οποία κουβαλά προπατορικά και σύγχρονα αμαρτήματα. Έχει να επιλέξει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, αλλά και μεταξύ ενός ανερμάτιστου, διασπασμένου και ευνουχισμένου ενδιάμεσου χώρου των κομμωτηρίων, της σκληρής γραμμής στο εθνικό θέμα, της στήριξης των μέτρων λιτότητας και της ανυπαρξίας ηγεσίας οράματος στον υπόλοιπο κεντρώο χώρο.
Ο λαός κουβαλά στην πλάτη του μία Κυβέρνηση εντελώς ανίκανη να λύσει προβλήματα και να ανακουφίσει την κοινωνία, μία Κυβέρνηση που πίνει το αίμα του λαού, μία ψευδοαριστερά πλήρως εναρμονισμένη με την καταστροφική πολιτική της Κυβέρνησης στο Κυπριακό, και έναν ενδιάμεσο χώρο ανίκανο να εμπνεύσει και να δώσει σύγχρονο στίγμα. Έχει μία Βουλή βυθισμένη στην ανεπάρκεια, στον λαϊκισμό των αμπελοπουλιών, τη χειρότερη που ανέδειξε ποτέ η χώρα, και, το χειρότερο από όλα, έχει μπροστά του μία νέα γενεά πολιτικών, την οποία στην ουσία αποτελούν τα δεινοσαυράκια που δημιούργησαν οι μεγάλοι δεινόσαυροι.
Σε όλες τις βαθμίδες και σε όλους τους τομείς κυριαρχούν οι μετριότητες και οι δογματικοί. Και όταν σε ένα κράτος, σε ένα πολιτικό σύστημα, σε μία Κυβέρνηση, σε μία Βουλή, το δείγμα είναι απογοητευτικό και οι αξίες μετρώνται στα δάκτυλα ενός χεριού, όταν οι πολίτες ανέδειξαν και διατηρούν στην εξουσία παντός συστήματος αυτούς τους ακατάλληλους, τότε σβήνει πλέον κάθε ελπίδα αλλαγής και η ανατολή καλύτερου μέλλοντος.
