Χρήσιμες οι τριμερείς συμφωνίες, αλλά γιατί τερματίστηκαν οι έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ;

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Υπουργός Εξωτερικών και ο Υπουργός Ενέργειας επιτελούν έργο στο θέμα της σύναψης στρατηγικών συμμαχιών στο θέμα της Ενέργειας. Οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε. Οι τριμερείς συμφωνίες με Ελλάδα, Αίγυπτο και Ισραήλ, με πιθανή προσθήκη και άλλων γειτονικών κρατών, δημιουργούν άξονα συμμαχιών για την Κύπρο και αποβαίνουν επωφελείς για την Κυπριακή Δημοκρατία, όχι μόνο στο θέμα της Ενέργειας, αλλά και αφαιρούν προσχήματα από τις όποιες επιδρομικές διαθέσεις της Τουρκίας.

Την ίδια στιγμή, όμως, επιβάλλουν και τη δημιουργία ασπίδας ασφαλείας των ενεργειακών πηγών και συλλογικής και κοινής αντιμετώπισης οποιασδήποτε επιδρομικής ενέργειας κατά των πηγών εκάστης χώρας.

Επιβάλλεται να υπάρξουν και αμυντικές συμφωνίες, ώστε η κάθε χώρα να σταθεί αλληλέγγυα της άλλης, σε περίπτωση κατά την οποία υποστούν επιθέσεις οι ενεργειακές πηγές της. Η τελευταία επιδρομή της Τουρκίας, διά του «Μπαρμπαρός» και των πολεμικών της πλοίων στην κυπριακή ΑΟΖ, είναι ενδεικτική των διαθέσεων της Τουρκίας. Η τουρκική απειλή δεν εξαφανίστηκε και οι απαιτήσεις της Τουρκίας επί των ενεργειακών αποθεμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν εξέλιπαν. Με την πρώτη αφορμή και την πρώτη ευκαιρία, τα τουρκικά ερευνητικά και πολεμικά πλοία θα επανεμφανισθούν. Η Άγκυρα έκανε ξεκάθαρο, δημόσια και επίσημα, πως αν συνεχισθούν οι ερευνητικές προσπάθειες της «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας, διατηρεί το «δικαίωμα» επέμβασης για «προστασία των συμφερόντων της».

Ενόψει αυτής της επικρεμάμενης απειλής και του γεγονότος ότι, από την ημέρα της αποχώρησης του «Μπαρμπαρός», ουδεμία γεώτρηση έχει γίνει και καμία νέα ερευνητική διαδικασία δεν έχει αναληφθεί από πλευράς της Κυπριακής Δημοκρατίας, δημιουργείται η εύλογη υποψία ότι η αποχώρηση του «Μπαρμπαρός» δεν έγινε ως αποτέλεσμα υποχώρησης, ή μεγαλοψυχίας της Τουρκίας, αλλά ως αποτέλεσμα διαβεβαιώσεων της κυπριακής κυβέρνησης, ότι δεν θα προχωρήσει σε όποιες άλλες έρευνες, διαρκούσης της διαπραγμάτευσης για λύση. Και είναι έκδηλο πως σε περίπτωση που οι συνομιλίες συναντήσουν πρόβλημα και δεν προχωρήσουν, τα τουρκικά πολεμικά πλοία θα επαναλάβουν τις επιδρομικές ενέργειές τους.

Είναι επιτακτικό, συνεπώς, όπως πέραν των τεχνικών συμφωνιών επιδιωχθεί, από πλευράς Κυπριακής Δημοκρατίας, και μία μορφή αμυντικής συμφωνίας με τις εμπλεκόμενες χώρες, για προστασία των ενεργειακών πηγών. Δεν μπορεί η κυπριακή ΑΟΖ να παραμένει αθωράκιστη και δεν μπορεί να ισχύσει και εδώ η προσέγγιση «μην ενοχλείτε και μην εξαγριώνετε το θηρίο». Ούτε επίσης να ισχύσει η επίκληση της μη διατάραξης του «ηπίου κλίματος».

Προβάλλει, όμως, παράλληλα και ένα άλλο πολύ σημαντικό θέμα, το οποίο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να θέσει και να βολιδοσκοπήσει τις αντιδράσεις, αλλά και τις θέσεις της τουρκικής πλευράς: Όλες οι συμφωνίες που υπογράφει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία, σχετικά με το θέμα της Ενέργειας, θα γίνουν αποδεκτές από την τουρκοκυπριακή πλευρά και την Τουρκία, μετά τη λύση; Ή θα έλθουν αύριο και θα απαιτούν, όπως οι συμφωνίες μη ισχύσουν, δεδομένου ότι δημιουργείται νέο κράτος;

O εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών ήταν, προχθές, πολύ αποκαλυπτικός. Σχολιάζοντας τις πληροφορίες, ότι η κυπριακή κυβέρνηση συζητά με τη Ρωσία το θέμα της παροχής στρατιωτικών διευκολύνσεων, τόνισε ότι δυνάμει της Συμφωνίας Εγγυήσεως, μόνο οι εγγυήτριες δυνάμεις έχουν δικαίωμα να διατηρούν στρατιωτικά αποσπάσματα στην Κύπρο. Και εδώ καταγράφεται το εξής σχιζοφρενικό, δείγμα της τουρκικής αναξιοπιστίας και της απροβλεπτικότητας. Όταν τους συμφέρει, επικαλούνται τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Και όταν δεν τους συμφέρει, τις καταργούν.

Όμως, το κυριότερο, πίσω από τα λεχθέντα του Τούρκου επισήμου, και πίσω από τις διακηρυγμένες θέσεις της Τουρκίας ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι «εκλιπούσα», νομιμοποιούμεθα να εκφράζουμε αμφιβολίες κατά πόσο η τουρκική πλευρά και η Άγκυρα θα αποδεχθούν, με τη λύση, τις διεθνείς συμφωνίες που υπέγραψε η Κυπριακή Δημοκρατία και κυρίως εκείνες τις συμφωνίες, οι οποίες, κατά την Άγκυρα, «επηρεάζουν τα συμφέροντά της». Όπως για παράδειγμα τις συμφωνίες για το θέμα της Ενέργειας. Και ακόμη, κατά πόσο, εάν αποδεχθούν την ισχύ τους, δεν απαιτήσουν να νομιμοποιηθούν και να ισχύσουν και οι συμφωνίες που υπέγραψε το ψευδοκράτος με την Τουρκία.

Αυτό το σημαντικό θέμα δεν συζητήθηκε στις συνομιλίες, ούτε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης φαίνεται ότι έκανε ξεκάθαρη τη θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς, ότι όλες οι συμφωνίες που έχει συνομολογήσει η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχουν ισχύ. Να το πράξει τώρα. Διότι, αν υπάρξει έστω και παραμικρή υποχώρηση από αυτήν τη θέση, τότε πλέον ξεκάθαρα θα μιλούμε για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και παρθενογένεση...