Η ηγεσία του κόμματος δεν αντελήφθη, ακόμη, ποια δημοκρατία θέλει να εμπεδώσει ο Δημοκρατικός Συναγερμός

Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, η οποία έγινε για λογαριασμό της «Σημερινής»:
1. Το 70% των πολιτών διαφωνούν με την αύξηση του εκλογικού μέτρου στο 5%. Από αυτούς, το 62% διαφωνούν και με πιθανή αύξηση στο 3,5%.
2. Τέσσερεις στους πέντε πολίτες συμφωνούν με την εφαρμογή της οριζόντιας ψηφοφορίας.

Είναι φανερή η πλήρης διάσταση της κοινωνίας με τις επιλογές Δημοκρατικού Συναγερμού και ΑΚΕΛ. Οι πολίτες δεν θέλουν αύξηση του εκλογικού μέτρου, απαιτούν πολυφωνία και ζητούν καθιέρωση της οριζόντιας ψηφοφορίας.

Αυτή είναι η θέληση της κοινωνίας. Αλλά αυτά που θέλει η πλειοψηφία των πολιτών δεν τα θέλουν οι δύο ηγεσίες. Βρίσκονται, δηλαδή, σε πλήρη σύγκρουση με τη λαϊκή βούληση και ενεργούν αντίθετα με τη λαϊκή απαίτηση.

Ούτε, συνεπώς, η ηγεσία του Δημοκρατικού Συναγερμού ούτε η ηγεσία του ΑΚΕΛ νομιμοποιούνται να επικαλούνται τη θέληση των πολιτών και τις αρχές της δημοκρατίας, όταν τις επικαλούνται, συνεργαζόμενες για τον αποκλεισμό της πολυφωνίας και τη σταδιακή εμπέδωση του καταστροφικού διπολισμού.
Ενδεικτικό της «ιερής συμμαχίας» που συνέπηξαν είναι και το γεγονός ότι ο Δημοκρατικός Συναγερμός, προκειμένου να εξασφαλίσει τη συναίνεση του ΑΚΕΛ, αφαίρεσε από την πρότασή του την καθιέρωση της οριζόντιας ψηφοφορίας.

Η αύξηση του εκλογικού μέτρου δεν είναι ούτε απαίτηση της κοινωνίας, ούτε αποτέλεσμα εκσυγχρονισμού του πολιτικού συστήματος, ούτε καν ένδειξη εξευρωπαϊσμού. Με τη λογική Αβέρωφ Νεοφύτου, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν κλαμπ των μεγάλων κρατών.

Η αύξηση του εκλογικού μέτρου αποτελεί απόφαση κομματικών σκοπιμοτήτων, με στόχο την αύξηση των εδρών των δύο πόλων, την αφαίρεση λόγου στη Βουλή και στο Εθνικό Συμβούλιο από αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, την αποδυνάμωση των φωνών κατά της πολιτικής των δύο μεγάλων κομμάτων στο εθνικό θέμα, την απόλυτη κυριαρχία στη Βουλή του ΔΗΣΥ, αφού στο θέμα της οικονομίας θα κόβει και θα ράβει όπως συμφέρει στη μνημονιακή πολιτική του, και στην έγκριση των νομοσχεδίων που θα έλθουν για τις ιδιωτικοποιήσεις τα κόκκινα δάνεια και άλλα. Ακόμη ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ ευελπιστούν ότι στο θέμα της έγκρισης της λύσης στο Κυπριακό, η λύση δεν θα τεθεί ενώπιον δημοψηφισμάτων, αλλά ενώπιον των δύο βουλών.

Πρόκειται για μία καθαρά αντιδημοκρατική απόφαση. Διότι, ακριβώς, όσοι θέλουν να στερήσουν βήμα και φωνή από άλλες πολιτικές δυνάμεις και κινήσεις, δεν μπορούν να θεωρηθούν δημοκρατικοί. Όταν στην Ελβετία, για να ανεγερθεί μία πολυκατοικία σε μία γειτονιά, διεξάγεται δημοψήφισμα και η απόφαση ανήκει στους κατοικούντες την περιοχή, αποτελεί πρόκληση και έφεση προς την αυθαιρεσία να αποκλείονται, εδώ, μικρές πολιτικές δυνάμεις από τη Βουλή. Ιδιαίτερα σε ένα κράτος ημικατεχόμενο και ταλανιζόμενο από μεγάλα οικονομικά προβλήματα, για τη λύση των οποίων επιβάλλεται να ακούγεται ακόμη και η πιο αδύνατη φωνή.

Δημοκρατικός Συναγερμός και ΑΚΕΛ, όσες φορές διακυβέρνησαν τον τόπο, τον εβύθισαν στην οικονομική καταστροφή, και προσέφεραν στην τουρκική πλευρά τεράστιες ευκαιρίες να φθάσει στους επιδιωκόμενους στόχους της. Όσες φορές διακυβέρνησαν επεχείρησαν να καταστήσουν το κράτος φέουδο του κόμματος. Σήμερα ιδιαίτερα, ο Δημοκρατικός Συναγερμός έχει κομματικοποιήσει τα πάντα και ελάχιστα φρούρια αντίστασης απέμειναν για να τα εκπορθήσει. Αν, τελικά, επιτύχει και τον αποκλεισμό άλλων πολιτικών κομμάτων και αποτρέψει και την εμφάνιση νέων κινήσεων και νέων ανθρώπων στην πολιτική, η κυριαρχία του θα καταστεί πλήρης. Θα είναι και Εκτελεστική Εξουσία και Νομοθετική Εξουσία.

Η ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν συνέλαβε, ακόμη, τις βαθύτερες επιδιώξεις του Δημοκρατικού Συναγερμού. Μετρά μόνο τα ελάχιστα κομματικά οφέλη που θα καρπωθεί. Αλλά, αν κοιτάξει στο βάθος και μελετήσει καλύτερα τα πράγματα, θα αντιληφθεί τις καταστροφικές επιπτώσεις που θα έχει η συνοδοιπορία της με το κυβερνών κόμμα. Ας μην αιτιάται, αύριο, άλλον. Μετά τη σειρά των Οικολόγων, του ΕΥΡΩΚΟ και άλλων, θα έλθει και η σειρά του ΑΚΕΛ... Οι μικροί είναι το ορεκτικό. Το επιδόρπιο θα είναι το ΑΚΕΛ...