Οι μανδαρίνοι πανηγυρίζουν αλλά οι άνεργοι και πεινασμένοι δεν χορταίνουν με πυροτεχνήματα

Μεγάλη μέρα σήμερα για τα κορόιδα. Βγαίνουμε στις αγορές. Και πώς βγαίνουμε;
*Με την Κύπρο πρωταθλήτρια της Ευρώπης στην αύξηση του χρέους.

*Με 230 χιλιάδες Κυπρίους να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχιας.

*Με 130 χιλιάδες Κυπρίους να στερούνται των βασικών αγαθών διαβίωσης.

*Με 60 χιλιάδες Κυπρίους να σιτίζονται στα κοινωνικά παντοπωλεία.

*Με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Κύπρου να έχει φτάσει σε χαμηλότερα επίπεδα από αυτά της Ελλάδας.

*Με χιλιάδες ανθρώπους να βιώνουν τον εφιάλτη της ανεργίας και με την Κυβέρνηση να μειώνει πλασματικά τον αριθμό τους, αρνούμενη να δώσει στοιχεία για τη μετανάστευση, τον αριθμό των κοινοτικών εργαζομένων που έφυγαν από την Κύπρο και τον αριθμό των ανέργων που δεν προσέρχονται στα Γραφεία Εξευρέσεως Εργασίας, επειδή έληξε το εξάμηνο παροχής ανεργιακού επιδόματος.

* Με το ένα τρίτο των Κυπρίων να μην πληρώνει τις υποχρεώσεις του.

* Με πέραν των 15 χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων να βάζουν λουκέτο.

*Με το εισόδημα των Κυπρίων να μειώνεται στις πέντε χιλιάδες ευρώ το άτομο. Εδώ να σημειώσουμε πως στην Ιρλανδία, την οποία ο Χάρης Γεωργιάδης προβάλλει ως πρότυπο, ο κάθε Ιρλανδός έχασε από το εισόδημά του 18 χιλιάδες ευρώ. Η μεγαλύτερη απώλεια στην Ευρώπη. Την ίδια στιγμή που ο κατά κεφαλήν πλούτος των δανειστών αυξήθηκε κατά 33 χιλιάδες ευρώ στην Ολλανδία, 24 χιλιάδες στο Βέλγιο και 19 χιλιάδες στη Γερμανία...

*Με 290 συμπατριώτες μας να έχουν περάσει από τις φυλακές, επειδή δεν είναι σε θέση να καταβάλουν τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος.

*Με το 28% των νέων, ηλικίας 18-28 ετών, να προτίθενται να μεταναστεύσουν για εξεύρεση εργασίας.

*Με άγνωστο αριθμό φωτεινών μυαλών να μεταναστεύουν και να μην υπάρχει προοπτική επιστροφής στην πατρίδα τους. Χάνεται μία ολόκληρη γενιά νέων και αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράττει αυτή η Κυβέρνηση σε βάρος των νέων, του τόπου και της ανάπτυξης.

*Με την Κύπρο να έχει το πιο υψηλό ποσοστό εργαζομένων σε μερική απασχόληση.

*Με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, κουρεμένους, στερούμενους κάθε δικαίωμα που απορρέει από συλλογικές συμβάσεις, με μισθούς 500 και 800 ευρώ.

*Με τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια να αποτελούν ωρολογιακή βόμβα.

*Με τα δανειστικά επιτόκια να είναι τα πιο υψηλά στην Ευρώπη.

Ας μην αναφέρουμε άλλα στοιχεία μιζέριας, για να καταδειχθεί ότι οι πανηγυρισμοί πως βγαίνουμε στις αγορές δεν σημαίνουν τίποτε άλλο παρά επικοινωνιακό παιγνίδι της Κυβέρνησης, για να διασκεδάσει την απόλυτη αποτυχία της, να οδηγήσει την κοινωνία σε καλύτερες μέρες.

Δεν γεμίζει το στομάχι των πεινασμένων με εξόδους στις αγορές. Η πραγματική ευημερία ενός κράτους δεν μετριέται με αριθμούς και εξόδους στις αγορές. Μετριέται μέσα στα νοικοκυριά, στη δυνατότητα των πολιτών του να ζουν με στοιχειώδη οικονομική άνεση, να έχουν εργασία, να μπορούν να εξασφαλίζουν μέλλον στα παιδιά τους. Εδώ στα σπίτια δεν υπάρχει φαγητό και γάλα, οι μαθητές σιτίζονται στα σχολικά συσσίτια και αν δεν υπήρχε η φιλανθρωπία του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου, θα μαζεύαμε νεκρούς από τους δρόμους.

Έξοδος στις αγορές δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά νέα δάνεια και νέα χρέη. Πού πάνε τα χρήματα; Στις τράπεζες και στα δημόσια ταμεία για να καλυφθούν τα ελλείμματα, για να πληρωθούν οι βασιλικές συντάξεις, για να πάρουν μισθούς οι παρανόμως νομιμοποιηθέντες κουβαλητοί των υπουργείων, για να δοθούν αυξήσεις μισθών σε προνομιούχους.

Σε μαύρες τρύπες καταλήγουν τα λεφτά των αγορών. Ούτε σεντ δεν πάει στις ευπαθείς ομάδες, ούτε σεντ δεν πάει σε ανάπτυξη. Το υπουργείο Παιδείας δεν διαθέτει κονδύλια να εγκαταστήσει κλιματισμό στα σχολεία, το υπουργείο Υγείας δεν διαθέτει κονδύλια να προσλάβει ιατρούς, το υπουργείο Μεταφορών δεν διαθέτει κονδύλια να βελτιώσει τον δρόμο εισόδου στη Λευκωσία, ώστε να μην ταλαιπωρούνται επί ώρες οι οδηγοί.

Παρά τις βαρύτατες φορολογίες (από τον Σεπτέμβριο μέχρι τον Δεκέμβριο οι πολίτες καλούνται να πληρώσουν ένα σωρό φορολογίες), τα δημόσια ταμεία είναι κενά. Και όμως βγαίνουμε στις αγορές και εξερχόμεθα του Μνημονίου. Ποτέ δεν μας είπαν οι διαχειριστές της οικονομίας μας πώς ζουν οι άνθρωποι στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, οι οποίες εξήλθαν του Μνημονίου. Ποτέ δεν ανέφεραν στις θριαμβολογίες τους πώς περνά ο απλός άνθρωπος. Ποτέ δεν μας ανέφεραν τους αριθμούς της φτώχιας. Πάντοτε ασχολούνται με τους αριθμούς των μανδαρίνων.

Η φτώχια, λοιπόν, βγαίνει στις αγορές. Να το γλεντήσουν με την ψυχή τους, οι μανδαρίνοι. Οι άνεργοι, οι πεινασμένοι και οι κουρεμένοι δεν έχουν κανένα λόγο να πανηγυρίσουν με τα πυροτεχνήματα...