Το ακριβές περιεχόμενο της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας το προσδιορίζουν πλήρως οι τουρκικές θέσεις. Και το σχέδιο Ανάν. Το άλλο περιεχόμενο, που το προσδιορίζει η ελληνοκυπριακή ηγεσία, είναι παραμύθι της Χαλιμάς. Το εξωραΐζει και το ωραιοποιεί, προκειμένου να χρυσώσει την καταστροφή που προετοιμάζει για τον κυπριακό Ελληνισμό, με τη λύση που ετοιμάζεται να αποδεχθεί.

Η ιστορική αλήθεια, ότι το περιεχόμενο της διζωνικής είναι ακριβώς εκείνο που αποδέχεται και διεκδικεί η τουρκική πλευρά, αποδεικνύεται από τα εξής γεγονότα:

1. Τη λύση της διζωνικής ομοσπονδίας την αποδέχθηκε αμέσως και ασμένως η Τουρκία όταν την υπέβαλε η πανούργα βρετανική διπλωματία. Επειδή αυτό είναι που ήθελε πάντοτε: τη γεωγραφική διχοτόμηση.

2. Όταν ο Μακάριος αντελήφθη ποια έννοια και ποιο περιεχόμενο απέδιδε η Τουρκία στη διζωνική ομοσπονδία, την ακύρωσε με την τελευταία ομιλία του, πριν πεθάνει, στην Πλατεία Ελευθερίας.

3. Όταν ο Σπύρος Κυπριανού άκουσε την ομιλία του τότε Υπουργού του Εξωτερικών, μ. Γιαννάκη Χριστοφίδη, στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών (ήταν ο πρώτος που επίσημα, από το βήμα του ΟΗΕ, διεκήρυξε την αποδοχή της διζωνικής από την ελληνοκυπριακή πλευρά), προέβη προς αυτόν σε δριμύτατες παρατηρήσεις, τονίζοντάς του ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν αποδέχεται αυτή τη μορφή λύσης.

Σύμφωνα με τα απόρρητα αρχεία του Φόρεϊν Όφις, την αντίδραση της ελληνοκυπριακής πλευράς σε λύση διζωνικής τη διαβίβασε ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην τότε Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ. Της τόνισε ότι η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν αποδέχεται τέτοια λύση, η οποία δεν έχει εφαρμοσθεί σε κανένα κράτος επί της γης.

4. Η Τουρκία αποδέχθηκε το σχέδιο Ανάν, επειδή ακριβώς το πνεύμα, το περιεχόμενο και η φιλοσοφία του αντικατόπτριζαν πλήρως τη λύση της διζωνικής. Η Τουρκία δεν θα αποδεχόταν ποτέ το σχέδιο Ανάν, εάν προέβλεπε οτιδήποτε άλλο εκτός της διζωνικής λύσης.

Η τραγωδία αυτού του λαού είναι ότι έχει την πιο βαρήκοη, τυφλή, αγκυλωμένη και αδιάβαστη κυβέρνηση που είχε ποτέ ο τόπος.

Μόλις πριν από μερικές ημέρες ο Αχμέτ Νταβούτογλου, από το πιο επίσημο βήμα, εκείνο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, της έστειλε το σαφέστατο μήνυμα: Η Τουρκία θέλει λύση δύο λαών, με πλήρη ισότητα και ισότιμη ιδιοκτησία στο νησί.

Αντελήφθη η Κυβέρνηση γιατί η Τουρκία επιμένει σε λύση δύο λαών; Αντελήφθη, γιατί οι Τούρκοι ηγέτες εδώ και μισό αιώνα μιλούν για δύο λαούς; Επειδή, η αναγνώριση δύο λαών σημαίνει και αποδοχή του δικαιώματος αυτοδιάθεσης. Πίσω από το μυαλό των Τούρκων ηγετών βρίσκεται πάντα η επίτευξη μίας λύσης, η οποία θα είναι εφήμερη και θνησιγενής και μόλις ανατιναχθεί στον αέρα, οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης. Απόσχισης, ένωσης με την Τουρκία, και ό,τι άλλο μπορεί να συλλάβει ο νους της τουρκικής ηγεσίας.

Άκουσα τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο να προσπερνά με πρωτοφανή αταραξία, ψυχραιμία και λαϊκισμό, αυτά όλα που είπε ο Νταβούτογλου. «Εμείς», δήλωσε με πάσα σοβαροφάνεια, «δεν πολιτευόμαστε στη βάση των τουρκικών δηλώσεων και απειλών».

Αλλά, εάν ο κ. Νίκος Χριστοδουλίδης διάβαζε και διδασκόταν από την πλούσια προϊστορία του Κυπριακού, θα εγνώριζε ότι οι Τούρκοι αποκαλύπτουν φωναχτά σε εμάς τις προθέσεις και τα σχέδιά τους. Αυτά που λένε, αυτά πράττουν. Δεν παίζουν, όπως πράττει η Κυβέρνησή του.

Η Κυβέρνηση προκαλείται να απαντήσει: Συμφωνεί ή όχι με τη λύση που προδιέγραψε ο Νταβούτογλου; Αν συμφωνεί να πάει να υπογράψει. Αν δεν συμφωνεί, γιατί παραπλανεί τον κόσμο, ψεύδεται και προβαίνει σε υπεραισιόδοξες δηλώσεις πως αυτή τη φορά υπάρχει ανοικτό παράθυρο ευκαιρίας και ελπίδας; Ποια ελπίδα δημιουργείται από επανάληψη τουρκικών θέσεων για λύση δύο λαών και ισότιμη ιδιοκτησία στο νησί;

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Είτε η Κυβέρνηση θα υπογράψει τουρκική λύση, είτε το Κυπριακό θα οδηγηθεί σε νέο αδιέξοδο, με αποτέλεσμα την αναγνώριση του ψευδοκράτους. Η πολιτική της κυβέρνησης μάς έριξε μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης...