Αν η περίπτωση της χαρακτηριζομένης σαν «κόντρας» μεταξύ Χάσικου-Γενικού Ελεγκτή ήταν μία μοναδική περίπτωση, θα έλεγε κάποιος ότι δεν ήταν και αφύσικη. Αποτελούσε ένα μεμονωμένο συμβάν, μία συμπτωματική διαφορά μεταξύ δύο αξιωματούχων, η οποία είναι και ανεκτή και φυσιολογική.

Αλλά η περίπτωση δεν είναι ούτε μεμονωμένη ούτε συμπτωματική. Προηγήθηκαν και άλλες. Προηγήθηκαν η σύγκρουση του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον Γενικό Εισαγγελέα, η υπόσκαψή του, το ξεμπέρδεμα με τον μη αρεστό Πανίκο Δημητριάδη, αφού τον χρύσωσαν, και η απαίτηση του Προέδρου για παύση της Διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας Χρυστάλλας Γιωρκάτζη.

Αυτή η Κυβέρνηση βρίσκεται σε διαρκή θέση μάχης με τους εκπροσώπους των ανεξάρτητων θεσμών. Σε σύγκρουση με τις ίδιες τις επιλογές της. Με τα ίδια τα «παιδιά» της που αυτή διόρισε. Διότι, αν εξαιρέσει κανείς τον Πανίκο Δημητριάδη, Κώστας Κληρίδης, Οδυσσέας Μιχαηλίδης και Χρυστάλλα Γιωρκάτζη είναι επιλογές του ίδιου του Προέδρου Αναστασιάδη. Όφειλε να τους προστατεύει και όχι να τους υποσκάπτει.

Το επαναλαμβανόμενο, λοιπόν, δεν είναι συμπτωματικό. Άραγε υπάρχουν λόγοι, σκοπιμότητες και συμφέροντα, πίσω από τα οποία κρύβονται οι προσπάθειες να φαγωθούν ανεξάρτητοι αξιωματούχοι; Τους ροκανίζουν σταδιακά, επιχειρούν να αφαιρέσουν, μέσω των ισχυρών μηχανισμών που διαθέτουν, τη στήριξη της κοινής γνώμης, προσπαθώντας, είτε μέσω διαρροών είτε ψιθύρων, ή ακόμη και δημόσιων δηλώσεων να πείσουν ότι: κωλυσιεργούν στη διαλεύκανση των οικονομικών εγκλημάτων, ότι είναι μπαμπούλες που τρομοκρατούν τους δημόσιους λειτουργούς, ότι μπαίνουν σε ξένα «ταράφια» και πολλά άλλα, με στόχο: Να τους εκθέσουν ενώπιον της κοινής γνώμης, να τους αφαιρέσουν τη λαϊκή συμπαράσταση, να τους τρομοκρατήσουν, και είτε να τους υποχρεώσουν σε παραίτηση είτε να τους κλείσουν το στόμα και να μη βλέπουν τι γίνεται γύρω τους.
Να φοβούνται, εν ολίγοις, να καταγγείλουν τις αυθαιρεσίες και άλλα της Κυβέρνησης.

Και ναι μεν όσον αφορά την κ. Γιωρκάτζη βρήκαν «πάτημα» τα περί σύγκρουσης συμφερόντων και περιεβλήθησαν με ένα πέπλο νομιμότητας. Αλλά στον Κώστα Κληρίδη και στον Οδυσσέα Μιχαηλίδη ατύχησαν. Η προσπάθεια των κυβερνώντων να πλήξουν, μέσω τρίτων, την ακεραιότητα και την εντιμότητα του Γενικού Εισαγγελέα, απέβη μπούμερανγκ για τους ιδίους. Και όσον αφορά τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη, έναν ικανό και αδιάφθορο άνδρα, οπλισμένο με θάρρος και αποφασιστικότητα να αποκαλύψει διαπλοκές, συμφέροντα και διαφθορά, φαίνεται ότι και εδώ θα σπάσουν τα μούτρα τους.

Εδώ θα κάνουμε μία επισήμανση. Την περίοδο της μεγάλης σύγκρουσης Προέδρου-Γενικού Εισαγγελέα, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης με δημόσιες δηλώσεις του στάθηκε στο πλευρό του Κώστα Κληρίδη και τον στήριξε, έναντι της προσπάθειας φαγώματός του. Ίσως και αυτό να έχει μετρήσει στην έναρξη πολεμικής εναντίον του. Δύο τολμηροί και αδιάφθοροι άνθρωποι δεν επιτρέπεται να επιβιώσουν σε ένα κράτος ζούγκλας, όπου βασιλεύει η διαπλοκή, η διαφθορά, τα σκάνδαλα και η απόλυτη κομματοκρατία.

Το άλλο τραγελαφικό που παρατηρείται είναι η στάση του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης. Θα ανέμενε κάποιος ότι το ΑΚΕΛ θα στεκόταν δίπλα στους ανεξάρτητους αξιωματούχους, οι οποίοι εβάλλοντο αγρίως από την Κυβέρνηση και τον ΔΗΣΥ. Περιέργως, ούτε στήριξη έδωσε στον Γενικό Εισαγγελέα, ούτε συμπαράσταση επέδειξε προς τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη.

Δεν γνωρίζω εάν ο Γενικός Ελεγκτής έθιξε τα συμφέροντα του ΑΚΕΛ, ώστε να τονίζεται και να ξανατονίζεται πως υπερβαίνει τις αρμοδιότητές του. Χωρίς ποτέ να κατονομάζονται και να απαριθμούνται από το κόμμα, ποιες είναι αυτές οι περιπτώσεις που ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης υπερέβη τις αρμοδιότητές του και μπήκε σε ξένα χωράφια. Ρίχνουν οι του ΑΚΕΛ μία πέτρα και αν κτυπήσει στον στόχο, κτύπησε...

Είναι φανερό, πλέον, ότι και η Κυβέρνηση και τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπορούν να ανεχθούν τους δύο ανεξάρτητους αξιωματούχους. Πώς να το κάνουμε; Δεν ταιριάζουν με το σύστημα. Να προσέχουν, και να έχουν και οι δύο ορθάνοικτα τα μάτια τους. Αποτελούν στόχο από δύο πλευρές...