Αφού η Αμμόχωστος και η Κερύνεια είναι τμήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, γιατί υποστέλλεις την κυπριακή σημαία, όταν εισέρχεσαι στα κατεχόμενα;

Πολύ καλά μας τα είπε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και συμφωνούμε απόλυτα, στο σημείο αυτό, μαζί του. «Η πατρίδα μας δεν είναι μόνο το τμήμα που παραμένει ελεύθερο και διοικείται από τις κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κομμάτι της πατρίδας μας είναι και η Κερύνεια, κι ο Καραβάς και η Αμμόχωστος και όλο το κατεχόμενο τμήμα».

Αυτή, όμως, η σωστή θέση δεν μπορεί να εκφράζεται μόνο φραστικά, προς εντυπωσιασμό των αποδήμων. Οφείλουμε, ιδιαίτερα πρώτος και καλύτερος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να την αποδεικνύουμε και έμπρακτα. Τον ερωτούμε, συνεπώς: Γιατί όταν μεταβαίνει στα κατεχόμενα, όπως πρόσφατα στην Αμμόχωστο, αφήνει το προεδρικό αυτοκίνητο στο γκαράζ, μεταβαίνει με ιδιωτικό όχημα και αφαιρεί την κυπριακή σημαία; Εφόσον η Κερύνεια, ο Καραβάς, η Αμμόχωστος είναι τμήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος του Κράτους οφείλει έμπρακτα να το προβάλλει και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Όμως, στέλλει τ' αντίθετα μηνύματα. Στέλλει το μήνυμα ότι το κατεχόμενο τμήμα δεν αποτελεί μέρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ότι ανήκει στο ψευδοκράτος, στην Τουρκία, κάπου αλλού, εκτός της Κυπριακής Δημοκρατίας.

«Όλα αυτά είναι λεπτομέρειες», είχε δηλώσει, σε κάποια εκπομπή, ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Ευγένιος Χαμπουλάς. Αυτή η αναφορά προδίδει πολιτική αφέλεια. Διότι η συμπεριφορά του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι η ουσία. Όταν απεμπολεί το δικαίωμά του να εισέρχεται στο κατεχόμενο τμήμα ως Πρόεδρος του Κράτους και το υποβαθμίζει σε επίσκεψη κάποιου ανώνυμου ιδιώτη, το μήνυμα που στέλλει είναι ότι τα κατεχόμενα είναι μία περιοχή, που δεν ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί και αναγνωρίζει ότι το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν τολμά να εισέλθει εκεί με υψωμένη τη σημαία της Δημοκρατίας στο αυτοκίνητό του. Όταν μάλιστα Τουρκοκύπριοι έχουν το θάρρος να υψώνουν την κυπριακή σημαία στα σπίτια τους, να διώκονται και να σύρονται στα ψευδοδικαστήρια, αλλά να τολμούν να φωνάζουν ενώπιον των Γκρίζων Λύκων ότι είναι πολίτες του νόμιμου κράτους και όχι του παράνομου.

Ένα εκ των στοιχείων που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης τόνισε, ενώπιον των αποδήμων Κυπρίων, ως απαραίτητη προϋπόθεση, είναι «η αποφασιστικότητα των ηγετών». Αλλά αποδεικνύει αποφασιστικότητα η όλη πολιτική και συμπεριφορά του; Να υποστέλλει την κυπριακή σημαία, να αποδέχεται να στρώνει κόκκινο χαλί ο ΟΗΕ στον ηγέτη του παράνομου εκτρώματος, να του αποδίδονται τιμές από στρατιωτικά αποσπάσματα και να τον προβάλλουν ως νόμιμο Πρόεδρο, νόμιμου κράτους;

Αποδεικνύει αποφασιστικότητα να μην τολμά να θέσει ευθέως στον Μουσταφά Ακιντζί θέμα εξάλειψης εκείνου του μιάσματος, του συμβόλου του ψευδοκράτους στον Πενταδάκτυλο; Αποδεικνύει αποφασιστικότητα να μην τολμά να ζητήσει, όπως στην κοινή δήλωση για τους αγνοουμένους, να περιληφθεί και απαίτηση προς την Τουρκία, όπως επιτρέψει έρευνες στις λεγόμενες στρατιωτικές ζώνες της; Αλλά, εάν για όλα αυτά τα στοιχειώδη και τα πανεύκολα, ο Νίκος Αναστασιάδης, δεν επιδεικνύει αποφασιστικότητα, πώς αναμένει κανείς να επιδείξει αποφασιστικότητα στα σπουδαιότερα και στα δύσκολα; Όταν δεν μπορεί να ανοίξει ένα οδόφραγμα, πώς μπορεί να ελπίζει ο Ελληνοκύπριος ότι θα του διώξει τον Αττίλα;

Φαίνεται να έχει παρεξηγημένη αντίληψη για την έννοια της αποφασιστικότητας ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Αποφασιστικότητα δεν είναι να ενδίδει σε αξιώσεις των Τούρκων, ούτε να υποστέλλει τα σύμβολα της Κυπριακής Δημοκρατίας και να υποκρίνεται πως δεν βλέπει το μίασμα στον Πενταδάκτυλο. Αποφασιστικότητα δεν είναι να θωπεύει τον Ερντογάν και να περιβάλλει με φωτοστέφανο τον Ακιντζί. Ούτε να φορτώνει με ενοχές και ευθύνες τους Ελληνοκυπρίους, οι οποίες ανήκουν στην Τουρκία. Αποφασιστικότητα είναι να μιλά για σφετεριστές και όχι χρήστες. Και να διεκδικεί τα δίκαια του κυπριακού Ελληνισμού, ως ηγέτης των Ελληνοκυπρίων. Αποφασιστικότητα δεν είναι να μιλά για ανασφάλεια των Τουρκοκυπρίων και να επιδιώκει να την καθησυχάσει. Αποφασιστικότητα είναι να διεκδικεί τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων, και να αφήσει τη διεκδίκηση των όποιων δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων στον κ. Ακιντζί.

Ο κυπριακός Ελληνισμός δεν είχε ποτέ, και δεν διαθέτει ούτε και σήμερα, αποφασιστικούς ηγέτες. Εξού και το κατάντημά μας. Υπήρχε πάντοτε τραγικό έλλειμμα αποφασιστικών ηγετών και θλιβερό περίσσευμα αναποφάσιστων, υπάκουων και μοιρολατρικών ηγετών. Οι οποίοι, για να δικαιολογήσουν την ανεπάρκειά τους, κατέφευγαν πάντοτε στον ψευδορεαλισμό, στον ψευδοπατριωτισμό, στα μεγάλα λόγια. Τελικά, όλα αυτά, κατέληγαν στις μεγάλες και απαράδεκτες παραχωρήσεις προς την Τουρκία...