Ο Επίτροπος Ανθρωπιστικών Θεμάτων Φώτης Φωτίου επαναλαμβάνει, τον τελευταίο καιρό, ότι η Κυβέρνηση έχει Σχέδιο Επανεγκατάστασης γόνων Καρπασιτών στην Καρπασία. Και αν πρόκειται για κάποιας μορφής αποδοχή από την τουρκική πλευρά της Συμφωνίας Γ' Βιέννης μεταξύ Κληρίδη-Ντενκτάς, τότε η εξέλιξη εγκαρδιώνει. Εάν όμως και πάλιν η Κυβέρνηση κάνει με το νουν της μπαϊράμι, όπως στην περίπτωση της Αμμοχώστου, τότε πολύ φοβούμεθα ότι ο φίλος Φωτίου θα βρεθεί εκτεθειμένος. Χρειάζονται, συνεπώς, να απαντηθούν συγκεκριμένες ερωτήσεις:

1. Έδωσε τη συγκατάθεσή του ο κατοχικός στρατός για επανεγκάτασταση Καρπασιτών; Και πόσων; Υπήρξε συμφωνία μεταξύ Αναστασιάδη-Ακιντζί; Και εάν ναι, γιατί δεν ανακοινώθηκε επίσημα; Ή είναι αυτό το Σχέδιο μονομερής απόφαση της Κυβέρνησης, η οποία στο τέλος θα προσκρούσει στην άρνηση των κατοχικών «αρχών»; Έχει απαιτήσει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, μέσα στο πλαίσιο της εφαρμογής ΜΟΕ, να υλοποιηθεί και η Συμφωνία της Γ' Βιέννης; Εάν ναι, πώς απάντησε ο κ. Ακινζί; Εάν όχι, γιατί δεν το έθεσε;

Όταν αυτά διευκρινισθούν και απαντηθούν από την Κυβέρνηση, θα μπορέσουμε να εξαγάγουμε οριστικά συμπεράσματα. Εάν, δηλαδή, αποτελεί εξέλιξη που πρέπει να χαιρετισθεί, ή εάν πρόκειται για επικοινωνιακή φούσκα προς εντυπωσιασμό των αφελών...

Θα θυμίσουμε ότι η Συμφωνία της Γ΄ Βιέννης έγινε στις 2 Αυγούστου 1975, στην αυστριακή πρωτεύουσα, μεταξύ του Γλαύκου Κληρίδη και του Ραούφ Ντενκτάς. Στην ουσία πρόκειται για συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, στο πλαίσιο της οποίας ο Γλ. Κληρίδης αποδεχόταν ως αντάλλαγμα την επιστροφή αριθμού Ελληνοκυπρίων στον Βορρά.

Μεταξύ άλλων, η συμφωνία διελάμβανε:

«1. Εις τους Τουρκοκυπρίους, τους επί του παρόντος διαμένοντας εις το νότιον τμήμα της νήσου, θα επιτραπή, εάν επιθυμούν, να μετακινηθούν εις τον Βορράν μετά των υπαρχόντων των, επί τη βάσει οργανωμένου προγράμματος και με την βοήθειαν της Ειρηνευτικής Δυνάμεως.

2. Ο κ. Ντενκτάς επανέλαβε, και συνεφωνήθη, ότι οι Ελληνοκύπριοι, οι επί του παρόντος διαμένοντες εις το βόρειον τμήμα της νήσου, είναι ελεύθεροι να παραμείνουν και ότι θα παρασχεθή εις αυτούς πάσα βοήθεια διά να δύνανται να διάγουν ομαλήν ζωήν, περιλαμβανομένων διευκολύνσεων εις τον εκπαιδευτικόν τομέα, και διά την άσκησιν της θρησκείας των, ως επίσης και ιατρικής περιθάλψεως υπό ιδικών των ιατρών και ελευθέρας διακινήσεως εις τον Βορράν».

Στη συνέχεια της συμφωνίας, ανεφέρετο: «Προς εφαρμογήν της ανωτέρω συμφωνίας, θα δοθή προτεραιότης εις την επανασύνδεσιν οικογενειών, πράγμα το οποίο δύναται ωσαύτως να συνεπάγεται την μεταφοράν αριθμού Ελληνοκυπρίων, επί του παρόντος διαβιούντων εις το νότιον τμήμα, εις τον Βορράν».

Και ενώ η ελληνοκυπριακή πλευρά, αιωνίως συμπεριφερόμενη ως χάνος, έδωσε τη συγκατάθεσή της για τη μεταφορά των Τουρκοκυπρίων στο κατεχόμενο βόρειο έδαφος, ο Ντενκτάς, όχι μόνο δεν εφάρμοσε τη συμφωνία, αλλά με φόνους, εκφοβισμούς, εκβιασμούς από τον στρατό κατοχής και τους Τούρκους εποίκους εκδίωξε βιαίως τους Ελληνοκυπρίους από την Καρπασία.

Σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, μέχρι και τις 4 Σεπτεμβρίου 1974, παρέμεναν στο κατεχόμενο τμήμα 20.000 Ελληνοκύπριοι, από τους οποίους το 70% στην Καρπασία. Ξεκληρίστηκαν σχεδόν όλοι.
Από τότε, ουδείς Πρόεδρος Δημοκρατίας απαίτησε την εφαρμογή της συμφωνίας που αφορούσε την επαναγκετάσταση Καρπασιτών στην πατρώα γη. Ούτε ο Κυπριανού, ούτε ο Βασιλείου, ούτε ο Κληρίδης, ούτε ο Παπαδόπουλος, ούτε ο Χριστόφιας και φυσικά ούτε ο Αναστασιάδης.

Δανειζόμαστε ένα απόσπασμα άρθρου του ιστορικού Γιάννη Σπανού, το οποίο αναφέρει: «Οι κυβερνήσεις μας συνομιλούν επί πάντων, παραχωρούν χωρίς να ερωτήσουν κανένα, εισηγούνται κατά το πώς τους φαίνεται συμφέρον και από τα προκύπτοντα επανέρχεται σήμερα ο περίεργος εκείνος Αντιοχεύς ηγεμόνας, ο Αντίγονος ο Δώσων, που υποχωρούσε δίνοντας γην και ύδωρ, ισχυριζόμενος ότι "το συμφέρον βρίσκεται πίσω", στην υποχώρηση δηλαδή. Και τον μεν Αντίγονο χειρίστηκε η ιστορία κατά τα έργα του, δίνοντάς του το χαρακτηριστικό "Ο Δώσων". Τους δικούς μας, που έδωσαν χωρίς την έγκριση του λαού προνόμια και δικαιώματα στον κατακτητή, ποιος και πότε θα κατηγορήσει;».