Η αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα, να ανταποκριθεί στις προεκλογικές του δεσμεύσεις έναντι του ελληνικού λαού και να οδηγήσει την Ελλάδα σε καλύτερες μέρες, δεν προσφέρει δικαιώματα ούτε στον Δημοκρατικό Συναγερμό να χαιρεκακεί και να επιδεικνύει τη δική του πολιτική ως επιτυχή, ούτε στον Πρόεδρο Αναστασιάδη να επιδεικνύει τη δική του ανεπαρκή και ερασιτεχνική αντιμετώπιση των σκληρών όρων των εταίρων του στα Γιούρογκρουπ του 2013, ως πολιτική γενναιότητα.

Σε μία επίδειξη ανάδειξης της άνευ όρων υποταγής στους όρους των δανειστών, και σε μία προσπάθεια απόδρασης από τις ευθύνες του, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε, κατά τη σύσκεψη της Παρασκευής στη Λεμεσό, όπου εξήγγειλε την εκτέλεση έργων: «Δεν μέτρησα αν θα είχα πολιτικό κόστος, δεν μέτρησα το πόσο θα κρινόμουν με το δεσμεύομαι και αποδεσμεύομαι, γιατί είδα ξεκάθαρα πού οδηγούντο τα πράγματα...», δήλωσε με έπαρση.

Πρώτο: Από πότε η παραπλάνηση ενός ολόκληρου εκλογικού σώματος με ψευδοδεσμεύσεις και η υφαρπαγή της ψήφου του μεταφράζεται σε πολιτική γενναιότητα; Ο Νίκος Αναστασιάδης εξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας διά ψευδών παραστάσεων.

Υπενθυμίζουμε: Υποσχέθηκε στον λαό ότι δεν θα ιδιωτικοποιούσε κερδοφόρους ημικρατικούς οργανισμούς. Δεν θα αποδεχόταν κούρεμα καταθέσεων. Θα εξαφάνιζε τη γραφειοκρατία, τρεις μήνες μετά την ανάληψη της διακυβερνήσεως της χώρας. Ότι είχε μεγαλεπήβολο σχέδιο ανάπλασης του Τροόδους με τελεφερίκ, που θα πηγαινοέρχοντο από τους πρόποδες του Τρόοδους στις κορυφές του Ολύμπου. Ότι η φιλοσοφία της οικονομικής πολιτικής του θα ήταν ανθρωποκεντρική.

Ότι θα εξαφάνιζε τα κοινωνικά παντοπωλεία. Ότι θα μείωνε την ανεργία. Ότι ουδείς θα έχανε το σπίτι του. Και πλήθος άλλων δεσμεύσεων, οικονομικής φύσης, που αντεστράφησαν. Δεν θα αναφερθούμε ούτε στις δεσμεύσεις του στο εθνικό θέμα, ούτε στα λαμπρά μυαλά που θα διόριζε. Δεν είναι του παρόντος. Συνεπώς, το να νοθεύει ένας το εκλογικό αποτέλεσμα, χάριν πολιτικών φιλοδοξιών, αποτελεί τη μέγιστη πολιτική παραπλάνηση και το ολιγότερο που θα ανέμενε κανείς από τον Προέδρο της Δημοκρατίας είναι μια μεγάλη συγγνώμη.

Δεύτερο: Η δήλωσή του ότι «είδε ξεκάθαρα πού οδηγούντο τα πράγματα...», είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ο ίδιος, σε δήλωσή του σε γεύμα δημοσιογράφων προ μηνών, είχε ομολογήσει ότι δεν έπρεπε να προβεί σε δεσμεύσεις και ότι όταν δεσμευόταν δεν είχε σαφή γνώση ποιο χάος θα παρελάμβανε. Ακόμη η δήλωση, ότι είδε πού οδηγούντο τα πράγματα, καταρρίπτεται εκ του γεγονότος ότι μετέβη εντελώς απροετοίμαστος στα Γιούρογκρουπ, δεν είχε να προτείνει τεκμηριωμένες προτάσεις στις σκληρές αξιώσεις των δανειστών και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι αναζητούσε σωσίβιο στη Ρωσία, όπου έστειλε τον Μιχάλη Σαρρή να αναζητήσει ρωσική βοήθεια. Και ούτε και αυτός είχε να προτείνει στους Ρώσους σοβαρές προτάσεις, όπως δήλωσαν τότε Ρώσοι επίσημοι.

Η δήλωση του Προέδρου Αναστασιάδη, «έφυγα αξιόπιστος και επέστρεψα αναξιόπιστος», αποδεικνύει με δική του ομολογία την αποτυχία του. Ακόμη περισσότερο, το γεγονός ότι υπέκυψε "«με το πιστόλι στον κρόταφο» δεν αποδεικνύει πολιτική γενναιότητα. Αντίθετα...

Η κάκιστη διαπραγματευτική τακτική που ακολούθησε η ελληνική κυβέρνηση δεν δικαιώνει τη χειρότερη ανυπαρξία διαπραγματευτικής τακτικής από μέρους του Προέδρου Αναστασιάδη. Η αποτυχία της πολιτικής Τσίπρα δεν προσφέρεται ως απόδειξη πολιτικής γενναιότητας από μέρους του Προέδρου Αναστασιάδη. Τσίπρας και Αναστασιάδης προέβαλαν ως ελπίδες για τους λαούς τους και αποδείχθηκαν πυροτεχνήματα.

Υποσχέθηκαν στους λαούς τους πράγματα τα οποία δεν ήταν σε θέση να επιτύχουν, δεν ήσαν γνώστες του χάους που παραλάμβαναν, δεν είχαν γνώση των δικών τους ανύπαρκτων δυνατοτήτων και δεν είχαν αντίληψη της σκληρότητας και της δύναμης των δανειστών. Όλοι και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, και στην περίπτωση της Κυβέρνησης Αναστασιάδη το αποτέλεσμα είναι η φτωχοποίηση του κυπριακού Ελληνισμού, η απώλεια μιας γενιάς, η διάλυση του κυπριακού κράτους και το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου σε ξένους.