Δανείζομαι από το αθλητικό ένθετο του «Φιλελευθέρου» (το οποίο καλά κάνει και ασχολείται κάποτε με θέματα που δεν επικεντρώνονται μόνο στον φούρπο), την ακόλουθη είδηση, υπό τον τίτλο «Τι στον διάολο διδάσκουν (και μαθαίνουμε) στα παιδιά μας;». Γράφει: «Τηλεπαιγνίδι στο ΡΙΚ με ζητούμενο πέντε χωριά της Καρπασίας... Οι απαντήσεις σοκάρουν: Λύση, Καραβάς, Άγιος Σέργιος, Λιμνιά! Μα ούτε ένα, ρε γαμώτο. Ούτε "κλυδωνιζόμενους" είχε μέσα, ούτε... "ψευδαισθήσεις", ούτε τίποτε. Τι στον διάολο διδάσκουν τα παιδιά μας στα σχολεία; Και κατ΄ επέκταση, τι μαθαίνουμε εμείς οι ίδιοι στα παιδιά μας; Όταν κάποτε φύγουν για το μεγάλο ταξίδι οι γονιοί μας, πολύ φοβάμαι ότι τα χωριά μας δεν θα υπάρχουν ούτε ως ανάμνηση».

Εύστοχο και επίκαιρο το σχόλιο του συναδέλφου, ιδιαίτερα τώρα που γίνεται πολύς λόγος για εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και νέα ωρολόγια προγράμματα. Στ΄ αλήθεια, τι διάολο διδάσκετε στα παιδιά μας, κύριε Κώστα Καδή, κύριοι εκπαιδευτικοί της «Αλλαγής», της «Δηκι», της «Προοδευτικής», της «Νέας Πνοής» και των λοιπών κομματικών κινήσεων; Τι στον διάολο διδάσκετε στα παιδιά και στους νέους, στα κομματικά σεμινάρια, κύριοι της ΜΑΚΙ, της Πρωτοπορίας, της ΕΔΟΝ, της Αναγέννησης, του Αγώνα, της Προοδευτικής, των κάθε λογής μαθητικών και φοιτητικών οργανώσεων; Τι διδάσκετε στα παιδιά σας, στο σπίτι, κύριοι γονείς;

Αδίκως ερωτούμε. Πρώτο: Διότι σήμερα δεν υπάρχουν Υπουργοί Παιδείας, όπως ο Κωνσταντίνος Σπυριδάκις και ο Φρίξος Πετρίδης. Δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί, όπως ο Κυριάκος Νεοκλέους. Και τότε, ευτυχώς, δεν υπήρχαν ούτε κομματικές κινήσεις δασκάλων και καθηγητών, ούτε κομματικές οργανώσεις μαθητών και φοιτητών, οι οποίες έχουν ως κύρια φροντίδα το παιδομάζωμα και ως κύρια διδασκαλία την επαναπροσέγγιση και τον εμβολιασμό κομματικού μίσους σε παιδικές ψυχές.

Οι καιροί άλλαξαν, μας λέγουν, και το δεχόμαστε. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα αναπροσαρμόστηκαν στη βάση των νέων απαιτήσεων, μας λέγουν. Και πάλιν το αποδεχόμαστε. Αλλά ό,τι και αν άλλαξε, επιτρέπεται σε μία ημικατέχομενη πατρίδα, να μη διδάσκονται πέντε χωριά της Καρπασίας, να μην αναδεικνύεται μέσα από την εκπαίδευση ο άνθρωπος και η ανθρωπιστική παιδεία, να μην καλλιεργείται η κριτική σκέψη και να στέλλονται στην κοινωνία νέοι που δεν μπορούν να αρθρώσουν και να γράψουν μία πρόταση στα ελληνικά;

Ποια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση μπορεί να σταθεί και να αποβεί προς όφελος των νέων, όταν δεν περιέχει το ανθρωπιστικό στοιχείο και δεν δίνει προτεραιότητα στη διδαχή της πρόσφατης ιστορίας του τόπου; Ποια πατρίδα μπορεί να ελπίζει στη νέα γενιά, όταν αγνοεί πέντε κατεχόμενα χωριά; Ποιο ωρολόγιο πρόγραμμα μπορεί να αποβεί επωφελές, όταν στόχος του είναι να αναδείξει ανθρώπους-μηχανές, νέους που αγνοούν ποια είναι η πατρίδα τους;

Κτίσαμε, λέει, πανεπιστήμιο κυπριακό. Αλλά για να μην παρεξηγηθούμε, απαλείψαμε το «ελληνικό» και το ονομάσαμε «δικοινοτικό». Και επειδή είναι δικοινοτικό, καλείται να εξυπηρετήσει και επαναπροσεγγιστικούς στόχους. Και επειδή είναι δικοινοτικό-επαναπροσεγγιστικό, και βοηθά στην καλλιέργεια νέας κουλτούρας, πρέπει να καλεί τον Αμερικανό Πρεσβευτή σε διάλεξη και να στέλλει μηνύματα φιλικά προς την Τουρκία και να καλλιεργεί την «κριτική σκέψη» πως το εθνικό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αλλά πρόβλημα δικοινοτικής διαφοράς. Δεν είναι η Τουρκία που κατέχει την Καρπασία, αλλά εξωγήινοι. Στο κάτω-κάτω, γιατί οι μαθητές και οι φοιτητές πρέπει κατ' ανάγκη να γνωρίζουν πού βρίσκεται η Καρπασία και ποια είναι τα χωριά της; Για να εξάπτεται το φυλετικό μίσος;

Άλλοι καιροί, άλλα ήθη σήμερα. Ο Υπουργός Παιδείας μπορεί να πανηγυρίζει για τα ωρολόγια προγράμματά του, αλλά θα πρέπει να συντρίβεται όταν ακούει πως οι μαθητές του δεν γνωρίζουν έστω και ένα χωριό της Καρπασίας. Και ο Πρύτανης μπορεί να υπερηφανεύεται για τους 1.800 φοιτητές που φεύγουν με το πτυχίο στο χέρι, αλλά και να συντρίβεται, όταν μαζί με το πτυχίο λαμβάνουν και από ένα εισιτήριο στη λίστα της ανεργίας που η μνημονιακή πολιτική τούς επιφυλάσσει...