Περίβλημα η δημοκρατία και περιεχόμενο η κομματοκρατία

Ο ένας μετά τον άλλο, οι ηγέτες των βρετανικών πολιτικών παρατάξεων, οι οποίες ηττήθησαν στις προχθεσινές γενικές εκλογές της χώρας, υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους. Μέσα σε διάστημα μίας ώρας παραιτήθηκαν οι ηγέτες των Εργατικών Έντι Μίλιμπαντ, των Φιλελευθέρων Δημοκρατών Νικ Κλεγκ και του Κόμματος Ανεξαρτησίας, Νάιτσελ Φάρατζ, αναλαμβάνοντες εμπράκτως την ευθύνη της ήττας.

Αυτές οι παραιτήσεις συνιστούν τη μεγαλύτερη απόδειξη της πολιτικής ευθιξίας, η οποία κυριαρχεί στη βρετανική πολιτική σκηνή. Αποδεικνύει πολιτικό πολιτισμό και ήθος και θαρραλέα ανάληψη ευθυνών έναντι της δημοκρατίας και έναντι των ψηφοφόρων του κόμματος.

Η πολιτική ευθιξία και ο πολιτικός πολιτισμός και το ήθος απουσιάζουν παντελώς από τους Κύπριους πολιτικούς, δείγμα της τριτοκοσμικής και παλαιολιθικής κομματικής συμπεριφοράς τους. Δεν θυμόμαστε κανένα ηγέτη πολιτικού κόμματος, ο οποίος να έχει παραιτηθεί ύστερα από μία εκλογική ήττα. Ούτε στο παρελθόν, ούτε σήμερα. Η λατρεία προς την καρέκλα, η επιμονή τους να διατηρούνται στο πολιτικό στερέωμα και να απορρίπτουν την οποιαδήποτε αλλαγή μέσα στα κόμματά τους, ακόμη και όταν τα έχουν οδηγήσει στη συντριβή, αποδεικνύει πόσο καρεκλοκένταυροι είναι και πόσο αντιδραστικοί στην ανανέωση εντός των κομμάτων τους.

*Είναι δυνατόν, το 66% των ψηφοφόρων του ΔΗΣΥ να απέρριπτε το 2004 την εντολή της ηγεσίας του κόμματος για υπερψήφιση του σχεδίου Ανάν, και την επομένη ούτε ο ηγέτης της παράταξης, ούτε έστω και ένα από τα στελέχη του να αισθάνονται ότι έχουν ευθύνη και να υποβάλουν παραίτηση;

Είναι δυνατόν, στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές τα ποσοστά του ΑΚΕΛ, του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ να έχουν συρρικνωθεί και πάλιν ουδείς της ηγεσίας και κανένα στέλεχος να μην υποβάλλει παραίτηση;

Πολιτική αναισθησία πρώτου βαθμού. Και ακόμη, θυσία στον βωμό των προσωπικών φιλοδοξιών, ακόμη και των συμφερόντων του κόμματος. Διότι παραιτήσεις όσων απέτυχαν να οδηγήσουν το κόμμα στην επιτυχία αυτόματα δημιουργούν συνθήκες ανανέωσης του κόμματος, εμβολιασμό του με νέο όραμα και νέες ιδέες που θα φέρει μαζί του ο νέος ηγέτης.

Είναι για αυτό που το πολιτικό σύστημα της Κύπρου ουδέποτε θα εκσυγχρονισθεί και ουδέποτε θα το διακρίνει η πολιτική ευθιξία και το πολιτικό ήθος. Θα παραμείνει καλουπιασμένο σε παλαιολιθικά πρότυπα και σε παλαιοκομματικούς ηγέτες.

Ύστερα: Ο Ντέιβιντ Κάμερον είχε το πολιτικό θάρρος, να απευθυνθεί προς τους Σκοτσέζους και να τους καλέσει να τοποθετηθούν, μέσα από δημοψήφισμα, κατά πόσο επιλέγουν μεταξύ της παραμονής στους κόλπους του Ηνωμένου Βασιλείου, ή της απόσχισης και της ανεξαρτητοποίησης. Αύριο πάλιν, μέσω δημοψηφίσματος, θα τους καλέσει να τοποθετηθούν, έναντι της συνέχισης της συμμετοχής, ή της εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι λειτουργούν οι πραγματικές δημοκρατίες και οι πραγματικοί δημοκρατικοί άνδρες.

Στην Κύπρο δεν υπάρχει δημοκρατία, δεν έχουμε δημοκρατικούς κυβερνήτες και απέχουμε έτη φωτός από τις άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Υπάρχει στην ουσία μία απόλυτη κομματοκρατία και μια παντοδύναμη προεδρική αυθαιρεσία.

Ερωτούμε: Εδώ και σαράντα χρόνια, η πολιτική ηγεσία αποφάσισε, ερήμην του λαού και χωρίς να ενημερώνει τον λαό, να αποδεχθεί ως λύση του εθνικού του προβλήματος τη διζωνική ομοσπονδία. Σε όλα αυτά τα χρόνια, κανένας Πρόεδρος Δημοκρατίας δεν είχε τα κότσια και τη δημοκρατική ευαισθησία να διεξάγει δημοψήφισμα και να ερωτήσει τους πολίτες κατά πόσο συμφωνούν με τη μορφή αυτής της λύσης. Αποφασίζουν όλοι και διατάσσουν, χωρίς να ερωτήσουν τον λαό για ένα θέμα, το οποίο, πρωτίστως, θα κρίνει το μέλλον όχι των Προέδρων και των πολιτικών ηγετών, αλλά των πολιτών, της σημερινής και των επόμενων γενιών.

Το 2004 ο λαός απέρριψε με συντριπτική πλειοψηφία τη λύση της διζωνικής ομοσπονδίας, όπως με πολλή ακρίβεια την περιέγραφε το σχέδιο Ανάν. Και αντί να γίνει σεβαστή η απόφαση του λαού, οι ηγέτες την αγνόησαν, την παραβίασαν και τη διαστρέβλωσαν.

Δεν είναι δημοκρατία που έχουμε, επαναλαμβάνουμε. Περίβλημα είναι η δημοκρατία και περιεχόμενο η κομματοκρατία και η προεδρική αυθαιρεσία...