Ο «οδικός χάρτης» του Έρογλου αποδεκτός από τη διεθνή κοινότητα

Η γενική εικόνα, όπως παρουσιάζεται, μέσα από διάφορες δηλώσεις και δημοσιεύματα των ΜΜΕ, είναι ότι ο διεθνής παράγοντας -Ηνωμένα Έθνη, Ευρωπαϊκή Ένωση, Αγγλοαμερικανοί- έχουν θέσει ως στόχο τη λύση του Κυπριακού, μέσα στο 2015. Η όλη εκτίμηση αυτών των κύκλων φαίνεται να προσεγγίζει κατά πολύ τον «οδικό χάρτη» του εκπεσόντος κατοχικού ηγέτη Ντερβίς Έρογλου.

Βεβαίως, όλοι ευχόμαστε να υπάρξει ένα τέλος σε αυτήν την τραγωδία του τόπου, αλλά το θέμα δεν είναι αν θα υπάρξει τέλος, αλλά ποιο θα είναι το τέλος. Καλώς να ορίσει μία λύση, η οποία να πλησιάζει τους ελληνοκυπριακούς στόχους, αλλά τα γεγονότα και η πραγματικότητα, όπως εκφράζονται μέσα από τις συχνές τοποθετήσεις της Άγκυρας, δεν αφήνουν πολλές ελπίδες πραγματοποίησης του στόχου εξεύρεσης μίας λύσης, η οποία να κατοχυρώνει την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού.

Η ιστορία του Κυπριακού έχει να παρουσιάσει πολλές τέτοιες επιδιώξεις σύντομης λύσης, οι οποίες ουδέποτε επαληθεύθηκαν. Εκατοντάδες φορές, οι πρόσφυγες κλήθηκαν να ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους για να επιστρέψουν στη γη τους και, πάντοτε, οι ευχές και οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Εξού και ο κόσμος πλέον έχει κουραστεί να δίνει σημασία σε δηλώσεις και πληροφορίες για σύντομη λύση και δεν πιστεύει ότι είναι εγγύς μία λύση.

Φαίνεται, όμως, ότι τις τελευταίες πληροφορίες, περί λύσης εντός του 2015, πιστεύουν και οι κυβερνώντες και ο Δημοκρατικός Συναγερμός. Δεν είναι έτσι, στα καλά καθούμενα, που ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ύστερα από συνάντησή του με τον Αμερικανό Πρεσβευτή, βγήκε και εξήγγειλε πορεία του κόμματος προς τη βάση, για προετοιμασία του εδάφους ενόψει επερχόμενων εξελίξεων.

Ούτε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξαγγέλλει, συχνά, ότι αυτή η περίοδος δημιουργεί ελπίδα για έναρξη ουσιαστικού διαλόγου. Αν αυτή η προσέγγιση δεν αποτελεί συνέχεια μίας διαχρονικής πολιτικής της κυβερνητικής παράταξης, να προκαλεί ευφορία μέσα στον κόσμο για να καλύπτει μία πολύ δυσχερή κατάσταση, την οποία δημιουργούν οι δικοί της λανθασμένοι χειρισμοί, τότε σίγουρα η Κυβέρνηση και το κόμμα της έχουν δεχθεί ότι πλησιάζει η ώρα της λύσης.

Τα πράγματα δεν μπορούν να κρίνονται ούτε στη βάση ψευδαισθήσεων, ούτε στη βάση επικοινωνιακών παιγνιδιών δημιουργίας ελπίδων και, πολύ περισσότερο, καλλιέργειας φοβικών συνδρόμων, για το τι θα προκύψει αν δεν εξευρεθεί λύση. Συμφωνούμε απόλυτα με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ότι «οι κίνδυνοι από την παρούσα κατάσταση είναι πολύ μεγαλύτεροι από όσους επικαλούνται κάποιοι», αλλά θα ηθέλαμε να μας πει, έστω και μία φορά, πόσο μεγαλύτεροι είναι οι κίνδυνοι από μία εκτρωματική λύση.

Είναι σε θέση να εγγυηθεί μία συμφωνία, η οποία θα απαλλάσσει αμέσως την Κύπρο από τον στρατό κατοχής, τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά «δικαιώματα» της Τουρκίας, τους Τούρκους εποίκους, και θα επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση, ελεύθερη εγκατάσταση και την ελεύθερη απόκτηση περιουσίας; Λύση που θα επιτρέπει σε ένα μεγάλο αριθμό προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια τους και θα εγγυάται τη ζωή και την περιουσία τους;

Αν είναι εφικτή αυτή η λύση, που δεν θα διαχωρίζει λαό και θεσμούς και δεν θα θέτει την Κύπρο υπό την επικυριαρχία της Τουρκίας, να πάει τώρα ο Πρόεδρος και να την υπογράψει.

Αλλά η Τουρκία δεν έδωσε, μέχρι σήμερα, κανένα δείγμα γραφής ότι εγκαταλείπει τα σχέδιά της, για ολοκλήρωση της κατάκτησης της Κύπρου. Δεν έδωσε κανένα δείγμα υποχώρησης. Δεν αισθάνθηκε καμία διεθνή πίεση να το πράξει. Συνεπώς, από πού αντλούν τα ξένα κέντρα τις ελπίδες τους ότι είναι εφικτή μία λύση εντός του χρόνου; Η μόνη εξήγηση είναι ότι επενδύουν σε υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς και στην κατάσταση που επικρατεί στο κυπριακό κράτος.

Το οποίο βρίσκεται σε αποσύνθεση, στα πρόθυρα κατάρρευσης των θεσμών του, με ένα λαό βυθισμένο στην απόγνωση, στη μιζέρια και στη φτώχια, έτοιμο να αποδεχθεί μία λύση πρόσκαιρης ελπίδας, που θα τη διαδεχθεί ο αφανισμός του.

Συμπερασματικά: Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι από τη μη λύση. Ο κίνδυνος αφανισμού του κυπριακού Ελληνισμού είναι μεγαλύτερος και αμεσότερος από μία κακή λύση...