Δώδεκα άνεργοι φυλακισμένοι γιόρτασαν με σαμπάνιες την επέτειο της δεύτερης εξόδου στις αγορές

Προχθές, επέτειο της εξόδου στις αγορές, δώδεκα άνεργοι γιόρτασαν στις φυλακές την επέτειο, πίνοντας σαμπάνια εις υγείαν των αγορών που πλήρωσαν τις οφειλές τους και θα... αποφυλακίζονταν.

Σε αυτόν τον τόπο, τίποτε δεν πρέπει να το παίρνεις στα σοβαρά, όπως συνήθως αναφέρει και ο συνάδελφος Αλέκος Κωνσταντινίδης. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν μπορεί να παίρνει κανένας στα σοβαρά τους πανηγυρισμούς των κυβερνώντων, περί εξόδου στις αγορές και περί άντλησης ενός δις ευρώ.

Αν έλεγαν ότι αυτά που θα αντληθούν θα διετίθεντο για την ανάπτυξη, για την ανακούφιση των ευάλωτων ομάδων, για τη δημιουργία νέων θέσεων, ασφαλώς θα άξιζε το χειροκρότημα στην Κυβέρνηση. Αλλά δεν...

Δεν είναι η πρώτη φορά που βγαίνουμε στις αγορές. Υπήρξε και προηγούμενο. Και τότε υπήρξαν πανηγυρισμοί και υποσχέσεις, ότι ανοίγει μία νέα σελίδα. Αλλά από τότε ώς σήμερα, άσπρη μέρα δεν είδαν ούτε η ανάπτυξη, ούτε οι ευάλωτες ομάδες, ούτε η κοινωνία. Αντίθετα, έγινε ακόμη πιο δύσκολη η ζωή για τους ανθρώπους.

Όταν σε ένα κράτος άνθρωποι, οι οποίοι ώς πριν την κρίση και τα Μνημόνια υπήρξαν συνεπείς έναντι των υποχρεώσεών τους στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις και στον ΦΠΑ και σήμερα, εξαιτίας της κρίσης, της ανεργίας και της απουσίας εισοδήματος, δεν είναι σε θέση να καταβάλουν τις υποχρεώσεις τους και φυλακίζονται, τότε αυτό το κράτος δεν δικαιούται ούτε να πανηγυρίζει, ούτε να κορδώνει από υπερηφάνεια.

Καθημερινά φυλακίζονται τέσσερα έως πέντε άτομα, επειδή αδυνατούν να πληρώνουν πρόστιμα, ή οφειλές σε Κοινωνικές Ασφαλίσεις ή διατροφές. Παρεμβαίνουν, ευτυχώς, κάποιοι φιλεύσπλαχνοι πολίτες, πληρώνουν τις οφειλές και οι άνθρωποι βγαίνουν από τις φυλακές. Με τον κίνδυνο όμως να επιστρέψουν στο κελί, αφού η οικονομική τους κατάσταση δεν τους επιτρέπει να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις των επόμενων μηνών.

Ερωτήσαμε επανειλημμένα τους πανηγυρίζοντες: Τι θα μπει στην τσέπη των ανθρώπων που υποφέρουν, από την έξοδο στις αγορές; Τίποτε δεν έχουν να απαντήσουν. Αρκούνται στα «θα» και συστήνουν υπομονή, λέγοντες πως πρέπει να ευημερήσουν πρώτα οι αριθμοί και μετά θα έλθει η ευημερία των ανθρώπων.
Παρηγοριά στον άρρωστο... Και πυροτεχνήματα για να παίζονται επικοινωνιακά παιγνίδια και να δημιουργείται ψεύτικο αίσθημα ελπίδας.

Τους απλούς ανθρώπους, τους 70 χιλιάδες ανέργους, τις 240 ψυχές που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας, τους 50 χιλιάδες πεινασμένους, τους μαθητές που πάνε νηστικοί στα σχολεία, αυτούς που φυλακίζονται για οφειλές 300 ευρώ, δεν τους ενδιαφέρει ούτε μετρούν με τους αριθμούς του Υπουργείου Οικονομικών. Την ανάκαμψη τη μετρούν στην τσέπη τους. Και η τσέπη δεν έχει μία.

Ουδόλως με ενδιαφέρει η αναδιάρθρωση των κρατικών δανείων και η εισροή στα ταμεία των τραπεζών και η καταβολή των δόσεων, έναντι των χρεών τους. Ούτε με την αναδιάρθρωση των κυβερνητικών δανείων θα χορτάσουν τα στομάχια, ούτε θα βρουν δουλειά οι άνεργοι. Ούτε οι τράπεζες θα σταματήσουν να λειτουργούν ως καταστήματα είσπραξης.

Μήτε ανάπτυξη διαφαίνεται, μήτε επενδυτές εμφανίζονται. Και πολύ περισσότερο, αυτή η δυστυχία δεν έχει ημερομηνία λήξης. Όταν το κράτος δεν έχει χρήματα να αντικαταστήσει έναν σκουριασμένο αγωγό νερού με ένα σύγχρονο σύστημα και η πρωτεύουσά του είναι παραδομένη στη δίψα και στη βρομιά, τα υπόλοιπα περιττεύουν. Η έξοδος στις αγορές είναι μόνο για να πανηγυρίζουν η Κυβέρνηση και οι οικονομολόγοι...

Για να τελειώνουμε λοιπόν. Η οικονομική κρίση δεν αντιμετωπίζεται με πανηγυρισμούς και επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ούτε τελειώνουν, ούτε θα τελειώσουν τα δεινά των ανθρώπων. Ας φροντίσει, τουλάχιστον, η Κυβέρνηση να κατανείμει δίκαια τα λεφτά που θα αντλεί από τις εξόδους της στις αγορές. Να δώσει και στην κοινωνία, και όχι μόνο στα χρέη των τραπεζών και στα δικά της χρέη. Να λειτουργήσει έστω και ένα στοιχειώδες σύστημα κοινωνικού κράτους, για να ανακουφιστούν κατά το δυνατόν και άνθρωποι. Αυτή η κρίση δεν θα λήξει σύντομα, και δεν θα λήξει με πανηγυρισμούς και θριαμβολογίες...