Αποστρέφουν το βλέμμα από την κατάντια μας

Μακριά οι υπουργοί και οι πολιτικοί από τα εθνικά μνημόσυνα και τους πανηγυρικούς

Ζητήσαμε και σε προηγούμενα άρθρα μας, από όσους διοργανώνουν εθνικά μνημόσυνα και τελετές αποκάλυψης μνημείων ηρώων, να σταματήσουν να προσκαλούν ως ομιλητές Προέδρους Δημοκρατίας, υπουργούς και πολιτικούς αξιωματούχους. Αποτελεί, αυτή η πρακτική, ασέβεια προς τη μνήμη των ηρώων. Διότι οι ομιλητές δεν ομιλούν. Διαπράττουν ιεροσυλία και τυμβωρυχούν. Εκμεταλλεύονται τη μνήμη και τη θυσία των ηρώων για να πουν ψέματα, για να αυτοδικαιωθούν, και αντί να εμψυχώσουν τον λαό και να αναστηλώσουν το καταρρακωμένο ηθικό του, προκαλούν, με όσα λέγουν, οργή, απογοήτευση και ειρωνικά σχόλια.
Δεν μπορεί να παίζει κανείς με τη θυσία των ηρώων και τους αγώνες τους. Δεν δικαιούται να εμπαίζει τον λαό πως συνεχίζεται ο αγώνας των παλληκαριών του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και να ακούγονται ψεύτικοι λόγοι, ότι ο αγώνας συνεχίζεται «για την κατάκτηση του ευγενούς οράματός τους».

Διαβάζουμε τι είπε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στην ομιλία αποκάλυψης μνημείου του Γρηγόρη Αυξεντίου, στον Άγιο Αθανάσιο: «Η υπόσχεσή μας προς τον Γρηγόρη Αυξεντίου, και σε όλους όσοι μας ατενίζουν από το πάνθεον των ηρώων, είναι ότι δεν ξεχνούμε τη θυσία τους και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την κατάκτηση του ευγενούς οράματός τους», είπε.
Για ποιον αγώνα μιλά ο Πρόεδρος; Για ποιους Αυξεντίου; Πώς μας ατενίζουν οι ήρωες από το πάνθεόν τους;

Οι ήρωες δεν μας ατενίζουν. Αποστρέφουν το βλέμμα και το πρόσωπο από τη σημερινή γενιά των πολιτικών και των σύγχρονων Κυπρίων. Δεν έχουν καμία σχέση, όλοι αυτοί, με τον Κύπριο του 1955-59. Οι ήρωες προτιμούσαν να καίγονται ζωντανοί και να μην παραδίδονται στον εχθρό. Αντιμετώπιζαν την αγχόνη με θούρια. Και ο κυπριακός Ελληνισμός, ολόψυχος και ενωμένος, αγωνιζόταν σύσσωμος και θυσιαζόταν για το όραμα της Ένωσης.

Σήμερα γιατί να μας ατενίσει ο Γρηγόρης Αυξεντίου και οι άλλοι ήρωες; Για να δακρύσουν για την κατάντια μας και για να μας οικτίρουν για την αθλιότητά μας; Να ατενίσουν ηγέτες που παραδίνονται μόλις αισθανθούν το πιστόλι στον κρόταφο; Να ατενίσουν έναν λαό να συμπεριφέρεται ως ραγιάς, και να κλαίει τη μοίρα του; Να βλέπουν τη γη που ελευθέρωσαν, τουρκεμένη και προσκυνημένη; Τις κυπριακές θάλασσες να οργώνονται από τα τουρκικά πολεμικά; Την Κυπριακή Δημοκρατία, που θεμελίωσαν με τις θυσίες τους, να χαρακτηρίζεται «εκλιπούσα» από τον εχθρό, και την ίδια στιγμή τους ηγέτες της να συνομιλούν με όσους τη θεωρούν ανύπαρκτο κράτος; Να ατενίζουν τον Πενταδάκτυλο, τη Λύση, την Κερύνεια, την Αμμόχωστο, τους τόπους που πότισαν με το αίμα τους, και να βλέπουν την τουρκική σημαία, διότι κάποιοι Ελληνοκύπριοι αποφάσισαν, μέσα από την αφροσύνη και τον φανατισμό τους, να τους τουρκέψουν;

Οι σημερινοί ηγέτες ας αφήσουν τους ήρωες ήσυχους να δακρύζουν μέσα από τα πυρίκαυστα κρησφύγετά τους και τις αγχόνες, για το κατάντημα των νεοκυπρίων. Των ηγετών του τόπου τον οποίο εκείνοι ελευθέρωσαν με τις θυσίες τους, για να έλθουν οι επίγονοί τους και να τον σκλαβώσουν εκ νέου σε νέους κατακτητές. Μέσα από γενναιόδωρες προσφορές, μέσα από ψεύτικους ρεαλισμούς και μέσα από απαράδεκτες συμπεριφορές, οι οποίες οδηγούν τον κυπριακό Ελληνισμό σε βέβαιο εθνικό αφανισμό.

Προς τι η εκφώνηση πανηγυρικών σήμερα από υπουργούς και άλλους πολιτικούς; Να πουν τι, ενώπιον των κενοταφίων; Να υμνήσουν τη διζωνική ομοσπονδία, τα κοινά ανακοινωθέντα και την ανάγκη αναζήτησης των εφικτών και όχι των ευκταίων; Αλλά, αν οι ήρωες κυνηγούσαν τα εφικτά και όχι τα ευκταία, σήμερα δεν θα υπήρχε Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν θα υπήρχε τίποτε άλλο για να υπερηφανεύεται ο κυπριακός Ελληνισμός και να δοξάζει. Γιατί, μετά από εκείνο το Έπος, οι ηγέτες μας γράφουν ιστορία παράδοσης. Καταστρέφουν όσα θεμελίωσαν με τις θυσίες τους οι ήρωες του ΄55. Και με την πολιτική αφροσύνη και τη δειλία τους, οδηγούν την Κυπριακή Δημοκρατία σε βεβαία διάλυση...