Ένας μόνο δρόμος υπάρχει για τον Πρόεδρο να ανατρέψει τα τετελεσμένα: Να ανατρέψει την πολιτική του
Το πρόβλημα δεν προέρχεται μόνο από έξω. Δεν ευθύνονται μόνο ο Μπαν Κι Μουν, ο Άιντα, ο Τζον Κόνιγκ, ο Τζο Κέρι, όλες εκείνες οι δυνάμεις που στα φανερά, πλέον, αγωνίζονται να σπρώξουν ξανά την ελληνοκυπριακή πλευρά στις συνομιλίες, στη συζήτηση και συνδιαχείριση του φυσικού αερίου, στην υποβάθμιση της κρατικής οντότητάς της, και να αποενοχοποιήσουν την Τουρκία και να αναβαθμίσουν το ψευδοκράτος. Όλοι αυτοί τα συμφέροντά τους εξυπηρετούσαν και τις οδηγίες που ελάμβαναν, εκτελούσαν.
Όλους αυτούς τους όπλισε η διαχρονική πολιτική μας. Η πολιτική του καλού παιδιού, η αγωνία της ηγεσίας να εξασφαλίσει εύσημα και πιστοποιητικά από τους ξένους, ότι θέλει λύση. Μα είναι ποτέ δυνατόν, ένας λαός, ο οποίος αντιμετώπισε μια βάρβαρη επιδρομή και βιώνει μια 40χρονη στρατιωτική κατοχή, να εκλιπαρεί για εύσημα και καλά πιστοποιητικά για να εξασφαλίσει λύση;
Δεύτερο: Αν ο κ. Μπαν Κι Κουν, ο Άιντα και ο Αμερικανός πρεσβευτής δεν αισθάνονταν ότι εντός της Κύπρου υπήρχαν ισχυρές δυνάμεις και πολιτικά πρόσωπα, τα οποία αποδέχονταν την αρχή ότι το "δάσος" είναι η επανάληψη του διαλόγου και το "δέντρο" οι υδρογονάνθρακες, δεν θα προχωρούσαν με τόση ευκολία στο να επικεντρωθούν και αυτοί στο "δάσος" και να θέσουν σε τελευταία μοίρα το "δέντρο".
Κάποιοι ψιθύριζαν στο αφτί του Άιντα και του Κόνιγκ ότι πρέπει να κινηθούν προς την πρώτη κατεύθυνση, με κάποια "πατσιαρίσματα" όσον αφορά τους υδρογονάνθρακες, "πατσιαρίσματα" που θα διέσωζαν, όπως πίστευαν, την αξιοπιστία του Προέδρου. Ακόμη μόλις προχθές, ο Υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, φωναχτά το είπε: "Δεν θα χάσουμε το δάσος (συνομιλίες), για το δέντρο (υδρογονάνθρακες)".
Την ώρα που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επέμενε στη συνέχιση της αναστολής των συνομιλιών, δικοί του άνθρωποι εργάζονταν για την επανάληψη των συνομιλιών! Και ενώ βαλλόταν η αντιπολίτευση, ότι υπονόμευε τον Πρόεδρο, στην ουσία κάποιοι δικοί του -δεν θα πούμε ότι τον υπονόμευαν- προωθούσαν δική τους γραμμή.
Δεν θα απο-ενοχοποιήσουμε τον Νίκο Αναστασιάδη, από την τροπή που πήρε η εθνική υπόθεση. Ένας ηγέτης ακούει, αλλά κρίνει και αποφασίζει σύμφωνα με τις δικές του εκτιμήσεις και στη βάση των δικών του διαπιστώσεων. Όφειλε, αφού εγνώριζε, να κόψει ευθύς εξαρχής τον βήχα τον δικών του ανθρώπων. Δεν έπρεπε να παραμείνει εγκλωβισμένος σε υποδείξεις, συμβουλές, και παροτρύνσεις μίας συγκεκριμένης ομάδας.
Όφειλε να διερεύνει τα κανάλια επικοινωνίας του με ανθρώπους διαφορετικών αντιλήψεων. Να ακούσει και τις δικές τους θέσεις, να μελετήσει και τις διαφορετικές πολιτικές που θα εισηγούντο. Δυστυχώς, επέλεξε να αποθωρακιστεί. Και να ακούει μονόπλευρα. Έλαβε μάθημα. Οφείλει να διδαχθεί.
Όταν ο Άιντα εισήλθε στο Προεδρικό κομίζοντας τις πρώτες απαράδεκτες ιδέες του -τις οποίες ορθώς ο Πρόεδρος απέρριψε- είπαμε από αυτήν τη στήλη στον Πρόεδρο: Μην παρασυρθείς στην παγίδα των προτάσεων και αντιπροτάσεων. Μην εισέλθεις σε ανατολίτικο παζάρι, διότι η κατάληξη θα αποβεί προς ζημία της πλευράς μας. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το αδύνατο μέρος και είναι φυσικό να επικεντρωθούν πάνω της οι πιέσεις και οι εκβιασμοί των ξένων. Πέραν τούτου, είναι το θύμα και τα θύματα μιας επιδρομής δεν διαπραγματεύονται ενόσω συνεχίζεται η επιδρομή.
Η πρόταση μας μία πρέπει να είναι: Άρση της τουρκικής επιδρομής, καμία συζήτηση του φυσικού αερίου σε οποιεσδήποτε συνομιλίες, τερματισμός κάθε διεκδίκησης της Τουρκίας, ή του ψευδοκράτους, επί του ορυκτού πλούτου της Κύπρου.
Δεν μας άκουσε, εισήλθε σε απευθείας διαπραγματεύσεις με τον Άιντα και σε εκ του σύνεγγυς με την Τουρκία, και στο τέλος υποχρεώθηκε στη γνωστή υποχώρηση. Άνευ ανταλλαγμάτων.
Τα πράγματα έγιναν τώρα τραγικά δύσκολα: Σύγκρουση με τον Γ.Γ., σύγκρουση με τις ΗΠΑ, καμία στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τον Άιντα να δηλώνει: "Προηγουμένως δεν υπήρχε στο τραπέζι το φυσικό αέριο. Τώρα είναι στο τραπέζι".
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έχει ένα μόνο δρόμο να ακολουθήσει: Να ανατρέψει την πολιτική που ακολούθησε ώς σήμερα. Να καθίσει με νέους συμβούλους και να μελετήσει πώς εξέρχεται από τα αδιέξοδα με τις ολιγότερες, κατά το δυνατό, απώλειες. Να χαράξει νέα πολιτική. Ουδείς μπορεί να του εγγυηθεί ότι η νέα πολιτική θα αποδώσει. Αλλά όλοι μπορούν να εγγυηθούν ότι, αν συνεχιστεί η ακολουθούμενη, το τέλος θα είναι τουρκική λύση και αρπαγή του πλούτου της Κύπρου.
