Η ιστορία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση αποδεικνύει πως η Κυβέρνηση παραμέρισε και τη συνδιαβούλευση με τον ΔΗΣΥ
Η ιστορία με τη δήθεν μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης θυμίζει την ιστορία του τρελού, από τον οποίο ζήτησαν να κλείσει την πόρτα και αυτός την αφαίρεσε εντελώς και τη μετέφερε στους ώμους: «Ιδού, την έκλεισα», είπε.
Μεταφερόμενη η ιστορία στο θέμα μας, ερμηνεύεται ως ακολούθως: Η Τρόικα ζήτησε από την Κυβέρνηση να νοικοκυρέψει τους δήμους, και η Κυβέρνηση τους κατάργησε! Όλες τις εξουσίες τους τις μεταφέρει στα Επαρχιακά Συμβούλια και τους άφησε μόνο τη διαχείριση των κοιμητηρίων, την ευθύνη των σχολικών εφορειών και την τέλεση πολιτικών γάμων. Όλες οι υπόλοιπες εξουσίες μεταφέρονται στα Επαρχιακά Συμβούλια.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι επεβάλλετο να μεταρρυθμιστεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δεν μπορεί ένα κράτος που αποτελείται από επτά γειτονιές να διαθέτει τεράστιο αριθμό δήμων, με όλα τα αρνητικά συνεπακόλουθα. Επεβάλλετο η κατάργηση δήμων, η συνένωσή τους, η σύμπραξή τους σε διάφορες εργασίες, και γενικά η ύπαρξη ενός μικρότερου, πιο ευέλικτου και πιο αποτελεσματικού συστήματος, που θα εξυπηρετούσε τους πολίτες και θα συνέβαλλε στην προόδο και στην καλύτερη ποιότητα ζωής των πολιτών.
Δεν μπορεί ακόμη να αγνοηθεί ότι πολλά από τα κακά των δήμων εντοπίζονται στην κομματικοποίησή τους. Οι περισσότεροι δήμοι κατέστησαν μικρομάγαζα των κομμάτων, τα οποία έκοβαν και έραβαν και πρώτιστη φροντίδα τους ήταν πώς να βολέψουν συγγενείς, φίλους και ημετέρους στις υπηρεσίες των δημαρχείων.
Σε κάποιες περιπτώσεις, εντοπίστηκαν σκάνδαλα, κακοδιαχείριση, διασπαθίσεις, υπερδανεισμοί, ακριβώς επειδή στις περισσότερες φορές οι δήμαρχοι ή οι δημοτικοί σύμβουλοι που επέλεγαν τα κόμματα, δεν είχαν ιδέα τι εστί Τοπική Αυτοδιοίκηση και τα θαλάσσωναν. Με αποτέλεσμα, τους ερασιτεχνισμούς, τις ατασθαλίες, την υπερφόρτωση των δήμων με υπεράριθμο προσωπικό και τους γενναίους μισθούς και ωφελήματα, να τα φορτώνεται ο δημότης σε μορφή φορολογίας.
Για τη διόρθωση όλων αυτών και άλλων πολλών, έπρεπε να μεριμνήσει η κυβέρνηση. Αντ' αυτού, προτίμησε τη χειρουργική επέμβαση: Πονεί πόδι, κόβει κεφάλι. Και κατάργησε την Τοπική Αυτοδιοίκηση, η οποία σε όλες τις σύγχρονες ευρωπαϊκές κοινωνίες έχει αναβαθμιστεί. Και από ποιους διαλύεται η Τοπική Αυτοδιοίκηση; Στην Κύπρο, από εκείνους που προβάλλουν ως οι σημαιοφόροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι ικανότεροι να εξευρωπαΐσουν το κράτος.
Δικαίως διαμαρτύρεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός είναι κόμμα ευρωπαϊκό, και δεν μπορεί η Κυβέρνησή του να το διαψεύδει και να το παρουσιάζει ως τριτοκοσμικό. Αλλά πέραν αυτού, ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ τονίζει, και πολύ σωστά: «Για ποιο λόγο θέλουμε τη μεταρρύθμιση; Πρώτο: για να βελτιώσουμε τις προσφερόμενες υπηρεσίες προς τους δημότες και τους πολίτες, και παράλληλα, για να εξυπηρετήσουμε και ένα δεύτερο πυλώνα, να μειώσουμε τα έξοδα...
Το προσχέδιο δεν εξυπηρετεί κανένα από τους δύο άξονες, τους οποίους έχω προαναφέρει. Δεν θεωρούμε πως ότι, όπως είναι η πολιτική του προσέγγιση τώρα, βελτιώνουμε τις προσφερόμενες υπηρεσίες ποιοτικά προς τους πολίτες και δεύτερον, αντί του στόχου εξοικονόμησης πόρων, στο τέλος θα έχουμε αύξηση των δαπανών που θα επιφορτίσουν τον μη προνομιούχο πολίτη».
Ο Υπουργός Εσωτερικών δικαιολογείται ότι το προσχέδιο αποτελεί βάση διαλόγου και ετοιμάστηκε με τη βοήθεια μελετών εμπειρογνωμόνων (Άγγλων, Ιταλών και άλλων).
Πρώτο: Για πολλοστή φορά η Κυβέρνηση βάζει το αμάξι μπροστά από το άλογο: Αποφασίζει και μετά καλεί σε διάλογο. Αλλά ο διάλογος πρέπει να προηγείται των αποφάσεων και όχι να έπεται. Δεν αποτελεί δέσμευση του Προέδρου Αναστασιάδη η συνδιαβούλευση στη λήψη αποφάσεων; Και πώς μπορεί να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι η Κυβέρνηση ούτε με το δικό της κόμμα δεν συνδιαβουλεύτηκε προτού αποφασίσει;
Δικαιούτο ο ΔΗΣΥ ως κυβερνών κόμμα να έχει ενημέρωση και να υποβάλει προτάσεις, προτού ληφθούν αποφάσεις. Η Κυβέρνηση αγνόησε το κόμμα της. Και δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε θα είναι και η τελευταία...
Η Κυβέρνηση δεν διδάσκεται από τα λάθη της. Επιμένει να ακολουθεί τη δική της αυθαίρετη πρακτική. Πρώτα να αποφασίζει και μετά να καλεί σε διάλογο. Παραμέρισε ακόμη και το δικό της κόμμα. Και είμαστε βέβαιοι ότι τελικά υπό τη δικαιολογημένη πίεση και τις αντιδράσεις που θα υπάρξουν, θα κάνει πίσω. Το ελπίζουμε...
