Το σκηνικό του εφάπαξ σε πέντε πράξεις παραλογισμού
Πανηγυρίζει η Κυβέρνηση, επειδή διατείνεται πως ύστερα από «συντονισμένες» ενέργειές της, απετράπη η παναπεργία στο Δημόσιο. Φαίνεται ότι ζει σε άλλον κόσμο και αναφέρεται σε άλλην κυβέρνηση.
Η όλη ιστορία δεν διαδραματίστηκε στον πλανήτη Άρη, αλλά σε μία κουκκίδα του πλανήτη Γη. Αυτή η κουκκίδα ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, ή άλλως, όπως την ονόμασε ένας πρώην Πρόεδρός της, Δημοκρατία της Μπανανίας. Και η όλη εξέλιξή της, έχει ως ακολούθως:
Πρώτη πράξη: Βγαίνει αιφνιδίως ο Υπουργός της επί των Οικονομικών και δηλώνει ότι το εφάπαξ, που λαμβάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι, αποτελεί στρέβλωση και αφήνει ορθάνοικτη την πόρτα φορολόγησής του.
Προκαλείται σάλος, αναταραχή και οργή μεταξύ των 70 χιλιάδων κρατικών υπαλλήλων, λαμβάνονται αποφάσεις για 24ωρη απεργία σε όλο τον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, και ξεκινά μία μαζική κίνηση αφυπηρέτησης δημοσίων και κρατικών υπαλλήλων.
Δεύτερη πράξη: Ακολουθεί δήλωση του Υφυπουργού παρά τω Προέδρω, ο οποίος προχωρεί ένα βήμα πιο κάτω. Και δηλώνει πως τα λεφτά που θα πάρει η Κυβέρνηση από τη φορολόγηση του εφάπαξ θα χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος. Για το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ουδέποτε η Κυβέρνηση αποκάλυψε από πού θα βρει τα χρήματα να το χρηματοδοτήσει.
Τρίτη πράξη: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας βγαίνει και «αδειάζει» και Υπουργό και Υφυπουργό. Και δηλώνει πως το εφάπαξ δεν θα φορολογηθεί, αλλά θα καταβάλλεται σε ετήσιες δόσεις.
Τέταρτη πράξη: Τελικά η Κυβέρνηση, υπό τις απειλές και τις προειδοποιήσεις για παναπεργία, ούτε φορολόγηση επιβάλλει, ούτε σε ισόποσες δόσεις απαιτεί να καταβάλλεται το εφάπαξ. Η καταβολή θα συνεχιστεί ως έχει.
Πέμπτη πράξη: Οι συντεχνίες μαντρώνονται στο Προεδρικό Μέγαρο και, όπως συμβαίνει συνήθως, άλλοι άνθρωποι μπαίνουν και διαφορετικοί βγαίνουν. Δηλώνουν πως δεν έχουν κανένα παράπονο, πως υπήρξε απλώς παρεξήγηση και ακυρώνουν όλα τα απεργιακά μέτρα.
Αυτό είναι το θέατρο του παραλόγου, της αναρχίας και του περιπαιξίματος που παίχτηκε την περασμένη εβδομάδα. Με σκηνικό μία Κυβέρνηση σε ρόλο άναρχης ομάδας, όπως τη χαρακτήρισα σε άρθρο μου, που δεν ξέρει τι θέλει, τι αποφασίζει και τι λέγει, ή όπως εύστοχα τη χαρακτήρισε ο φίλος Γιώργος Καλλινίκου σε άρθρο του στον Φιλελεύθερο, μία ομάδα χωρίς μαέστρο και χωρίς προπονητή. Μία ομάδα ατάκτων, η οποία αντί να προβληματίζεται για το χάλι της, την ασυννενοησία και τη ζημιά που προκαλεί στον τόπο, και να απολογείται, πανηγυρίζει!
Δεν αντιλαμβάνεται ότι με αυτά τα εξωφρενικά, τα εξωπραγματικά πανηγύρια της στερεί η ίδια την αξιοπιστία και την εγκυρότητα στον λόγο της; Όταν σε ένα τόσο εξόφθαλμο θέμα, το οποίο γνωρίζουν οι πάντες πώς και ποιοι το προκάλεσαν, δεν αντέχει να παραδεχθεί σφάλμα και λέγει ψέματα, πώς θα γίνει πειστική σε άλλα θέματα; Ποιος θα πιστεύσει σε όσα λέγει;
Η Κυβέρνηση καλείται να κάνει το αυτονόητο: Να γίνει Κυβέρνηση. Διότι τώρα αποτελεί μιαν άναρχη και άτακτη ομάδα, η οποία αυτοσχεδιάζει, και συνήθως αυτοσχεδιάζει καταστροφικά...
ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Οι παλιοί ήταν αλλιώς
Γενιά με γενιά, γινόμαστε και πιο φτωχοί σε ηγέτες σε κάθε επίπεδο. Υπολείπονται πολλά έναντι ενός Ανδρέα Ζιαρτίδη, ενός Μιχαλάκη Ιωάννου, ενός Γιώργου Ιακώβου, ενός Ανδρέα Παπαμιλτιάδη, οι σημερινοί συντεχνιακοί ηγέτες.
