Είναι δύσκολο να βρεθεί κοινή φιλοσοφία και κοινή γραμμή;

Η ένωση δυνάμεων, δεν μπορεί να έχει έκφραση μόνο στο εθνικό θέμα. Ένωση δυνάμεων πρέπει να ισχύσει και στην περίπτωση αντιμετώπισης της Τρόικας. Έστω και αν κάποιοι, για να χρυσώσουν το χάπι, προσπαθούν να μας παρουσιάσουν τους τροϊκανούς σαν τους "καλούς δανειστές που ήρθαν για να μας βοηθήσουν να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας, αφού εμείς οι αχάμπαροι, πλεονέκτες και τριτοκοσμικοί, τα εκάμαμε θάλασσα και επτωχεύσαμε".

Σίγουρα κάποιοι από τους προύχοντες τα έκαμαν θάλασσα. Κάποιοι εγκλημάτησαν κυριολεκτικά κατά της πατρίδας τους. Αλλά αυτό δεν προσφέρει ούτε δικαιολογία, ούτε ευκαιρία στους ξένους να έλθουν, και στα κυπριακά εγκλήματα να προσθέσουν και τα τροϊκανά. Όταν ένας εταίρος βρίσκεται στο έδαφος, έστω και από δικά του λάθη, δεν τον ποδοπατούν οι υπόλοιποι εταίροι για να τον αποτελειώσουν. Του προσφέρουν χέρι βοήθειας και στήριξης για να ανασηκωθεί και να διορθώσει τα κακώς έχοντα. Αυτή δεν είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη που επαγγέλλονται;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, δεν ήλθε εδώ για να βοηθήσει τον γονατισμένο εταίρο. Ήλθε εδώ, διά της Τρόικας, για να τον αποτελειώσει. Και οικονομικά και πολιτικά. Συνεπώς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως καλός Σαμαρείτης και ως μεγαλόψυχος δανειστής. Αλλά ως οικονομικός επιδρομέας, ταυτόσημος με τον άλλο, τον στρατιωτικό επιδρομέα, τον Αττίλα.

Η χώρα βρίσκεται υπό διπλή κατοχή. Στρατιωτική του Αττίλα και οικονομική της Τρόικας. Και δεν μπορεί οι δύο κατέχοντες να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό φακό και πρίσμα. Και οι δύο ακρωτηριάζουν το ανεξάρτητο και κυρίαρχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και ο μεν Αττίλας κατέστησε υποτελές το βόρειο μέρος της πατρίδας μας, η δε Τρόικα κατέστησε οικονομικά υποτελές το ελεύθερο τμήμα της Κύπρου.
Ενώπιον των δύο και των στόχων που έχουν τάξει, οφείλουμε να συγκροτήσουμε κοινό μέτωπο αντίστασης. Οφείλουμε να ενώσουμε δυνάμεις, όπως λέγει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλά για να ενωθούν δυνάμεις πρέπει υπάρξει κοινός στόχος, κοινοί σχεδιασμοί και συμφωνημένη διαχείριση.

Ούτε στο εθνικό θέμα, ούτε στο οικονομικό υπάρχουν, ή δημιουργούνται, προϋποθέσεις για μία κοινή αντιμετώπιση και ένωση δυνάμεων εναντίον της Τρόικας και του Αττίλα. Αντίθετα δημιουργούνται δύο στρατόπεδα με εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες. Και στο εθνικό και στο οικονομικό. Και αυτή η διάσπαση δυνάμεων και οι διαφορετικές φιλοσοφίες αποδυναμώνουν το μέτωπο αντίστασης και ενισχύουν τον Αττίλα και την Τρόικα στους σχεδιασμούς τους. Έχουμε οδηγηθεί στο σημείο, και στα δύο μέτωπα να λέμε: Μεταξύ του κακού, η επιλογή μας είναι το μη χείρον. Μεταξύ του ευκταίου και του εφικτού, επιλέγουμε το εφικτό. Και με αυτήν τη φιλοσοφία, έχουμε καταστήσει και στο εθνικό και στο οικονομικό, ανέφικτα και τα εφικτά.

Δείχνει το κάθε στρατόπεδο, απόλυτο στις επιλογές του. Δείχνει απόλυτα επικεντρωμένο στις εμμονές του.

Να φύγει η Τρόικα. Ναι, αλλά πώς; Υπάρχει σχεδιασμός, υπάρχει διαζευκτική λύση; Υπάρχει έτοιμος δανειστής, λιγότερο σκληρός και απάνθρωπος να την αντικαταστήσει;

Και το άλλο άκρο: Δεν υπάρχει κανένας άλλος δρόμος διαφυγής. Μόνο με την πιστή εφαρμογή του Μνημονίου θα απαλλαγούμε από το Μνημόνιο.

Εντάξει. Αυτό αποκλείει τη διεκδικητικότητα και την προσπάθεια, ώστε να καταστεί το Μνημόνιο ολιγότερο οδυνηρό και επαχθές; Έχουν δώσει ποτέ οι υποστηρικτές αυτής της φιλοσοφίας, μηνύματα στην Τρόικα και στους μαστόρους της, ότι ώς εδώ και μη παρέκει; Τους επεσήμαναν αποφασιστικά ότι ως καλοί και υπάκουοι δανειζόμενοι εκπληρώνουμε όλες τις υποχρεώσεις μας και ως αντάλλαγμα ζητούμε διευκολύνσεις; Ποια τράπεζα θα αρνηθεί σε έναν συνεπή δανειζόμενο, που προπληρώνει τις δόσεις του, διευκολύνσεις, όταν της ζητηθούν;

Ρεαλιστές και υπάκουοι μαθητές έναντι του Αττίλα. Απορριπτικοί και διεκδικητικοί οι άλλοι. Τροϊκανοί οι μεν και αντι-τροϊκανοί οι δε, στο οικονομικό. Δεν μπορούμε να βρούμε μέση οδό και κοινές προσεγγίσεις;

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Διαίρει και βασίλευε

Διχασμός και μεταξύ των εργαζομένων. Ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων. Και εργαζόμενοι τις Κυριακές εναντίον των μικρομεσαίων. Και αντίστροφα. Αδυνατούν να κατανοήσουν και οι μεν και οι δε, ότι γιορτή των άλλων, παραμονή των ιδίων.