Δεν μπορεί το θύμα των εγκλημάτων των πολιτικών και των τραπεζιτών να πληρώνει για λογαριασμό αυτών που τον κατέστρεψαν

Προσπαθούν να φορτώσουν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια στον υπερδανεισμό, ο οποίος προηγήθηκε χρόνια πριν να έλθει οικονομική κρίση. Και όντως, υπήρξε υπερδανεισμός. Οι τράπεζες πρόσφεραν δάνεια, με τη σέσουλα. Και όλοι έτρεχαν να δανειστούν και να σπαταλήσουν τα δανεικά σε άσκοπες επιδείξεις νεοπλουτισμού. Κανένας, όμως, ούτε πολιτικός, ούτε οικονομολόγος από αυτούς τους μετά Χριστόν προφήτες που βγαίνουν σήμερα στα κανάλια και κάνουν τους φωστήρες, δεν βγήκε εκείνη την περίοδο να προειδοποιήσει για τις συνέπειες του υπερδανεισμού.

Κανένας, ούτε πολιτικός, ούτε οικονομολόγος, δεν άρθρωνε τη λέξη υπερδανεισμός. Την έμαθαν, εκ των υστέρων, σήμερα. Αντίθετα, όλοι αυτοί, άρμεγαν την αγελάδα και επωφελούντο από τον άκρατο δανεισμό. Αυτή η χώρα ανέδειξε πολλούς Επιμηθείς. Αλλά καταστράφηκε επειδή είχε ελάχιστους Προμηθείς. Και όσοι προειδοποιούσαν έγκαιρα, έμπαιναν στο περιθώριο, ως γραφικοί.

Τότε, ούτε πολιτικός, ούτε οικονομολόγος, ούτε άλλος, προειδοποιούσε. Και οι Κεντρικοί Τραπεζίτες, αυτοί οι οποίοι έπρεπε να ελέγχουν και να εποπτεύουν, έβλεπαν και πιθανότατα να πανηγύριζαν για τις "τεράστιες δυνατότητες" του τραπεζικού συστήματος.

Τότε, κανένας υπεύθυνος ή ανευθυνοϋπεύθυνος, δεν έκαμνε λόγο για μη εξυπηρετούμενα δάνεια. Άγνωστη ήταν η ορολογία. Ούτε οι τράπεζες και ο Συνεργατισμός είχαν πρόβλημα. Αλλά το προκλητικό είναι ότι ακόμη και σήμερα, κανένας δεν βγαίνει να μας πει πόσα ήταν τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, πριν από την οικονομική κρίση. Και πόσα είναι σήμερα. Πόσα ανάγονται στην προ της κρίσης εποχή, και πόσα καταγράφονται συνεπεία της κρίσης.

Ας μας πουν, τελικά, την αλήθεια. Ότι τον μεγάλο όγκο των μη εξυπηρετούμενων δανείων, τον δημιούργησε η οικονομική κρίση, η ανεργία, το κούρεμα μισθών, η διάλυση της αγοράς, η συρρίκνωση και η εξαφάνιση των εισοδημάτων. Κανένας νοικοκύρης, πριν από την κρίση, δεν απέφευγε να εξυπηρετήσει το στεγαστικό του δάνειο. Η προστασία της οικογενειακής εστίας, ήταν η πρώτη φροντίδα. Τρώγαμε ψωμί και ελιά, αλλά δεν αφήναμε τη δόση του σπιτιού, να καθυστερήσει. Είναι τα εγκλήματα των τραπεζιτών και η ανεύθυνη διαχείριση των πολιτικών, που υποχρέωσαν τους πολίτες, στην εξουθένωση και κατέστησαν αδύνατη την εξυπηρέτηση των χρεών.

Αυτά όμως τα εγκλήματα διαγράφονται και καλούνται τα θύματα να καταβάλουν ως θυσία στον βωμό των εγκλημάτων των τραπεζών και των πολιτικών, την κατοικία τους.

Έ, όχι κυρία Βελκουλέσκου, κύριε Αναστασιάδη, κύριε Γεωργιάδη, κύριε Χούριγκαν και λοιποί εκπρόσωποι του κυβερνητικού και τραπεζικού συστήματος. Δεν νομιμοποιείστε να απαιτείται τη θυσία του θύματος, επειδή εσείς, ή οι προκάτοχοι σας, έπαιξαν στη ρουλέτα την τύχη του κόσμου, το σπίτι του νοικοκύρη, και εχάσετε ή έχασαν.

Το καθήκον σας είναι άλλο. Να προστατεύσετε τα σπίτια του κόσμου που έπεσε θύμα των δικών σας λαθών και εγκλημάτων και όχι να τα παραδώσετε σε αυτούς που εγκλημάτισαν.

Οι πολίτες δεν σηκώνουν πλέον άλλα βάρη συνεπεία των λαθών αυτών που ηγούντο είτε του πολιτικού συστήματος, είτε του τραπεζικού. Αυτοί που πρέπει να πληρώσουν είναι εκείνοι που έφταιξαν. Αλλά πού; Πού είναι οι εγκληματίες; Πόσοι συνελήφθησαν; Πόσοι καταδικάστηκαν; Πόσων οι περιουσίες έχουν δημευθεί ή εκποιηθεί;

Οι εγκληματίες ζουν ζωή χαρισάμενη και τα θύματα τους βλέπουν τα σπίτια τους να βγαίνουν στο σφυρί.

Ποια θα ήταν η δίκαιη λύση; Να κουρευτούν τα χρέη, όσων έπεσαν θύματα των εγκλημάτων των πολιτικών και των τραπεζιτών. Να μην υπάρξει καμία εκποίηση κύριας κατοικίας, μέχρι να υπάρξει έξοδος από την κρίση και ανάκαμψη.

Ας δώσουν επιτέλους κάποιες ανάσες στον απλό άνθρωποι, οι ευθυνόμενοι για τη δυστυχία του...

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Τσαρλατάνοι

Από τους τσαρλατάνους γιατρούς είναι εύκολο να γλυτώσουμε. Από τους τσαρλατάνους πολιτικούς πώς γλυτώνουμε;