Το μεγάλο στοίχημα: Να εξέλθουμε από την κρίση με νέα μυαλά

Ενάμισι περίπου χρόνο μετά τις σφαγιαστικές αποφάσεις του Γιούρογκρουπ, και παρά τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης, ότι αποφεύχθηκε η χρεοκοπία, η χώρα συνεχίζει να βρίσκεται σε οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση. Προοδεύουν οι αριθμοί, αλλά διαλύονται οι άνθρωποι και η οικονομία. Επιβιώνει το κράτος, χάρις στα δανεικά των δανειστών του. Καίριοι τομείς βρίσκονται σε πορεία κατάρρευσης. Τράπεζες, όπως δηλώνει και ο Αβέρωφ Νεοφύτου, δεν υπάρχουν.

Η ανεργία δεν υποχωρεί. Τα κοινωνικά παντοπωλεία, αυξάνονται. Τα κρατικά νοσοκομεία, βρίσκονται στα όρια τους. Οι κρατικές υπηρεσίες, αδυνατούν να ανταποκριθούν, λόγω έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού. Οι μικροεπιχειρήσεις κλείνουν και οι μεγαλύτερες ασφυκτιούν μέσα στα προβλήματα. Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να παίρνουν κουρεμένους μισθούς. Οι νέοι φεύγουν. Το επιστημονικό δυναμικό αποψιλώνεται. Επενδυτές δεν εμφανίζονται. Και μέσα σε όλα αυτά και τα άλλα πολλά, έρχεται το τραγικότερο. Οι εκποιήσεις πρώτων κατοικιών και επαγγελματικών υποστατικών.

Μέσα από όλη αυτή την τραγική εικόνα, ο πολίτης τρέφεται με κουτόχορτο και πολλά "θα". Στον ορίζοντα εμφανίζονται επενδυτές να έρχονται, αλλά ποτέ δεν φθάνουν. Παρουσιάζονται αριθμοί πως τάχατες η ανεργία σταθεροποιείται. Αλλά οι άνεργοι αυξάνονται. Ντελαλίζουν ομόλογα και είσοδο στις ξένες αγορές. Αναγγέλλουν ΓΕΣΥ. Και προοπτικές ΓΕΣΥ δεν υπάρχουν. Ευτυχώς που υπάρχει και ο τουρισμός για να συγκρατεί την κατάρρευση.

Κάποιοι λένε. "Χρειάζεται μήνυμα ελπίδας, αυτός ο λαός". Και βεβαίως χρειάζεται ελπίδα και αισιοδοξία. Αλλά ελπίδα που να στηρίζεται σε ενθαρρυντικά γεγονότα και σε ενθαρρυντικές προοπτικές. Όταν προσφέρεις ελπίδα η οποία δεν ανταποκρίνεται προς τα καθημερινά βιώματα, το αποτέλεσμα θα είναι πολύ χειρότερο, όταν διαψευστεί. Η ελπίδα δικαιολογείται, όταν ο νέος βρει κάπου να ακουμπήσει, που να δίνει τέλος στην καταθλιπτική ζωή του. Όταν ο άρρωστος δεν συνωστίζεται στην ουρά των νοσοκομείων για να σταλεί στις άλλες μακρύτερες ουρές των λιστών αναμονής. Όταν ο νοικοκύρης ευδιάκριτα βλέπει να του διασφαλίζεται το σπίτι του και απαλλάσσεται από τον βραχνά της εκποίησης.

Αν δεν αισθανθεί ότι στην καθημερινή ζωή του, εμφανίζονται δείγματα βελτίωσης, τότε η ελπίδα που του προσφέρεται είναι στην ουσία, όπιο.

Πριν μερικές μέρες, η Ντέλια Βελκουλέσκου, μας προσγείωσε εκ νέου. Πάμε τόσο καλά, ώστε διαπιστώνει πως "υπάρχει περιθώριο για περαιτέρω μείωση μισθών στον δημόσιο τομέα". Μας είπε πως "ακόμα, το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, παραμένουν πολύ υψηλά και το ποσοστό ανεργίας, που είναι περισσότερο από το 15%, είναι απαράδεκτα υψηλό. Η αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, το περιορισμένο κεφάλαιο και η ρευστότητα, περιορίζουν τις προοπτικές για την επανέναρξη της πιστωτικής επέκτασης, την αύξηση της παραγωγής και τη δημιουργία θέσεων εργασίας...Το υψηλό δημόσιο χρέος, εξακολουθεί να αυξάνεται".

Δεν θα εξέλθουμε σύντομα, αλλά ούτε αλώβητοι από τη μνημονιακή εποχή. Και δεν θα είμαστε, εάν και όταν εξέλθουμε, στο σημείο που είμαστε πριν. Θα πισωγυρίσουμε σε παλιές δύσκολες εποχές. Αν όχι, σε πέτρινα χρόνια. Θα έχουμε χάσει μια γενιά ανθρώπων. Θα χάσουμε τα μεγαλύτερα ταλέντα μας. Θα βρεθούμε με άστεγους στους δρόμους και με νοικοκυριά γονατισμένα στα χρέη και στις δόσεις.

Αλλά το ουσιωδέστερο είναι, αν τουλάχιστον, εξέλθουμε της κρίσης με νέα μυαλά. Ως κοινωνία, και ως πολιτικό σύστημα. Θα γίνουν τα παθήματα μαθήματα και στους απλούς ανθρώπους και στην πολιτική ηγεσία; Θα ανοίξουμε νέους δρόμους; 'Η θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στους παλιούς της επίδειξης, της σπατάλης, της κραιπάλης, της διαφθοράς, της διαπλοκής, της αυθαιρεσίας και της κλοπής;

Παίξαμε και χάσαμε. Και ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα και ως διοικητικό σύστημα και ως τραπεζικό σύστημα. Το στοίχημα είναι αν θα αλλάξουμε. Και αυτό θα είναι το δύσκολο, αλλά αν το επιτύχουμε, θα αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο βάλσαμο στις πληγές των όσων έχουμε υποστεί.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Πικρές αλήθειες

"Οι πολιτικές της ευρωζώνης για έξοδο από την οικονομική κρίση δεν έχουν αποτέλεσμα και υπάρχει πραγματικός κίνδυνος αποπληθωρισμού, δήλωσε ο Γάλλος Πρωθυπουργός. "Δυστυχώς θα πάρουν πολύ χρόνο για να έχουν αποτέλεσμα", συνέχισε. Πολιτικές της ευρωζώνης δεν ακολουθεί και η κυβέρνηση μας; Άκουσε κανένας κυβερνητικό αξιωματούχο να αρθρώνει τέτοιες πικρές αλήθειες;