Το ψευδοκράτος αναβαθμίζεται και το κράτος αποδομείται

Με πρόσκληση ελληνική, ο Αττίλας πατούσε, σαν σήμερα, πριν 40 χρόνια, το πόδι του στην Κυπρο. Εκμεταλλευομένος την προδοσία και την αφροσύνη Ελλήνων, αποβιβάζετο στις αφύλακτες ακτές της Κερύνειας, και αντιστάσεως μη υπαρχούσης, προέλαυνε σε όλο το μήκος της βόρειας Κύπρου, κατακτώντας ελληνικά εδάφη, δολοφονώντας, ατιμάζοντας, εκδιώκοντας τον ελληνικό πληθυσμό, δημιουργώντας πρόσφυγες, εγκλωβισμένους, αγνοουμένους. Σκορπώντας τον τρόμο, τη φρίκη και την καταστροφή, απ όπου περνούσε.

Σαράντα χρόνια, είναι πολλά, πάρα πολλά, για να αυταπατώμεθα και να περιπαίζουμε τους εαυτούς μας. Κάθε χρόνος που περνά, τσιμεντώνει τα τετελεσμένα, καθιστά πολυπλοκότερη τη λύση, και ελαττώνει τα βήματα της Τουρκίας, προς τον τελικό στόχο της, την τουρκοποίηση ολόκληρης της πατρίδας μας.

Ας μην δώσει πίστη ο λαός σήμερα, στις επετειακές μεγαλόστομες δηλώσεις των ηγετών μας και στα ψευδοαγωνιστικά μηνύματα τα οποία αντιμάχονται την πολιτική και τη συμπεριφορά τους.

Μία σαραντάχρονη άγονη και αναποτελεσματική πολιτική, η οποία εμβολιάζεται κάθε πενταετία με νέα στοιχεία υποχωρητικότητας, έχει καταστήσει ανεκπλήρωτη την προσδοκία επίτευξης βιώσιμης λύσης. Ο κυπριακός ελληνισμός έχει κουραστεί να αναμένει και δεν ελπίζει πλέον ότι είναι δυνατή η επίτευξη λύσης. Και δεν υπάρχει δυσμενέστερο και αρνητικότερο στοιχείο για ένα τόπο που προσδοκεί απελευθέρωση, από το να έχει καταρρρεύσει η πίστη του λαού του για δικαίωση και να έχει χάσει κάθε ελπίδα να δει την πατρίδα του ελεύθερη.

Η πολιτική ηγεσία του τόπου, έχει αποτύχει οικτρότατα στο να δώσει όραμα λύσης, να εμφυσήσει στον λαό αγωνιστικότητα και αισιοδοξία, να προσφέρει ενδείξεις ότι πέτυχε να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία. Αντίθετα είναι τα μηνύματα που στέλλει δια της πολιτικής και της συμπεριφοράς της. Πέραν των επικοινωνιακών δηλώσεων και των ψευδεπίγραφων θριαμβολογιών, στην πράξη ουδέν επέτυχε, αλλά σε πολλά απέτυχε.

Τα τελευταία στοιχεία είναι ενδεικτικά για το πού οδεύει το εθνικό θέμα. Το ψευδοκράτος αναβαθμίζεται, η ηγεσία του καταθέτει ακραίες συνομοσπονδιακές θέσεις, η Τουρκία αποστασιοποιείται και αποενοχοποιείται, αποφασιστική διεθνής παρέμβαση δεν υπάρχει, παρά μόνο θετικοί λόγοι οι οποίοι δεν μεταφράζονται σε πράξεις. Η λύση απομακρύνεται όσο ποτέ.

Και ενώ το ψευδοκράτος τσιμεντώνει τις δομές του, το κυπριακό κράτος αποδομείται. Και πολιτικά και οικονομικά. Στην επικυριαρχία του Αττίλα, προστίθεται η επικυριαρχία της Τρόικας. Στρατιωτική και οικονομική κατοχή. Η οικονομική ευρωστία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία αποτελούσε ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο ενάντια σε κάθε απόπειρα επιβολής απαράδεκτης λύσης, εξανεμίστηκε. Διπλα στους πρόσφυγες, στους εγκλωβισμένους και στους αγνοουμένους, προστέθηκαν οι άνεργοι, οι πεινασμένοι, οι κουρεμένοι, τα κοινωνικά παντοπωλεία.

Όσοι αγνοούν, ή θέλουν να αγνοούν την πραγματικότητα και να προσφέρουν απατηλές εικόνες και να οραματίζονται λύσεις ευρωπαϊκές, κράτος εκσυγχρονισμένο, τερματισμό της κατοχής, εθελοτυφλούν.

Σήμερα, το κυπριακό κράτος είναι αποδομημένο όσο καμία προηγούμενη φορά και η λύση απομακρυσμένη όσο ποτέ. Και η μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι δεν διαφαίνονται προοπτικές βελτίωσης των συνθηκών. Δεν διακρίνεται διάθεση εγκατάλειψης μίας χρεοκοπημένης πολιτικής, ούτε προβάλλουν ηγέτες, οι οποίοι θα αναλάβουν στα στιβαρά τους χέρια την αναγέννηση του κυπριακού ελληνισμού.

Είναι απαραίτητη η αισιοδοξία, και επιβάλλεται να υπάρχει ελπίδα. Αλλά να στηρίζονται σε πραγματικότητες και σε εχέγγυα. Διαφορετικά η αισιοδοξία καθίσταται εμπαιγμός και η ελπίδα ψευδαίσθηση.

Τα πράγματα είναι δύσκολα και ο δρόμος σχεδόν αδιάβατος. Χρειάζεται αλλαγή πορείας, ηγεσία με όραμα, πολιτική με στόχους. Καταντήσαμε να μιλούμε για εφικτά και ευκταία, και καταλήγουμε στη διαπίστωση ότι ακόμη και τα εφικτά κατέστησαν ανέφικτα.

Έχουμε ξεπεράσει την ώρα μηδέν...