Το ηθικό μεγαλείο των συγγενών των ηρώων και η αιχμηρή κρίση τους

Δεν μπορούσε να υπάρξει μνημόσυνο, αντάξιο της θυσίας των 13 ηρώων της ναυτικής βάσης «Ευάγγελος Φλωράκης», από το άρθρο της κόρης του Ανδρέα Ιωαννίδη, Κυριακής, το οποίο δημοσιεύθηκε την περασμένη Κυριακή, στη «Σημερινή». Αναδεικνύει όλο το ψυχικό μεγαλείο, την αξιοπρέπεια, την αιχμηρή κρίση, την ανεξικακία των συγγενών των ηρώων, μαζί με τον πόνο, την απογοήτευση, την πικρία τους. Όχι μόνο για τον άδικο χαμό των ανθρώπων τους, την ανθρωποθυσία κυριολεκτικά, η οποία με ευθύνη της Πολιτείας διεπράχθη.

Αλλά και για τη μετέπειτα συμπεριφορά ηγεσίας και λαού, για την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου για πολιτικές επιδιώξεις, τον προσωρινό μόνο συγκλονισμό της κοινωνίας. Στοιχεία τα οποία παραπέμπουν, δυστυχώς, σε κινδύνους νέων ανθρωποθυσιών και νέων απωλειών.

Γράφει μεταξύ άλλων η Κυριακή Ιωαννίδου: «Τρία χρόνια μετά την έκρηξη στα θεμέλια της δημοκρατίας, αλλά και της ανθρωπιάς, θέλω να πιστεύω ότι είμαι σε θέση να αντιμετωπίσω τα γεγονότα με πιο καθαρό μυαλό... Δεν μισώ το ΑΚΕΛ, ούτε θα έπρεπε να θεωρούμαι εχθρός του. Το δηλώνω ξεκάθαρα και με πλήρη συναίσθηση των γραφομένων μου. Δεν ''σέρνουμε'' το ΑΚΕΛ στα δικαστήρια, αλλά τον οποιονδήποτε ευθύνεται για την τραγωδία του Μαρί. Στην προκειμένη, τα λάθη έγιναν από συγκεκριμένα άτομα, που τυγχάνει, κάποια εξ αυτών, να ανήκουν σε συγκεκριμένο κομματικό χώρο. Αυτό δεν με καθιστά αντί-Ακελική, ούτε ''δεξιά'' και είναι καιρός να θέσω ένα τέρμα σε αυτήν την πλάνη. Είχα, ευτυχώς, την τύχη να μεγαλώσω σε μία οικογένεια που το κάθε μέλος της, ως ξεχωριστή προσωπικότητα, είχε την ελευθερία να αναπτύξει τις δικές του απόψεις περί πολιτικής».

Απευθυνόμενη προς τον Δημήτρη Χριστόφια, η Κυριακή Ιωαννίδου του λέγει: «Δεν σε μισώ, Δημήτρη Χριστόφια, ούτε θέλω τα παιδιά και τα εγγόνια σου να σε βλέπουν να υποφέρεις. Είχες όμως εξουσία. Είχες ευθύνη. Ανέλαβες προσωπικά ένα ζήτημα που απέτυχες να διαχειριστείς με στοιχειώδη σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή. Ο κάθε άνθρωπος είναι υπόλογος των πράξεών του και θα πρέπει να πληρώνει για τα λάθη του...».

Αλλά η Κυριακή Ιωαννίδου δεν εξαιρεί κανέναν από το «κατηγορώ» της, το οποίο αγγίζει και ματώνει συνειδήσεις - όσων απέμειναν να έχουν συνείδηση. Απευθύνεται και προς το πολιτικό σύστημα και στην αδιαφορία της κοινωνίας. Αναφέρει: «Ο θυμός μας θα έπρεπε να στραφεί, πρωτίστως, προς τα υπόλοιπα κόμματα. Πώς αντιμετώπισαν την έκρηξη στο Μαρί, σε ποιες ενέργειες προέβησαν ούτως ώστε να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να μην επαναληφθούν παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον;

Με λύπη, θα παρατηρήσω ότι κάποια κόμματα εκμεταλλεύθηκαν την έκρηξη στο Μαρί, πατώντας με χυδαιότητα στον πόνο των συγγενών για να αναρριχηθούν στην εξουσία. Ουσιαστικές κινήσεις έχουν γίνει; Ελάχιστες. Εμένα δεν με συγκινεί ο πολιτικός που θα παρευρεθεί στο μνημόσυνο του πατέρα μου, πράττοντας το καθήκον του.

Υψίστης σημασίας πράξη του πολιτικού είναι η αγάπη προς την πατρίδα του και η λήψη αποφάσεων με μόνο γνώμονα αυτήν. Να γνωρίζει την ιστορία του τόπου μας, να διδάσκεται από τα λάθη του παρελθόντος ("το πάθος μάθος", κατά τον Αισχύλο), να προτείνει λύσεις για τη βελτίωση της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων και την πάταξη των όσων συμβαίνουν στην κοινωνία και το πολιτικό στερέωμα της Κύπρου. Διότι εξουσία σημαίνει τεράστια ευθύνη, και όχι χρήματα και κοινωνική καταξίωση».

Και συμπληρώνει η Κυριακή: «Ο θυμός μου, όμως, απευθύνεται στους συμπολίτες μου και την ανοχή τους. Στην αδιαφορία τους και την ψευδαίσθησή τους ότι δεν υπάρχουν προβλήματα και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιτάμε τον εαυτούλη μας και να καλοπερνάμε... Η έκρηξη και ο θάνατος δεν αναιρούνται. Η νοοτροπία, όμως, και οι καταστάσεις αλλάζουν και σε αυτό θα έπρεπε να στοχεύαμε ως κοινωνία».

Τι να σχολιάσει κάποιος, από αυτό το βαρυσήμαντο ντοκουμέντο ηθικού μεγαλείου, τεράστιων διδαγμάτων, πικρών αλλά πραγματικών διαπιστώσεων;

Θα έλεγα ότι, μετά την ανάγνωση αυτού του μηνύματος που στέλλει η Κυριακή Α. Ιωαννίδου, όλο το πολιτικό σύστημα, όλη η κοινωνία, όλοι όσοι έχουμε συνείδηση, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι κάτω από ντροπή. Και αφού συναισθανθούμε τις ευθύνες και τα τεράστια λάθη μας, να αλλάξουμε. Να γίνουμε πρώτα άνθρωποι...

Κυριακή Α. Ιωαννίδου, δεν υποκλίνομαι μόνο μπροστά στη θυσία του πατέρα σου. Υποκλίνομαι μπροστά και στο μεγαλείο με το οποίο ανέθρεψε τα παιδιά του.