Ποια Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης μπορούν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη, διαρκούσης της κατοχής;

Το Κυπριακό δεν είναι Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Είναι λύση. Με άλυτο το πρόβλημα, κανένα μέτρο δεν μπορεί να οικοδομήσει εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Κυρίως, να οικοδομήσει εμπιστοσύνη μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκίας. Ποια εμπιστοσύνη μπορεί να οικοδομηθεί μεταξύ του θύματος και του σφαγέα του, όταν ο τελευταίος εξακολουθεί να έχει υπό τη στρατιωτική και πολιτική του κατοχή το βόρειο τμήμα της Κύπρου; Ποια εμπιστοσύνη μπορεί να οικοδομηθεί μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκίας, όταν ο πρωθυπουργός της κατοχικής χώρας δηλώνει ότι δεν υπάρχει χώρα με το όνομα Κύπρος και όταν το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών με επίσημο έγγραφο του, χαρακτηρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, ως "εκλιπούσα";

Τα λεγόμενα ΜΟΕ, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά εφεύρημα ξένων κύκλων, που αγνοώντας εντελώς τις πραγματικότητες και προσπαθώντας να απο-ενοχοποιήσουν την Τουρκία, επιχειρούν να μετατρέψουν ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε θέμα έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής κοινότητας. Αλλά τέτοιο θέμα δεν υφίσταται. Εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων μπορεί να αποκατασταθεί μέσα σε λίγες ώρες, όταν ο τουρκικός στρατός εξαφανιστεί από την κατεχόμενη Κύπρο και η Τουρκία ξεχάσει κάθε αυθαίρετο "δικαίωμα¨της να ασκεί επικυριαρχικό ρόλο στο νησί.

Δυστυχώς, αυτό το ξενόφερτο φρούτο των ΜΟΕ, το δοκίμασε και το βρήκε εύγεστο και η ελληνοκυπριακή ηγεσία. Όχι επειδή πιστεύει, ότι μπορεί να συμβάλει σε αποκατάσταση της εμπιστοσύνης, αλλά για να διασκεδάζει τις ανησυχίες των ελληνοκυπρίων από την αποτυχία των στρατηγικών της στο Κυπριακό και τη μη επίτευξη λύσης. Ώστε να επιδεικνύει κάποια επουσιώδη μέτρα, ως επιτυχία της χρεοκοπημένης πολιτικής της στο Κυπριακό.

Στην παγίδα των ΜΟΕ και σε αποπροσανατολισμό της προσοχής του λαού, από την καρκινοβατούσα διαδικασία των συνομιλιών, έπεσε και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. Παρέλαβε τη σκυτάλη από τους προκατόχους του και εμφανίστηκε στην προχθεσινή συνάντηση με τον Ερογλου, με ένα μακρύ κατάλογο Μέτρων Οικοδόμησης, δήθεν, Εμπιστοσύνης.

Αλλά, και ως ΜΟΕ, επεχείρησε να παρουσιάσει, και στην αρχή της διακυβέρνησης του, την επιστροφή της Αμμοχώστου. Και αντιμετώπισε την κατηγορηματική απόρριψη από την τουρκική πλευρά. Ποια ΜΟΕ, μπορούν, άραγε να ωθήσουν σε λύση; Ή ισχύει η λαϊκή ρήση "παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του";

Τα ΜΟΕ χρησιμοποιούνται ως όπιο για να αποκοιμίζουν τον λαό. Ούτε φρούδα ελπίδα δεν αποτελούν. Ο λαός δεν πιστεύει πλέον ούτε σε ΜΟΕ, ούτε σε επίτευξη σύντομης λύσης.

Διερωτόμαστε όμως: Γιατί ποτέ στα ΜΟΕ δεν συμπεριελήφθησαν στοιχεία τα οποία θα δημιουργούν, εφόσον γίνουν αποδεκτά, κάποιες πιο ελπιδοφόρες προοπτικές για την περαιτέρω προώθηση του Κυπριακού; Γιατί δεν ζητείται η αποχώρηση του κατοχικού στρατού, ή έστω αριθμού κατοχικών στρατευμάτων; Γιατί δεν ζητούνται μέτρα ουσιαστικά τα οποία θα δημιουργήσουν προοπτικές και θα ενισχύσουν το αίσθημα του λαού, ότι κάτι μπορεί να επιτευχθεί στην πορεία προς τη λύση;

Ας σταματήσει επιτέλους, αυτός ο μακροχρόνιος εμπαιγμός του λαού με τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

Αυτό που ζητείται είναι ένα και μοναδικό: Έχει η ηγεσία τρόπους να κάμψει την τουρκική αδιαλλαξία; Έχει τρόπους να καταστήσει τον διακοινοτικό διάλογο καρποφόρο; Έχει πολιτική αποτελεσματική πέραν εκείνης της άγονης και άκαρπης που ακολουθείται εδώ και 40 χρόνια;

Αν δεν έχει, τότε τα άλλα όλα είναι επικοινωνιακά παιγνίδια. Δεν λύνουν το Κυπριακό και παραπέμπουν τη λύση σε βάθος χρόνου.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Πονηράδες

Η κυβέρνηση καθυστερεί να ετοιμάσει και να αποστείλει στη Βουλή νομοσχέδια, και μάλιστα σημαντικά, τα οποία πρέπει να μελετηθούν και να εγκριθούν σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ενώ γνωρίζει ότι αυτά τα νομοσχέδια χρειάζονται σοβαρή μελέτη από τους βουλευτές και είναι δυνατόν να υποστούν τροποποιήσεις. Ενώ λοιπόν είναι υπεύθυνη για την καθυστέρηση με την οποία κινείται, στο τέλος φορτώνει στη Βουλή την ευθύνη. Μήπως επίτηδες καθυστερεί στην κατάθεση των νομοσχεδίων, ώστε να μην υπάρχει χρόνος, ούτε για μελέτη, ούτε για έγκριση, για να μπορεί να επιρρίπτει αλλού τη δική της ευθύνη;