Κουτσοκούμνης, Κουβέλης και παχυδερμία των πολιτικών

Υποθέστε ότι το κράτος βρίσκεται μπροστά στον άμεσο κίνδυνο διάλυσης. Και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παίρνει όλο το υπουργικό του συμβούλιο και πάει σε ταξίδι αναψυχής. Επιστρέφει μετά την καταστροφή και αντιλαμβάνεται ότι είναι Πρόεδρος ενός ανύπαρκτου κράτους. Κάπως έτσι πρέπει να παρομοιαστεί η κατάσταση και στο ποδόσφαιρο. Ενώ η ανακήρυξη πρωταθλητή είχε βαλτώσει, ο Πρόεδρος της ΚΟΠ παίρνει τους συμβούλους και συνεργάτες του στην Ομοσπονδία και πάνε ταξίδι αναψυχής στην Ιαπωνία. Δεν μένει εδώ σχεδόν κανένα μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής, για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Τελειώνει το ταξίδι και ο Πρόεδρος της ΚΟΠ μαζί με τους συνεργάτες του επιστρέφουν. Και όταν του υποδεικνύονται οι ευθύνες του, τις αρνείται. Και συνεχίζει να ηγείται μίας Αρχής, το πρωτάθλημα της οποίας έγινε συνώνυμο με το Πρωτάθλημα του Καραγκιόζη.

Όταν οι πολίτες απαιτούν όπως οι πολιτικοί, οι εκπρόσωποι θεσμών και άλλοι που ηγούνται, διαπράττοντας λάθη, ζημιώνουν τους τομείς των οποίων ηγούνται και διασύρουν το κράτος, πρέπει να καταβάλλουν το κόστος των λαθών τους, αυτή η απαίτηση δεν εξαιρεί τον Πρόεδρο της ΚΟΠ και όσους αποτελούν την ηγεσία της ΚΟΠ. Πολύ περισσότερο, όταν ο Κώστας Κουτσοκούμνης έχει καταστεί ισόβιος άρχοντας του ποδοσφαίρου, το οποίο επί των ημερών του και της θητείας του έφθασε στα σημερινά χάλια.

Βία, διαπλοκές, στοχευμένες διαιτησίες, κόκκινοι φάκελοι, καταγγελίες για μαύρο χρήμα και πολλά άλλα συνθέτουν τη μαύρη εικόνα του ποδοσφαίρου. Και όμως, ο Πρόεδρος της ΚΟΠ και οι συνεργάτες του δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν τις ευθύνες τους, και να υποβάλουν τις παραιτήσεις τους. Ούτε το κράτος, ούτε η αρμόδια Αθλητική Αρχή, ο ΚΟΑ, ούτε η Κυβέρνηση, ούτε αυτοί που αποτελούν το κυπριακό ποδόσφαιρο, τα σωματεία, κανένας, μα κανένας δεν κινείται για να στείλει τους ηγέτες της ΚΟΠ σπίτι τους. Εφόσον αρνούνται ότι έχουν ευθύνες, αρνούνται και να τις αναλάβουν.

Αυτά που συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο αποτελούν την αντανάκλαση όσων συμβαίνουν και στο ίδιο το κράτος και στο πολιτικό σύστημα. Στις πρόσφατες εκλογές για την ανάδειξη μελών του Ευρωκοινοβουλίου, 340 χιλιάδες ψηφοφόροι δεν προσήλθαν στις κάλπες, απαξιώνοντας και απορρίπτοντας τα κόμματα, τους πολιτικούς και όσους συνθέτουν και αποτελούν την πολιτική ζωή του τόπου. Όλα τα κόμματα, πλην του ΕΛΑΜ, έχουν υποστεί καθίζηση. Ακούσατε κανέναν πολιτικό αρχηγό να υποβάλλει παραίτηση, αναλαμβάνοντας προσωπικές ευθύνες; Άλλοι πανηγυρίζουν και άλλοι συσκέπτονται για να διαπληκτισθούν ενδοκομματικά, ή για να εντοπίσουν ευθύνες στον... Χατζηπετρή.

Στην Ελλάδα, για να περιοριστούμε στην πιο κοντινή περίπτωση, ο Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ), ο Φώτης Κουβέλης, υπέβαλε παραίτηση. Είπε: «Οι νίκες και οι ήττες έχουν πατέρες. Είμαι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, έχω εκλεγεί πριν από περίπου τέσσερις μήνες. Θεώρησα ότι πρέπει να αναλάβω τις προσωπικές μου ευθύνες».

Στις περισσότερες χώρες, μετά από μία εκλογική καταβαράθρωση, αρχηγοί κομμάτων αναλαμβάνουν ευθύνες και παραιτούνται. Εδώ, ούτε πολιτική ευθιξία υπάρχει, ούτε πολιτική ευαισθησία, ούτε σεβασμός προς τον λαό. Υπάρχει μόνο λατρεία στην καρέκλα, στην επίδειξη του αξιώματος, στην απαξίωση των πολιτών. Για τούτο, αυτό το κράτος έχει βυθιστεί στη χρεοκοπία, σε όλα τα επίπεδα. Πολιτικά, οικονομικά, πνευματικά, κοινωνικά. Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είμαστε, αλλά η σήψη, η διαφθορά, ο αμοραλισμός είναι σήμα κατατεθέν. Θυμίζουν όλα τα συμπτώματα που προηγήθηκαν της διάλυσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Είμαστε κράτος υπό διάλυση.

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Ο ΔΗΣΥ μπορεί

Οι θέσεις αρχής που έλαβε ο Δημοκρατικός Συναγερμός στις περιπτώσεις του Φώτη Φωτίου και της Ειρένας Γεωργιάδου δημιουργούν αμυδρά ελπίδα, ότι δεν περνούν απαρατήρητες οι όποιες σκανδαλώδεις και μη έντιμες πολιτικά αποφάσεις του Προεδρικού. Μπορεί ο ΔΗΣΥ να συμβάλει ακόμη περισσότερο, από τη θέση του ισχυρού κόμματος της Κυβέρνησης, για χαλιναγώγηση των παλαιοκομματικών μεθοδεύσεων του Προέδρου και των συνεργατών του. Περιμένουμε περισσότερα από τον Αβέρωφ Νεοφύτου. Μπορεί.