Μία αυταρχική διακυβέρνηση κτίζει το δικό της κομματικό κράτος
Έγκαιρα είχαμε διαγνώσει -και προειδοποιήσαμε τα πολιτικά κόμματα- ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προχωρούσε στο κτίσιμο του δικού του κομματικού κράτους. Με ωραίους λόγους υπέρ της διαφάνειας, της κάθαρσης, της τιμωρίας των ενόχων, της δημοκρατικής διακυβέρνησης, αποκοίμιζε τα κόμματα και τους αφελείς πολίτες, και προχωρούσε ακάθεκτος στην εκκαθάριση όσων μη ημετέρων κατείχαν δημόσιες θέσεις και την αναπλήρωση με ημετέρους. Καλύπτοντας, ταυτόχρονα, συνεργάτες και ημετέρους, οι οποίοι εμπλέκονται σε σοβαρές παραλείψεις και σε διάπραξη σοβαρότατων σφαλμάτων.
Πρώτιστα, και άγνωστο πώς, αφαιρέθηκε από τους όρους εντολής της Ερευνητικής Επιτροπής για το οικονομικό έγκλημα η διερεύνηση των καταγγελιών κατά συγγενών του, στο θέμα της εκροής καταθέσεων. Και ενώ εγνώριζε ότι στους όρους εντολής που ετοίμασε το Υπουργικό του Συμβούλιο δεν περιελαμβάνετο τέτοιος όρος εντολής, την ίδια στιγμή καλούσε τον Πρόεδρο της Ερευνητικής Επιτροπής να εξετάσει, «κατά προτεραιότητα», τις δραστηριότητες του δικού του δικηγορικού γραφείου και τις καταγγελίες κατά των συγγενών του!
Στη συνέχεια έβαλε ως στόχο τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. Μερίμνησε να του θέσει ως επιτηρητές ημετέρους στο διοικητικό συμβούλιο, για να ελέγχουν κάθε του κίνηση. Και ύστερα από συνεχείς απειλές, πιέσεις, διαρροές προς τα ΜΜΕ, τον υποχρέωσε σε παραίτηση, καταβάλλοντάς του γενναιόδωρες αποζημιώσεις. Απηλλάγη από την παρουσία του.
Ακολούθησε η αλλαγή στα διοικητικά συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών. Επέβαλε και εδώ κατά πλειοψηφίαν τους ημετέρους.
Στα Υπουργεία, μερικοί εκ των διορισθέντων Υπουργών μετέφεραν και εγκατέστησαν εκεί δικούς τους ανθρώπους, τους οποίους εξουσιοδότησαν να ενεργούν ως εντολοδόχοι τους, υποβαθμίζοντας τεχνοκράτες λειτουργούς και διευθυντές Υπουργείων. Έκλεισε τα μάτια και σε αυτήν την περίπτωση.
Στο Υπουργείο Παιδείας είχαμε την περίπτωση του «Αριστοτέλη». Σημαντικό έγγραφο έκανε φτερά από το Υπουργείο, ενώ οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν κρίθηκαν επιλήψιμες από τη Γενική Ελέγκτρια. Ούτε είδε, ούτε άκουσε οτιδήποτε ο Πρόεδρος.
Στο ευαίσθητο Υπουργείο Άμυνας, το οποίο διαχειρίζεται την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, χάθηκε σκληρός δίσκος. Καμία ενόχληση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Στις Κεντρικές Φυλακές πέντε κατάδικοι αυτοκτονούν, ο ένας μετά τον άλλο. Οργισμένος ο Πρόεδρος προαναγγέλλει ότι «θα ξηλωθούν ολόκληρα σώματα». Τελικά ξηλώνεται μόνο ο Αναπληρωτής Διευθυντής. Η κοινή γνώμη περιμένει, ακόμη, απόδοση ποινικών και πολιτικών ευθυνών. Τελικά ακόμη ένας «παρείσακτος» φεύγει μέσα από τα πόδια μας.
Ακολουθεί ο εξαναγκασμός του ΔΗΚΟ να αποχωρήσει από την Κυβέρνηση, προκειμένου ο Πρόεδρος να χειρίζεται μόνος και χωρίς την ενοχλητική παρουσία του Νικόλα Παπαδόπουλου τον χειρισμό του εθνικού θέματος. Η Κυβέρνηση παραμένει αμιγώς συναγερμική με κάποιες «γλάστρες» μη συναγερμικές.
Τελευταίος στόχος ο Αρχηγός Αστυνομίας. Κατά τη συνήθη τακτική, η επιχείρηση εκκαθάρισης ξεκινά με πιέσεις, ταπεινωτική μεταχείριση, διαρροές στα ΜΜΕ για να καλλιεργηθεί το έδαφος. Και τελικά «τρώγεται» και αυτός με αφορμή τα επεισόδια των ΕΛΑΜιτών στη Λεμεσό. Αλλά αν ο Μιχάλης Παπαγεωργίου έχει ευθύνες, πόσο μεγαλύτερες είναι οι ευθύνες του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν γνώριζε τι γινόταν δίπλα από το σπίτι του; Η ΚΥΠ δεν είναι δική του; Πόσο μεγαλύτερες είναι οι ευθύνες του Υπουργού Δημόσιας Τάξης, ο οποίος δηλώνει αχάμπαρος για το τι θα οργανώνετο και αδύναμος να αντιληφθεί τι θα επακολουθούσε;
Τελικά για ποιον, μη ημέτερο, κτυπά η καμπάνα; Και για ποιον ημέτερο θα συγχωρηθούν οι αμαρτίες;
ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Ο Γιωρκάτζης, ο Αναστασιάδης και ο Ιωνάς
Ο μ. Πολύκαρπος Γιωρκάτζης συνήθιζε να λέγει: «Ο Υπουργός Εσωτερικών(τότε η Αστυνομία και η ΚΥΠ υπήγοντο στο Υπουργείο Εσωτερικών), οφείλει να γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τι συμβαίνει στο άλλο άκρο της Κύπρου». Ο Ιωνάς Νικολάου παραδέχεται ότι δεν γνώριζε τι επρόκειτο να γίνει και τι διεδραματίζετο μερικά χιλιόμετρα μακριά από τη Λευκωσία, στη Λεμεσό. Ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήρε είδηση τι συνέβαινε δίπλα από το σπίτι του. Γιατί; Επειδή οι Υπουργοί, σήμερα, λειτουργούν στη βάση της νοοτροπίας του δημοσίου υπαλλήλου. Με αυτήν τη νοοτροπία, να μην εκπλαγούμε αν κάποιο πρωί ξυπνήσουμε, και δούμε Τούρκους στρατιώτες στην Πλατεία Ελευθερίας...
