Ο Μακιαβέλι ως πυξίδα καθοδήγησης των κυβερνητικών παρανομιών

Υπό το κράτος πανικού και σύγχυσης η Κυβέρνηση, για τις συνεχιζόμενες αποκαλύψεις των απαράδεκτων συναλλαγών στις οποίες προέβη στο θέμα παραίτησης του Διοικητή Κεντρικής Τράπεζας, και ευρισκόμενη υπό τα συνεχή πυρά όλων των πολιτικών παρατάξεων, προσπαθεί απεγνωσμένα να καλυφθεί κάτω από διάτρητα επιχειρήματα δικαιολόγησης των παρανομιών της. Δυστυχώς, στο παιγνίδι κάλυψης και δικαιολόγησης των παράνομων ενεργειών της Κυβέρνησης παρασύρθηκε και ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, Αβέρωφ Νεοφύτου.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε:«Γιατί όλοι αυτοί οι οποίοι ήθελαν να φύγει ο Διοικητής και δημιουργούσαν ένα κλίμα, αυτήν την ώρα που ο άνθρωπος αποφάσισε ότι θα πρέπει να συνεχίσει την επαγγελματική του καριέρα, ως καθηγητής πανεπιστημίου, να θεωρούμε ότι η απόφαση του είναι προϊόν συναλλαγής;».

Φαίνεται ότι στον «πρωϊνό καφέ» του Προεδρικού αποφασίστηκε ότι αυτό το ψευδο-επιχείρημα πρέπει να γίνει το επικοινωνιακό χαρτί της κυβερνητικής παράταξης έναντι της χιονοστιβάδας των αποκαλύψεων για τις παράνομες μεθοδεύσεις που ακολούθησε στο θέμα της παραίτησης του Πανίκου Δημητριάδη. Γι' αυτό ακολούθησε χθες και ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και επανέλαβε: «Κατά καιρούς, όλα τα πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου και του ΑΚΕΛ, την περίοδο Μαρτίου 2013, ειδικότερα τον τελευταίο χρόνο, ζητούσαν την παραίτηση του Διοικητή της Κεντρικής. Ο στόχος επετεύχθη».

Δηλαδή, τι μας λέγουν, εν κατακλείδι; Ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ο στόχος ήταν ένας: Να φύγει ο Διοικητής, ανεξάρτητα από τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν για να υποχρεωθεί σε παραίτηση.
Ναι, όλοι ζητούσαν να φύγει ο Διοικητής. Αλλά κανένας δεν υποστήριζε ότι πρέπει να χρυσωθεί με χρήματα του Δημοσίου για να φύγει. Κανένας δεν υποστήριζε ότι πρέπει να αφεθεί να φύγει, διαγραφομένων όλων των ισχυριζομένων ποινικών αδικημάτων του. Κανένας δεν υποστήριζε ότι πρέπει να φύγει μέσω παρανόμων και επιλήψιμων συναλλαγών. Όλοι ζητούσαν να παραιτηθεί, μέσω των νομίμων μέσων. Και εφόσον η Δικαιοσύνη αποφαίνετο περί της όποιας ενοχής του, να κατέβαλλε το κόστος των ενδεχομένων παρανομιών του.

Η Κυβέρνηση, όμως, τι πράττει; Του προσφέρει μία γενναιόδωρη αποζημίωση σε αντάλλαγμα της παραίτησής του. Παρανομεί, παραβιάζοντας δικό της διάταγμα στους περιορισμούς μεταφοράς χρημάτων εκτός Κύπρου. Καταπατεί διακηρύξεις της για στήριξη του τραπεζικού συστήματος και καταθέτει το ποσόν της αποζημίωσης σε τράπεζα του εξωτερικού, αποδεικνύοντας ότι δεν εμπιστεύεται το μέλλον του τραπεζικού συστήματος της χώρας. Και έρχεται την ημέρα ανακοίνωσης της συμφωνίας ο Γενικός Εισαγγελέας και ανακοινώνει την απόφασή του να μην καταχωρίσει ποινική δίωξη κατά του Πανίκου Δημητριάδη, επικαλούμενος το «δημόσιο συμφέρον».

Ξέρετε, κορόιδα; Όλα αυτά έγιναν αυθόρμητα. Δεν υπήρξε καμία προδιαβούλευση, κανένα παζάρεμα, κανένα πάρε-δώσε. Αλλά και αν έγινε, γιατί διαμαρτύρεστε; Ο σκοπός επετεύχθη, έστω και διά πλαγίων μέσων. Ο Πανίκος Δημητριάδης φεύγει και αυτό είναι το ζητούμενο.

Έτσι θα κυβερνάται απ' εδώ και πέρα αυτή η χώρα. Διά μακιαβελικών μεθόδων. Και δι' επικλήσεων του δημοσίου συμφέροντος. Θέλατε να φύγει ο Δημητριάδης; Τον υποχρεώσαμε να φύγει. Το πώς, μη το συζητάτε. Η παρανομία νομιμοποιείται. Και σ' όποιον αρέσει...

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Ο Μάρκος και η Ουκρανία
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει και Υπουργό Εξωτερικών, και Διπλωματικό Σύμβουλο και Πρεσβευτές και πολλούς διπλωμάτες, για να ακούσει απόψεις σε θέματα χειρισμού της ουκρανικής κρίσης. Τον Μάρκο Κυπριανού, ο οποίος έχει τρία χρόνια να ασχοληθεί με θέματα εξωτερικής πολιτικής, τι χρειαζόταν να τον συναντήσει για τον συμβουλευθεί πώς να χειριστεί το θέμα της Ουκρανίας; Επιτέλους, για κάφρους μάς πέρασαν; Για το ΔΗΚΟ, συζήτησαν. Η Ουκρανία ήταν το πρόσχημα.