Με αυτούς τους ηγέτες, τους ίδιους και χειρότερους εφιάλτες θα βιώνουμε

Παρακολουθώντας όλα τα κωμικοτραγικά τα οποία συνέβησαν προχθές στη Βουλή και γενικά όλη τη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος, και των εκπροσώπων του, έρχεται στο μυαλό εκείνο το μακάβριο αστείο, αλλά με πολλή αληθοφάνεια, που είχε πει κάποτε ο Γλαύκος Κληρίδης. Αναχωρώντας με την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία για τη Νέα Υόρκη, όπου θα ελάμβανεν χώραν καθοριστικής σημασίας συνάντηση για το Κυπριακό, ευχήθηκε να πέσει το αεροπλάνο για να σωθεί ο τόπος.

Μακάρι να ζήσουν χρόνια πολλά οι σημερινοί πολιτικοί ηγέτες μας, αλλά θα ήταν ευχής έργον για τον τόπο, και τους πολίτες του, αν όλοι αυτοί που ηγούνται σήμερα της πολιτικής ζωής και καθορίζουν την τύχη μας, εξαφανίζονταν από το πολιτικό σκηνικό και αποσύρονταν κάπου στα εξοχικά τους, αφήνοντας τη διαχείριση των προβλημάτων του τόπου σε άλλους, πιθανώς ικανότερους.

Βεβαίως, τέτοια θαύματα δεν γίνονται στην πολιτική ζωή της Κύπρου. Ο κυπριακός λαός θα συνεχίσει να βιώνει πολιτικούς και οικονομικούς εφιάλτες με αυτούς τους ανθρώπους, στους οποίους αυτός, βεβαίως, ανέθεσε τη διαχείριση της τύχης του και συνυπεύθυνος είναι για όσα βιώνει. Κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν.

Αυτός ο τόπος δεν μπορεί να βιώνει συνεχώς κάτω από δαμόκλειες σπάθες, να αποφασίζει με το πιστόλι στον κρόταφο, να ζει υπό επικυριαρχίες πότε του Αττίλα και πότε της Τρόικας. Δεν μπορεί να γίνεται μάρτυρας κομματικών παιγνιδιών, εις βάρος της επιβίωσής του. Δεν μπορεί να πληρώνει το βαρύ κόστος των εγκλημάτων των πολιτικών και άλλων απατεώνων. Είναι άδικο και εγκληματικό να σύρεται η κοινωνία σε διχασμούς, επειδή έτσι προκρίνουν οι πολιτικοί του για να επιβιώνουν οι ίδιοι και τα κόμματά τους. Δεν είναι δίκαιο να γίνεται θύμα των φιλοδοξιών, της εκδικητικότητας, του ρεβανσισμού, της ανικανότητας και της άρνησης συνδιαλλαγής και συνεννόησης των ηγετών του. Δεν μπορεί να πληρώνει επειδή οι ηγέτες του δεν είχαν ποτέ τη διορατικότητα να κινηθούν έγκαιρα, να συνεννοηθούν, να συνεργαστούν, να έχουν σχέδια Β, με αποτέλεσμα στο τέλος να τρέχουν ασθμαίνοντες πίσω από τα γεγονότα. Και όταν πλέον ο τόπος είναι μπροστά στον γκρεμό ή, ακόμη, και μέσα στον γκρεμό.

Εδώ και δύο χρόνια, η Κυβέρνηση γνώριζε το περιεχόμενο του μνημονίου και τις πρόνοιές του για ιδιωτικοποιήσεις. Ήταν ενήμερη των αντιδράσεων κομμάτων, αλλά και των εργαζομένων. Δεν διεκδίκησε από την Τρόικα. Υπετάγη. Δεν είχε σχέδιο Β. Τώρα τρέχει να υποβάλει τροπολογίες. Αυτές γιατί δεν τις διαπραγματεύθηκε έγκαιρα με την Τρόικα; Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν φώναξε έγκαιρα τους αρχηγούς των κομμάτων να διαβουλευθούν; Γιατί δεν αναζήτησε τις χρυσές τομές; Και εσείς, κύριοι αρχηγοί, γιατί δεν βάλατε όσο νερό μπορούσατε στο κρασί σας, για να βρεθεί κοινή αντιμετώπιση στη Βουλή;

Τίποτε δεν έγινε απ' όσα όφειλαν οι ηγέτες να πράξουν. Και φθάνουμε την τελευταία στιγμή, να ξεκινήσουν διαβουλεύσεις και συζητήσεις τροπολογιών και άλλων, ώστε να επιτευχθεί ψήφιση του νομοσχεδίου. Και εκεί ξεκινά άλλη άρνηση και άλλο παζάρι. Ο ένας δεν ψηφίζει τις τροπολογίες του άλλου. Και, στο τέλος, επέρχεται η μοιραία σύγκρουση. Και τι σύγκρουση: Μία μερίδα του ΔΗΚΟ, εκείνη η οποία υποστήριξε την αποχώρηση από την Κυβέρνηση, διότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης παραβίασε τις διαχρονικές θέσεις του ΔΗΚΟ στο εθνικό θέμα, ψηφίζει υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, παραβιάζοντας αυτή, τώρα, τις θέσεις του κόμματος κατά των ιδιωτικοποιήσεων! Και η άλλη πτέρυγα του ΔΗΚΟ, η οποία υποστήριζε συνέχιση της συνεργασίας με την Κυβέρνηση, χωρίς να ενοχλείται από την παραβίαση των θέσεων του ΔΗΚΟ στο εθνικό θέμα, τηρεί αποχή, υπερασπιζόμενη, όπως λέγει, τις διαχρονικές θέσεις του κόμματος κατά του ξεπουλήματος των ημικρατικών οργανισμών!

Πολίτες, μη δυσανασχείτε. Εσείς τους ψηφίσατε...

ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ
Αυτός και εκείνοι...

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Νίκου Αναστασιάδη είναι ο... Αναστασιάδης. Και οι ωφελιμότεροι σύμμαχοί του, οι πολιτικοί του αντίπαλοι.