Έγινε μεγάλη συζήτηση τις τελευταίες ημέρες για τη δήλωση του Αμερικανού Πρέσβη στη Λευκωσία, πως το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα κατοχής. Μια προκλητική αναφορά που δικαιολογημένα ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και καταδικάστηκε, τόσο από την Κυβέρνηση όσο και από τα κόμματα. Το προχώρησε μάλιστα και ένα βήμα παραπέρα ο Πρέσβης των ΗΠΑ. «Το ξέρω πως θα σας ενοχλήσει, αλλά αυτή είναι η θέση μου», ανέφερε. Λίγο ή πολύ, μας είπε κατάμουτρα πως ουδόλως με απασχολεί η άποψή σας, καθόλου δεν με νοιάζουν οι πραγματικότητες και η Ιστορία σας.

Το θέμα όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το θέμα είναι πως δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε ξένους αξιωματούχους να μιλάνε τόσο ωμά και τόσο προκλητικά, δεν είναι η πρώτη φορά, που παρόμοιες προσεγγίσεις μάς προσγειώνουν ανώμαλα όσον αφορά την υποστήριξη την οποία θέλουμε να πιστεύουμε πως έχουμε ή ευελπιστούμε ότι θα βρούμε ως ελληνοκυπριακή πλευρά στις προσπάθειες για λύση. Υπάρχει όμως και η εξής, πιο ανησυχητική στη δική μας αντίληψη, παράμετρος.

Ο Αμερικανός Πρέσβης και ο κάθε Αμερικανός Πρέσβης μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει και να λέει ό,τι θέλει. Όμως εμείς ως τα θύματα της εισβολής και της κατοχής εδώ και τέσσερεις δεκαετίες, τι λέμε και τι κάνουμε;

Αλήθεια, πόσοι και ποιοι από τους πολιτικούς μας μιλάνε πλέον για κατοχή και εισβολή; Μήπως είναι η ίδια η πολιτική μας ηγεσία που ηθελημένα ή άθελά της μετατόπισε το Κυπριακό από την πραγματική του διάσταση;

Μήπως ο Αμερικανός Πρέσβης και ο κάθε Αμερικανός Πρέσβης μάς θυμίζουν απλώς κατά καιρούς την παταγώδη αποτυχία της δικής μας διπλωματίας όλα αυτά τα χρόνια; Αλλά και ποιοι και πόσοι από εμάς μπαίνουμε στον «κόπο», πέραν από τις 20 Ιουλίου, να θυμόμαστε την τουρκική θηριωδία που συντελέστηκε σε βάρος της πατρίδας μας και των κατοίκων της; Ποιοι και πόσοι από εμάς θυμόμαστε; Δυστυχώς, είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε είτε όχι, πολύ λίγοι… Το «δεν ξεχνώ» ξεθώριασε. Και το γεγονός ότι το «δεν ξεχνώ» ξεθώριασε, είναι πολύ πιο ανησυχητικό, πολύ πιο επικίνδυνο από τις απόψεις του Αμερικανού Πρέσβη και του κάθε Αμερικανού Πρέσβη…