Την περασμένη βδομάδα γίναμε μάρτυρες ενός θρίλερ σε σχέση με την εξαγγελθείσα, για προχθές Παρασκευή, απεργία των δημοσίων υπαλλήλων, με αφορμή την ενδεχόμενη φορολόγηση του εφάπαξ τους. Με την Κυβέρνηση να ανοίγει και να συντηρεί για μέρες το «κεφάλαιο» αυτό ως υπαρκτό, το συνδικαλιστικό κίνημα στο Δημόσιο αντέδρασε άμεσα, και με συνοπτικές διαδικασίες αποφάσισε τη λήψη απεργιακών μέτρων.

Ακολούθησε το γνωστό σε όλους …ντεμαράζ συσκέψεων, συναντήσεων, επαφών και διαβουλεύσεων, τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο, για να πειστούν τελικά οι συντεχνίες ν’ αναστείλουν τις απεργιακές τους κινητοποιήσεις. Χρειάστηκε βεβαίως προς τούτο, να υπάρξει η παρέμβαση του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας, καθότι οι ανάλογες διαβεβαιώσεις που δόθηκαν μια μέρα νωρίτερα από τον Υπουργό Οικονομικών, δεν ήταν αρκετές για να πείσουν τους συνδικαλιστές.

Η ουσία είναι πως η Κυβέρνηση, στο τέλος της ημέρας, αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει. Και απ’ εκεί που ο Χάρης Γεωργιάδης εμφανιζόταν αποφασισμένος να προχωρήσει, επικρίνοντας μάλιστα τους δημόσιους υπαλλήλους πως επέλεξαν να κατέλθουν σε απεργία ημέρα Παρασκευή για να κάνουν τριήμερο, τελικά να παίρνει πίσω εκκωφαντικά τη σκέψη για φορολόγηση του εφάπαξ.

Δεν ξέρουμε για πόσο, ούτε μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως η επιτευχθείσα, στην παρούσα φάση, ανακωχή μεταξύ Κυβέρνησης και συντεχνιών στο Δημόσιο θα σταθεί ικανή να διασφαλίσει συνθήκες εργασιακής ειρήνης στο άμεσο μέλλον. Αντιθέτως, η εκτίμησή μας είναι πως αυτό που έγινε είναι, κατά κάποιον τρόπο, για να μπει το… πρόβλημα κάτω από το χαλί, μέχρι να έρθει η στιγμή που αναγκαστικά θα πρέπει και πάλι να βγει από πάνω.

Το σίγουρο είναι πως οι δημόσιοι υπάλληλοι κατέγραψαν, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, μια πολύ μεγάλη νίκη απέναντι στον εργοδότη τους. Την Κυβέρνηση δηλαδή, η οποία, ναι μεν δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα μέχρι σήμερα με τη διαχείριση της κατάστασης από πλευράς αντιδράσεων κοινωνίας σε ό,τι έχει να κάνει με την εφαρμογή του μνημονίου, αλλά που πολύ αμφιβάλλουμε κατά πόσο θα έχει το ίδιο εύκολο έργο, στην όποια απ’ εδώ και πέρα προσπάθειά της ν’ αγγίξει το «κάστρο» που ονομάζεται δημόσια υπηρεσία.