Κυβέρνηση και κόμματα, το πολιτικό σύστημα της χώρας στην ολότητά του, για μίαν ακόμη φορά αποδεικνύεται ανεπαρκές και κατώτερο των περιστάσεων. Άπαντες δείχνουν να πελαγοδρομούν σε μιαν αυτοκαταστροφική πορεία δίχως αύριο, έχοντας, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις και τοποθετήσεις τους, οχυρωθεί πίσω από δογματικές θέσεις και χωρίς να επιδεικνύουν πραγματική διάθεση για συναίνεση.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, αντί να προσπαθούν επί της ουσίας να βρουν κοινές συνισταμένες που θα μας βγάλουν από ένα προδιαγραφόμενο, επικίνδυνο για τον τόπο, αδιέξοδο, αυτό που κάνουν είναι να παίζουν το παιχνίδι της αλληλοεπίρριψης ευθυνών, μέσα από τακτικισμούς και σκοπιμότητες.

Δυναμιτίζουν το κλίμα και τορπιλίζουν κάθε δυνατότητα ή πιθανότητα, μέσα από το διάλογο, να μπορέσουν να μιλήσουν, στο μέτρο του δυνατού, την ίδια γλώσσα. Αντιθέτως, δείχνουν να επιδιώκουν την όξυνση των πνευμάτων και τη συγκρουσιακή πορεία την οποία επέλεξαν να ακολουθήσουν.

Επιβεβαιώνεται για μίαν ακόμη φορά η διαχρονική αδυναμία του πολιτικού μας συστήματος να συμπεριφερθεί ώριμα και υπεύθυνα σε κρίσιμες ώρες. Αδυνατεί το πολιτικό μας σύστημα, στην ολότητά του, να ακολουθήσει τον δρόμο της ωριμότητας και της υπευθυνότητας, που ο κυπριακός λαός επιδεικνύει και όλοι τον επικροτούν για τη στάση του αυτή.

Οι ίδιοι, όμως, επιλέγουν και βαδίζουν προς μια εκ διαμέτρου αντίθετη κατεύθυνση, σκορπίζοντας ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση στον κάθε απλό πολίτη που παρακολουθεί αποσβολωμένος το παραλήρημά τους, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει και κάνει είναι να κλείνει τις τηλεοράσεις όταν εμφανίζονται, για να μην τους βλέπει και να μην τους ακούει.

Λένε πως κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει. Όμως για τη δική μας περίπτωση, άποψή μας είναι πως δυστυχώς ως λαός δεν έχουμε την ηγεσία που μας αξίζει. Γιατί μας αξίζει πολύ καλύτερη αλλά δεν βρίσκεται και δεν μπορούμε να τη βρούμε πουθενά. Γιατί το απίστευτο παραλήρημα που βιώνουμε τις τελευταίες ημέρες, είναι δυστυχώς σύσσωμης της πολιτικής μας ηγεσίας…