Κακόγουστο αστείο τείνει να καταστεί κάθε φορά που πρόκειται να προωθηθεί στη Βουλή κάποιο «καυτό» νομοσχέδιο σχετιζόμενο με τις υποχρεώσεις της Κύπρου οι οποίες απορρέουν από το μνημόνιο. Παρακολουθούμε το ίδιο έργο σε επανάληψη, γνωρίζοντας εκ των προτέρων την κατάληξη...

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες σε ό,τι έχει να κάνει με το επίμαχο κυβερνητικό νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, είναι ό,τι ακριβώς συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν για ανάλογα μνημονιακά νομοσχέδια, όπως ήταν για παράδειγμα εκείνο για τις αποκρατικοποιήσεις ή εκείνο του Συνεργατισμού.

Δηλαδή, τα κόμματα της αντιπολίτευσης να σηκώνουν παντιέρα και να βροντοφωνάζουν για αρκετό καιρό πως θα το καταψηφίσουν, να αναπτύσσεται για μέρες ολόκληρες μια-σε τελική ανάλυση- αχρείαστη συζήτηση υψηλών τόνων, αλλά τελικά με κάποιο μαγικό τρόπο τα νομοσχέδια να εγκρίνονται από τη Βουλή και η ζωή να συνεχίζεται...

Δεν ισχυριζόμαστε πως η αντιπολίτευση κακώς διατυπώνει τις επιφυλάξεις και τους προβληματισμούς της, ούτε επίσης ισχυριζόμαστε πως θα πρέπει τα νομοσχέδια που παίρνει η Κυβέρνηση στο Κοινοβούλιο και άπτονται της εφαρμογής του μνημονίου, να υπερψηφίζονται με κλειστά τα μάτια.

Εκείνο το οποίο λέμε, είναι πως από τη στιγμή που άπαντες ξέρουν ότι η έγκρισή τους είναι μονόδρομος και πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αυτό θα γίνει, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος για τόσο μεγάλο σαματά, για τόσο μεγάλο κακό, ουσιαστικά για το τίποτα. Κυβέρνηση και κόμματα, διερωτόμαστε, πού είναι το δύσκολο να συζητούν και να καταλήγουν από την αρχή στις χρυσές εκείνες συνισταμένες, ώστε να μην είμαστε αναγκασμένοι ως κοινωνία, στα τόσα προβλήματά μας, να παρακολουθούμε και να ασχολούμαστε και με τις εικονικές μονομαχίες τους…

Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως η όποια πολιτική δύναμη θα ρισκάρει και θα απειλήσει ν’ ανατινάξει με τη στάση της την μέχρι σήμερα επιτυχή υλοποίηση του μνημονίου, είμαστε σίγουροι πως και αυτή τη φορά θα σχηματιστεί στην ολομέλεια η απαραίτητη πλειοψηφία για υπερψήφιση του νομοσχεδίου. Ας τα βρουν λοιπόν κυβέρνηση και κόμματα μια ώρα αρχύτερα. Και ας πάψουν με τα καμώματά τους να προβαίνουν καθημερινά σε εκποίηση, όχι της περιουσίας, αλλά της νοημοσύνης μας…