Α Ξ Ι Ε Π Α Ι Ν Η η απόφαση για την ανακήρυξη του 2014 ως Έτους Κώστα Μόντη: Εκατόν χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου μας ποιητή (18.2.1914) και δέκα χρόνια από τον θάνατό του (1.3.2004). Αξιέπαινοι κι όλοι οι φορείς που θα συμβάλουν έμπρακτα στις δραστηριότητες, το πρόγραμμα των οποίων ανακοινώθηκε χθες στον 6ο όροφο του Ιδρύματος Φώτος Φωτιάδης. Στο προαύλιο του οποίου, επί της Λεωφόρου Στασίνου, βρίσκεται απ' το 2007 η προτομή του αείμνηστου ποιητή.

Α Λ Λ Α , ΒΕΒΑΙΑ, ο Κώστας Μόντης δεν έχει ανάγκη κάποιο ξεχωριστό έτος επ’ ονόματί του. Είναι όλα τα χρόνια, πλέον, δικά του. Κάθε φορά που οι Έλληνες, τόσο συχνότατα, πάντοτε, στους δικούς του στίχους βρίσκουν συμπυκνωμένη, σαν αριστουργηματικό κέντημα λέξεων, τη δική τους έκφραση, απέναντι κι ενάντια όσων τους επιβουλεύονται: «Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες - τομ πάτσον τζιαί τον κλώτσον τους. Εμείς τζιαμαί: Ελιές τζιαί τερατσιές πάνω στον ρότσον τους!». Απόδειξη; Τους στίχους αυτούς επέλεξε και για την εναρκτήρια του έτους, κορυφαία πρωτοχρονιάτικη γελοιογραφία του στον «Φ» ο μέγας Πιν. Επαλήθευση στην πράξη, τι έγραψε ο ίδιος ο Μόντης απ’ το 1982 κιόλας για τον ποιητή και δι’ εαυτόν: «Ο ποιητής: Δεν πέθανε. Απλώς μετακόμισε στους στίχους του»…

Ε Κ Ε Ι Ν Ο Υ Σ τους στίχους που κουβαλούν μέσα απ’ τους ελληνικούς αιώνες το όντως των Ελλήνων Υπόδειγμα: «Γρηγόρης Αυξεντίου. Εκείνο τ’ “όχι” δεν το επανέλαβε η ηχώ, ήταν πολύ βαρύ να το μεταφέρει». Αλλ’ εμείς του Υποδείγματος εσαεί κοινωνούντες στον Μαχαιρά της 3ης Μαρτίου 1957 για: «Να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου να καθαρίσουμε το δικό μας, να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου να μπολιάσουμε το δικό μας, να πάρουμε μια σταγόνα απ’ το αίμα σου να βάψουμε το δικό μας να μην μπορέσει πια ποτές να το ξεθωριάσει ο φόβος. Να πάρουμε το τελευταίο σου βλέμμα να μας κοιτάζει μην ξεστρατίσουμε, να πάρουμε την τελευταία σου εκπνοή να ‘χουμε οξυγόνο ν’ αναπνέουμε χιλιάδες χρόνια, να πάρουμε τις τελευταίες σου λέξεις να ‘χουμε να τραγουδάμε ανεξάντλητα εμβατήρια για τη λευτεριά»…

Κ Ι ΕΙΝΑΙ το 2014 και 40 χρόνια απ’ την εισβολή του Αττίλα, ω μήτερ Ελλάς, για να στο ξαναλέει, μετακομίσας για πάντα αθάνατος στους στίχους του ο Μόντης: «Αν μας έβλεπες, μητέρα, όταν ήρθε το κακό, αν μας έβλεπες πως περιμέναμε την Ελλάδα! Ποτέ φρυγμένη γη Αυγούστου δεν περίμενε έτσι τα πρωτοβρόχια, ποτέ πνιγόμενος δεν ψηλάφησε έτσι για ένα σανίδι, ποτέ ετοιμοθάνατο παιδί δεν αναζήτησε έτσι το χέρι της μάνας του. Οι πηγές σταμάτησαν ν’ αφουγκραστούν τα βήματά της, το Τρόοδος στάθηκε στις μύτες των ποδιών να τη δη στον ορίζοντα», σου έγραψε, εκ μέρους όλων μας, για τον Ιούλη και τον Αύγουστο του 1974 και για όλα τα χρόνια, ο Κώστας Μόντης του Θεόδουλου απ’ τη σκλαβωμένη Λάπηθο και της Καλομοίρας απ’ τη σκλαβωμένη Αμμόχωστο, μάνα Ελλάδα…

ΕΡΩΤΗΣΗ
Και να βρεθεί κάποιος ή κάποιοι ανιδιοτελείς να εξηγήσουν, χαρτί και καλαμάρι, κουκκιά καθαρισμένα, αναλυτικά, γραπτά, διεξοδικά, με πάσαν λεπτομέρειαν και με οργανογράμματα εξαντλητικά μέχρι σημεία στίξεως, την απόλυτα αναγκαία Εθνική Στρατηγική, που ο ίδιος οφείλει να υλοποιήσει (και, γιατί όχι, να δοξασθεί), απεγκλωβίζοντας εαυτόν από την προπατορική Διζωνική Υποταγή, έχει άραγε την ικανότητα, την επάρκεια και, προπάντων, τη βούληση να την κατανοήσει και να την αντιληφθεί, ο μεμψιμοιρών συνεντευξιαζόμενος του κ. Γιαννάκη Καρεκλά στο ΡΙΚ-1, Πρόεδρος κ. Νίκος Αναστασιάδης;