Ε Ι Ν Α Ι καθημερινός ο κίνδυνος, ένα δημοσίευμα να παρεξηγηθεί. Και, λίγοι ή πλείονες να το εννοήσουν διαφορετικά απ’ ό,τι ήθελε ο συντάκτης του. Ιδίως αν ο τελευταίος, καθώς το έγραφε, δεν μερίμνησε επαρκώς, ώστε από μόνο του το κείμενο να θωρακίζει με απόλυτη ακρίβεια την οφειλόμενη σαφήνεια της γραφής του. Ή δεν σκέφτηκε ότι μια αθέλητή του αβλεψία θα επέτρεπε σε αναγνώστες να εννοήσουν αλλιώς τα γραφόμενά του.
Α Υ Τ Ο ΔΥΣΤΥΧΩΣ συνέβη με το κείμενό μας της παρελθούσας Τετάρτης 21ης Σεπτεμβρίου, που μνημόνευσε την προ 60 ετών θυσία των αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α. Στέλιου Μαυρομμάτη, Ανδρέα Παναγίδη και Μιχάλη Κουτσόφτα στην Αγχόνη των Εγγλέζων 21.9.1956. Με λύπη πληροφορηθήκαμε ότι λίγοι αναγνώστες το εννόησαν κατά τρόπο διαφορετικό απ’ τις προθέσεις του γράφοντος.
Ι Δ Ο Υ ΠΩΣ: Στην 1η παράγραφο το «Ειρήσθω» έγραφε τα εξής: «Μετά από 60 χρόνια, απόγονοι Εκείνων που ανέβαιναν υπερήφανοι στην Αγχόνη των Εγγλέζων Κατακτητών, τραγουδώντας ώς την ύστατη πνοή τους 'απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά και σαν πρώτ’ ανδρειωμένη χαίρε ω χαίρε ελευθεριά', σέρνονται σήμερα εκλιπαρούντες, υπάκουοι στους Τούρκους Κατακτητές, για να λάβουν τουρκική 'άδεια' ώστε να παραστήσουν, αναποδογυρισμένη σε… κούνιες κουνάμενη, την προαιώνια της Αντίστασης Αντιγόνη του Σοφοκλή, με διευθετήσεις και υπό τον έλεγχο του τουρκικού κατοχικού Ψευδοκράτους, στο σκλαβωμένο απ’ τον Αττίλα αρχαίο ελληνικό θέατρο της Σαλαμίνας της Κύπρου»...
Μ Ε ΤΟΝ γενικό προσδιορισμό, χωρίς το άρθρο «οι», «απόγονοι Εκείνων», η στήλη αναφερόταν γενικώς κι αορίστως σε κάποιους της δικής μας, της παρούσας γενιάς, απογόνου και συνέχειας της γενιάς της Ε.Ο.Κ.Α. Αλλ’ έκανε το λάθος, ο γράφων, να μη σκεφτεί το συγκλονιστικό που κι ο ίδιος πάντα γνώριζε ότι, ΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ από τους Εννέα Ηρωικούς της Αγχόνης Αρχαγγέλους της Λευτεριάς, ο 22χρονος Ανδρέας Παναγίδης, ήταν ήδη πατέρας και είχε αφήσει τρία νήπια ορφανά, φυσικούς σαρκί απογόνους. Σφάλμα του γράφοντος ότι δεν θωράκισε επαρκώς τη γραφή του.
Ώστε να μην πάει ο νους κανενός αναγνώστη στα συγκεκριμένα, υπερήφανα και τιμημένα τέκνα του ανυπέρβλητου Ήρωα και της αγονάτιστης στην εγκαρτέρηση συζύγου του Απαγχονισθέντα, Γιαννούλας Παναγίδου: Του Αριστείδη, της Δέσποινας και της Αυγής.
Τ Ρ Ε Ι Σ ΜΕΡΕΣ πριν τον Απαγχονίσουν, στην ύστατη επιστολή του απ’ το κελί των Μελλοθανάτων, προς τα τρία παιδιά του ο Ανδρέας Παναγίδης έγραφε και τα εξής: «Λατρευτά μου παιδιά, σας αφήνω για πάντα στην τόσο νεαρή μου ηλικία. Στα 22 μου χρόνια πεθαίνω για χάρη μιας μεγάλης ιδέας. Κάποτε η μάνα σας και ο θείος σας θα σας αναπτύξουν γιατί εκτελέστηκα.
Σας εύχομαι αγαπητά μου παιδιά να γινήτε καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες Κύπριοι. Ακολουθήστε πάντα τον δρόμο της αρετής. Να είσθε πάντα βέβαιοι ότι σας αγάπησα τόσο θερμά με απέραντη πατρική αγάπη. Αλλά δυστυχώς σάς αφήνω χωρίς να σας δω να μεγαλώνετε όπως το ονειρευόμουν. Σας αφήνω ένα μεγάλο και τιμημένο όνομα»…
Σ Τ Ο ΚΕΙΜΕΝΟ της Τετάρτης, που αφορούσε στην σκλαβωμένη απ’ τους Τούρκους Σαλαμίνα μας, η στήλη δεν αναφερόταν κι ουδόλως ήθελε να εννοηθεί οποιαδήποτε αναφορά στα παιδιά του Ήρωα της Αγχόνης κι ενός εκ των Δεκατριών των Φυλακισμένων Μνημάτων Ανδρέα Παναγίδη. Γι’ αυτό παρακαλούμε να μας συγχωρηθεί η όση αβλεψία κι ασάφεια εκείνης της γραφής.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
