Γ Ι Α ΟΣΟΥΣ επί 2.458 χρόνια, απ’ το 442 προ Χριστού ώς το 2016 μετά Χριστόν, η Αντιγόνη του Σοφοκλέους σήμαινε, ως κεντρικό νόημα της κορυφαίας Τραγωδίας, την έως θανάτου ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ του φυσικού δικαίου απέναντι στην αδίστακτη Εξουσία, την αντίσταση της Αντιγόνης απέναντι στην εξουσία του Κρέοντα που απαγόρευσε επί ποινή θανάτου την ταφή του νεκρού αδελφού της του Πολυνείκη, αλληλοσκοτωμένου στην 7η πύλη των Θηβών με τον ταφέντα αδελφό τους τον Ετεοκλή,

Φ Υ Σ Ι Κ Ω ΔΙΚΑΙΩ, εκλαμβάνεται ως δούλιον αναποδογύρισμα της κεντρικής ουσίας της Αντιγόνης: Η υποταγή στην Εξουσία και στις Διαταγές διευθέτησης τού παρέχοντος την «άδεια» Αττίλα Κατακτητή, για την παράσταση της Αντιγόνης, 28 Σεπτ. 2016, στο σκλαβωμένο από τους Τούρκους αρχαίο θέατρο της τεύκριδας Σαλαμίνας, στην τουρκοκρατούμενη Αμμόχωστο.

Τ Ο ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ: Σ’ αυτήν την άκρως Αντι-Αντιγόνεια Υποταγή στον Αττίλα, συνεργούν αμφότερα τα κράτη του Ελληνισμού: Η Ελλάς με πρωθυπουργό τον κ. Αλέξη Τσίπρα και η Κύπρος με πρόεδρο τον κ. Νίκο Αναστασιάδη: Με τα τρία κρατικά τους θέατρα. Με την συνένοχη σιωπή των εν Αθήναις και εν Λευκωσία κυβερνώντων και την «εξήγηση» του κρατικού ΘΟΚ ότι, «σκοπός τέτοιων εκδηλώσεων είναι η δημιουργία πνεύματος αλληλοκατανόησης και αλληλοσεβασμού», με τους… Τούρκους Κατακτητές!

Α Π Ε Ν Α Ν Τ Ι στον θανατώσαντα την Αντιγόνη Κρέοντα, τον ρόλο του οποίου ανέλαβε νυν ο κρατικός ΘΟΚ, σπουδαίος ήταν πριν από 2.458 χρόνια ο αντίλογος του γιου του, του Αίμονα. Ερωτευμένου («έρως ανίκατε μάχαν» στιχ. 775), μνηστήρα και υπερασπιστή της καταδικασμένης απ’ τον Κρέοντα σε θάνατο Αντιγόνης:

ΑΡΧΑΙΟ κείμενο: «Μή νυν έν ήθος μούνον εν σαυτώ φόρει, ως φής σύ, κουδέν άλλο, τούτ’ ορθώς έχειν. Όστις γάρ αυτός ή φρονείν μόνος δοκεί, ή γλώσσαν ήν ουκ άλλος ή ψυχήν έχειν, ούτοι διαπτυχθέντες ώφθησαν κενοί. Αλλ’ άνδρα, κεί τις ή σοφός, το μανθάνειν πολλ’ αισχρόν ουδέν και το μή τείνειν άγαν» (στχ: 699-705).

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Κ. Γεωργουσόπουλου, εκδόσεις Κάκτος 1994: «Μην έχεις μονοφόρι ένα τρόπο να σκέφτεσαι, αυτό που λες εσύ να ’ναι σωστό και τίποτ’ άλλο. Όποιος θαρρεί πως μόνο αυτός στοχάζεται σωστά, όποιος θαρρεί πως έχει γλώσσα και ψυχή κι άλλος κανείς, αυτοί, όταν τους ξεψαχνίσεις, είναι κούφιοι. Ο άνθρωπος, ακόμη και σοφός, ντροπή δεν είναι να μαθαίνει πολλά και το σκοινί να μην τεντώνει»…

Τ Ο Υ ΚΡΕΟΝΤΑ η απάντηση στον γιο του ήταν: «Ώ παγκάκιστε, διά δίκης ιών πατρί = Αχρείε, που θες να κρίνεις τον πατέρα σου» (στ. 740). Και ο Αίμων, βεβαίως αυτοκτόνησε: «Αίμων όλωλεν, αυτόχειρ δ’ αιμάσσεται» (στ. 1156). Για να καταλήξει τραγικότερος όλων ο ίδιος ο Κρέων…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ
Ρεαλιστικά γνωρίζοντας τη διαχρονική πολιτική της Τουρκίας και ρεαλιστικά γνωρίζοντας τις διαχρονικές θέσεις τής εντεταλμένης της τουρκοκυπριακής ηγεσίας (Ντενκτάς, Ταλάτ, Έρογλου, Ακιντζί) στις «διακοινοτικές» συνομιλίες, ποια άραγε ρεαλιστικά στοιχεία στην υπό εκκόλαψη «λύση», δύνανται ρεαλιστικά να αποτρέψουν τη μετατροπή της κρατικής υπόστασης της Κύπρου σε Προτεκτοράτο της Τουρκίας;
Λάζ. Α. Μαύρος