Ε Γ Γ Υ Τ Α Τ Α στον σκληρό πυρήνα, σε αυτό που προσδιορίζεται ως η ουσιωδέστερη ουσία της «λύσης», που βρίσκεται στο τραπέζι των «διακοινοτικών» συνομιλιών, κινούνται οι «διαφωνίες» ή «ανησυχίες» τις οποίες διατύπωσε ο πρωτοσύμβουλος του κ. Αναστασιάδη κ. Πόλυς Πολυβίου. Τόσο στο κείμενο που απέστειλε προς τη διαπραγματευτική ομάδα και διοχετεύτηκε στη δημοσιότητα, όσο και στις δηλώσεις που ο ίδιος έκανε μετέπειτα στο ΡΙΚ και στο «Σίγμα». Εγγύτατα, αλλ’ όχι στο κέντρο του πυρήνα. Αναφέρονται στο «Κεφάλαιο της Διακυβέρνησης».

Στο πόσο επικίνδυνο είναι ν’ αποβεί μη βιώσιμο το υπό διαπραγμάτευση σύστημα. Με αποτέλεσμα, σε περίπτωση «λύσης», να οδηγήσει τα πάντα (όλα τ’ άλλα «Κεφάλαια» των «Εγγυήσεων», του «Εδαφικού», του «Περιουσιακού», της Επιστροφής των Προσφύγων, της Αποχώρησης των Στρατευμάτων του Αττίλα και των Εποίκων, του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου κ.ο.κ.), σε μη ανατρέψιμη κατάρρευση. Με μία Τουρκία ανεπίδεκτη πιέσεων…

Γ Ι Α ΝΑ υπενθυμίσουμε το κέντρο του σκληρού πυρήνα - η κρατική υπόσταση της Κύπρου - χρειάζεται να μη λησμονούμε τις εξής πραγματικότητες:

(α) Η ΜΟΝΗ νόμιμη, παγκοσμίως αναγνωρισμένη διακυβέρνηση, της μόνης κρατικής υπόστασης της Κύπρου, ονόματι Κυπριακή Δημοκρατία, ανήκει από το 1964 μέχρι σήμερα, 2016, στους Έλληνες της Κύπρου, στην πλειονότητα του 82% του νόμιμου πληθυσμού της νήσου.

(β) ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ και ενόπλως, την κατάλυση αυτής της νόμιμης διακυβέρνησης και της μόνης κρατικής υπόστασης, επιχειρεί αταλάντευτα να επιτύχει η Τουρκία από το 1963 με την ένοπλη Τουρκανταρσία τής ελεγχόμενης από την ίδια τουρκοκυπριακής μειονότητας, το 1974 με την πολεμική εισβολή των στρατευμάτων της κι έκτοτε με τη διαδικασία των «διακοινοτικών» συνομιλιών αφ’ ενός, με το τ/κ της Ψευδοκράτος και τη διπλωματία της αφ’ ετέρου, εμμένοντας ανυποχώρητα στην από το 1964 εκδοχή της ότι η ΚΔ είναι έκτοτε «εκλιπούσα».

(γ) ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ της πολεμικής ήττας του προδομένου χουντικώς 1974, της ανυπαρξίας έκτοτε ελληνικής απελευθερωτικής στρατηγικής, του εγκλωβισμού στις αρξάμενες από το 1977 «διακοινοτικές» συνομιλίες και των διαδοχικών έκτοτε ελληνικών υποχωρήσεων απέναντι στις σθεναρές τουρκικές απαιτήσεις για το είδος της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδιακής με Πολιτική Ισότητα «λύσης», η Τουρκία και το κατοχικό της Ψευδοκράτος πέτυχαν να συρθούν οι «διακοινοτικώς» συνομιλητές τους σε διαπραγμάτευση για την αντικατάσταση (και τη διαδοχή) της μόνης νόμιμης διεθνώς διακυβέρνησης των Ελλήνων της Κύπρου από ένα σχήμα Διζωνικού Συνεταιρισμού Ισότιμης Τουρκικής Συγκυριαρχίας.

(δ) ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ πυρήνας της υπό διαπραγμάτευση «λύσης» είναι να παραδώσουν οι Έλληνες Κύπριοι την κρατική υπόσταση της Κύπρου στη συνεταιρική, την ισότιμη, την επί ίσοις όροις, την εξ ίσου συνιδιοκτησία των Τούρκων: Των ελεγχομένων από την Άγκυρα Τουρκοκυπρίων, που αποτελούν τη μειονότητα 18% του νόμιμου πληθυσμού της νήσου, οργανωμένων, διοικουμένων κι εκφραζομένων (στις συνομιλίες επίλυσης) από το κατοχικό Ψευδοκράτος της Τουρκίας, έχοντος και πλειοψηφία πληθυσμού του τους εκ Τουρκίας παράνομους Εποίκους.

(ε) ΩΣ ΠΡΟΣ τον κεντρικό πυρήνα η Τουρκία πέτυχε να πάρει στις 23 Μαΐου 2008, από τον τότε ΠτΔ κ. Χριστόφια (χωρίς την έγκριση του λαού και διαφωνούντων μάλιστα των κομμάτων ΕΔΕΚ & ΔηΚο, που του είχαν δώσει στις προεδρικές εκλογές της 24ης Φεβρ. 2008 τις νικητήριες ψήφους), στο Κοινό Ανακοινωθέν του με τον κ. Ταλάτ, ως βάση της διαπραγμάτευσης και ως βάση και σκελετό της λύσης ότι: «Αυτός ο [Διζωνικός] Συνεταιρισμός θα έχει μια Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση με μια και μόνη διεθνή προσωπικότητα, καθώς και μια Τουρκοκυπριακή Συνιστώσα Πολιτεία και μια Ελληνοκυπριακή Συνιστώσα Πολιτεία, οι οποίες θα έχουν ΙΣΟΤΙΜΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ».

(στ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ κεντρικό πυρήνα η Τουρκία πέτυχε να πάρει, επιπρόσθετα, σαφέστερη αναφορά για την ισότιμη συνεταιρική ιδιοκτησία τής μίας κυριαρχίας και της μίας διεθνούς προσωπικότητας, στις 11 Φεβρ. 2014, από τον νυν ΠτΔ κ. Αναστασιάδη (και πάλι χωρίς την έγκριση του λαού και διαφωνούντων των κομμάτων ΔηΚο & ΕυρωΚο, που του είχαν δώσει τις νικητήριες ψήφους στις προεδρικές εκλογές της 24ης Φεβρ. 2013), στην Κοινή Διακήρυξή του με τον κ. Έρογλου, ως βάση της διαπραγμάτευσης, βάση και σκελετό της λύσης ότι: «Η ενωμένη Κύπρος, ως μέλος των ΗΕ και της ΕΕ, θα έχει μια και μόνη διεθνή νομική προσωπικότητα και μια και μόνη κυριαρχία, η οποία […] προέρχεται ΕΞΙΣΟΥ από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους»…

Σ Υ Ν Ε Π Ω Σ : Τι άλλο είναι, ή τι άλλο θα μπορέσει να είναι, στην ουσία της και στον κεντρικό σκληρό πυρήνα της αυτή η «λύση», εκτός από παράδοση της κρατικής υπόστασης ολόκληρης της Κύπρου, μέσω Τουρκοκυπρίων, στην Τουρκική Συγκυριαρχία, τόσης μάλιστα «ισοτιμίας» στην πράξη, όσο ακριβώς είναι και το ανισοζύγιο ΙΣΧΥΟΣ ανάμεσα στην Τουρκία αφ’ ενός και τον Ελληνισμό (Αθηνών και Λευκωσίας) αφ’ ετέρου;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ