Π Ρ Ο Τ Ο Υ καλά-καλά ξημερώσει το Σάββατο 16η Ιουλίου 2016, ελάχιστες μόνο ώρες μετά που ξέσπασε βράδυ της Παρασκευής το αιματηρό αλλ’ «ανειδίκευτο» στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του, ο ήδη θριαμβευτής Ερντογάν, προσγειωνόμενος από τη Μαρμαρίδα των… διακοπών του στο εξασφαλισμένο υπέρ του αεροδρόμιο της Κωνσταντινουπόλεως, κι ενώ εξακολουθούσε ακόμη να σκοτώνεται κόσμος εκεί και στην Άγκυρα, δήλωνε εύχαρις και τροπαιούχος ότι, το πραξικόπημα ήταν «δώρο του Αλλάχ». Σαν να έλεγε πως «κι αν δεν το έκαμνε κανείς, έπρεπε να προσευχόμαστε να μας στείλει επιτέλους ένα πραξικόπημα δώρο ο Αλλάχ». Διαχρονική τουρκική λογική. Και, κυρίως, μεθοδευμένη περίτεχνα πρακτική.
Ένα παραπλήσιο δείγμα της οποίας έγραψε στο νεο-οθωμανικό «Στρατηγικό Βάθος» του κι ο Νταβούτογλου: «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε στην Κύπρο ούτ’ ένας Τούρκος, η Τουρκία οφείλει να διατηρεί τις επί της Κύπρου απαιτήσεις της». Αυτή η «επί παντός» τουρκική λογική και πρακτική, επειδή υπηρετεί αταλάντευτα μεθοδευμένη στρατηγική, επαγρυπνεί κιόλας, μονίμως καραδοκούσα. Ώστε, εάν και όταν σε περίπτωση εμφύλιων διχασμών των γειτόνων εχθρών της, επισυμβεί κάποιο χουντικό πραξικόπημα, όπως κακή ώρα στην Κύπρο την 15η Ιουλίου 1974, να ΄χει έτοιμες τις Μεραρχίες της για την εισβολή του Αττίλα. Έχει και παραπλήσιες - κατ’ αναλογίαν - μεθόδους για να συνδράμει αιματηρούς εμφυλίους και πραξικοπήματα και εξεγέρσεις, όπως λ.χ. στη Συρία…
Π Α Ι Κ Τ Η Σ ικανός, αποφασιστικός κι αδίστακτος, μεγάλων παιχνιδιών στην παγκόσμια σκακιέρα ισχύος ο Ερντογάν. Με στρατηγική νεο-οθωμανικής παλινόρθωσης. Και νεο-σουλτανικής παλινθρόνισης. Με πλήθη φανατισμένων λαϊκών μαζών θρησκευτικώς ορκισμένων να θυσιαστούν για λόγου του. Αξιοποίησε πάραυτα το «δώρο του Αλλάχ» της 15ης Ιουλίου 2016. Για να εξαναγκάσει τις ΗΠΑ να γονατίζουν ενώπιόν του. Με πρόσχημα τον εγκατεστημένο στην Πενσυλβανία «εχθρό» του, τον επίσης Τούρκο ισλαμιστή, πρώην συνεργάτη του, Φετουλάχ Γκιουλέν, ως από καιρού «προγραμμένο» απ’ τον Ερντογάν «διοργανωτή του πραξικοπήματος».
Π Ρ Ο Σ Χ Η Μ Α κατά των ΗΠΑ ο Γκιουλέν. Αληθέστερη όμως αιτία, άλλη. Μείζονος στρατηγικής σημασίας. Ανυπόφορη για την Τουρκία η έμπρακτη συμμαχία των ΗΠΑ με τους επικίνδυνους για την Άγκυρα Κούρδους της Συρίας. Αμερικανική επιλογή, την οποία οργισμένος είχε αποκηρύξει ο Ερντογάν κραυγάζοντας ότι δεν γράφει στο μέτωπό του πως είναι… ηλίθιος! Δοκίμασε με την κατάρριψη του ρωσικού Σουχόι να εισπράξει αυθημερόν τη συνδρομή των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και των Ευρωπαίων. Εις μάτην. Τούμπαρε πάνω στον προσώρας… κοινό συνασπισμό ΗΠΑ-Ρωσίας-ΕΕ κατά των εκτραφέντων και υπό του ιδίου Τζιχαντιστών - αποκεφαλιστών (παγκόσμιας ασύμβατης τρομοκρατικής απειλής σε Παρίσι, Βρυξέλες κ.ο.κ.) του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους.
Δ Ε Ι Ν Ο Σ παίκτης ων, ανέκρουσε ευθύς αμέσως πρύμναν. Προσεγγίζοντας τη Μόσχα. Προς εκβιασμό των ΗΠΑ και της ΕΕ. Αντέγραψε αυθωρεί την εγνωσμένης ιστορικά αποτελεσματικότητας, εναρκτήρια κεμαλική πανουργία: Στράφηκε προς τη Ρωσία και τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Όπως ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ το 1920 της ηττημένης και υπό διάλυση οθωμανικής Τουρκίας, στράφηκε προς την τότε νεοσύστατη ΕΣΣΔ και τον Βλαντιμίρ Ιλίτς Λένιν, έναντι των δυτικών νικητριών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου που είχαν προσφέρει στον Ελευθέριο Βενιζέλο τη Σμύρνη και τη Συμφωνία των Σεβρών. Όπως και το 1964-65 η ΝΑΤΟϊκή Άγκυρα στράφηκε προς την ΕΣΣΔ. Ως αντίδραση στην επιστολή του προέδρου των ΗΠΑ Λίντον Τζόνσον προς τον Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού, που του απαγόρευσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Γνώση, νοοτροπία και βούληση αξιοποίησης δι’ εαυτήν, της γεωστρατηγικής θέσης και σημασίας της στον ανταγωνισμό μεταξύ Δυτικών και Ρώσων από τον προπερασμένο αιώνα ώς σήμερα...
Κ Α Ι ΙΔΟΥ, εν ριπή οφθαλμού, που έσπευσε προσπίπτοντας στην Τουρκία ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ κ. Μπάιντεν. Για να του ορκισθεί ότι «δεν υπάρχει σπουδαιότερος φίλος της Τουρκίας από τις ΗΠΑ». Προσφέροντας, παραχρήμα, στον Ερντογάν, το τρόπαιο της τουρκικής εισβολής στη Συρία εναντίον τών και πάλι προδοθέντων Κούρδων…
Δ Ε Ι Ν Ο Σ, δεινότατος παίκτης ο Ερντογάν, έχει, εν τω μεταξύ, αποτελεσματικά δεμένους τους λοιπούς Ευρωπαίους. Και κατά μόνας και συλλογικώς ως Ευρωπαϊκή Ένωση. Με υπομόχλιο την απειλητική για τις ευρωπαϊκές χώρες πλημμυρίδα του Προσφυγικού που με μαεστρία χειρίζεται, ανοιγοκλείνει και κατευθύνει η Άγκυρα, δοκίμασε, ζύγισε και μέτρησε ο Ερντογάν την αποτελεσματικότητα των εκβιασμών του. Και την υποχωρητικότητα των εκβιαζομένων. Για τις επί θύραις επόμενες κινήσεις του στη σκακιέρα.
Χ Ρ Η Σ Ι Μ Α ίσως όλ’ αυτά. Να τα σκέφτεται και να τα συνεκτιμήσει ο καθένας, σε Λευκωσία και Αθήνα, ψάχνοντας το πραγματικό περιεχόμενο της «βούλησης Ερντογάν για το ΕΙΔΟΣ επίλυσης του Κυπριακού», που δήλωσε ότι… κατανόησε, κατά την τελευταία συνάντησή του με τον Ακιντζί, ο 7ος (και προορισμένος απ’ τον Ερντογάν ως τελευταίος) Πρόεδρος της ΚΔ κ. Αναστασιάδης…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
